De 27-jarige Nick Schmelcher uit Hoegaarden rijdt met de fiets voor Paxx Global en kreeg onlangs de uitdaging om in het Duitse Bochum een klimcriterium te gaan rijden. De naam ‘criterium’ doet het niet vermoeden, maar het werd allesbehalve een lachertje, zeker zonder eten en drinken. Relaas van een dagje Duitse choco, met daarbovenop nog een sisser aan de meet.
Nick Schmelcher: “Een tijd geleden kreeg ik een telefoon van Tony Stippelmans om te vragen of ik geen zin had om een criterium te gaan rijden in Duitsland. Een pittig parcours en het was maar 60 km. Ik heb niet getwijfeld en meteen ja gezegd, zo leer je andere renners kennen en zet je je ploeg ook eens in het buitenland in het licht. Op weg naar ginder was ik toch wat nerveus. De weken ervoor had ik niet echt een super voorbereiding, maar wel goeie benen. M’n vaste man Kristof Tweepenninckx kalmeert me dan meestal wel. Hij doet zoveel mogelijk, zowel voor als tijdens en na de koers zodat ik me volledig kan concentreren op de wedstrijd.”
“Toen was het eindelijk zo ver: na lang rijden in de auto gingen we eens kijken wat we voorgeschoteld zouden krijgen. Het was meteen duidelijk, een klimcriterium! Een klim van zo een 500 meter lang met een uitloper en dat met 60 rondes. Afzien dus! We moesten zorgen dat we echt al goed opgewarmd waren bij het begin van de koers en beslisten met de ploeg om het parcours te gaan verkennen. Normaal was de start om 15 uur maar van zodra we op het parcours kwamen viel het ons meteen op dat er al renners startklaar stonden en we niet meer door konden. En dat om 14.20 uur. Gody Jacobs stak zijn licht op over het startuur en dat bleek 14.30 te zijn. Meteen lichte paniek, want we hadden dus geen tijd meer om ons drinken en eten te gaan halen. Niks dus.”
Afstoppingswerk
AfstoppingswerkNick Schmelcher: “Vanaf de start was het duidelijk dat dit geen lachertje zou gaan worden. In aanloop naar de 1e klim ging m’n ploegmakker Gody tegen de vlakte door een valpartij voor hem. Jammer, want hij was de voorgaande weken in topvorm. Later bleek ook Daan Leenders uit de wedstrijd te zijn gestapt, hij werd geduwd en is met zijn knie tegen een nadar gereden. Enkel Pieter Van Den Eynde en ik bleven in koers. Op een gegeven moment ging het te snel voor me en heb ik beslist mijn eigen tempo te rijden en gewacht op een andere groep, waar ook Pieter in zat. Ook daar werd stevig gereden en raapten we heel wat gelosten op. Tot uiteindelijk zo goed als alles bij elkaar kwam.”
“Een man of 3-4 was weg, maar blijkbaar waren dat profs en elites zonder contract. Op een moment kwam Pieter naar mij en zei: spaar je nu, dan zijn we straks weg. Ik dacht dat hij gek was, met nog 40 rondes te gaan. De 1e renners kwamen ons toen al voorbij. Pieter zag zijn kans en ging mee. Ik ben dan meteen opgeschoven naar voor om afstoppingswerk te doen, maar na enkele rondes kreeg ik het zwaar en moest ik even rusten in het peloton. Gody, die gevallen was, mocht toch nog meedoen van de organisatie nadat hij uit koers een ander wiel kreeg. We kwamen Pieter terug tegen na enkele rondes, choco gereden. Het tempo vooraan lag veel te hoog.”
Oeps, foutje
Nick Schmelcher: “Na 40 toeren begon ik krampen te krijgen in mijn benen, maar ik kon er nog mee verder rijden. Gody steunde me goed en liet me aan iets anders denken dan de pijn. Maar na 50 rondes werd het echt moeilijk en zwaar afzien. Ik hing aan de rekker van het peloton en kreeg alsmaar meer krampen, maar opnieuw was daar Gody. Ik hing echt tussen mijn kader. Die rondes waren er renners bij die in hun klasse moesten sprinten voor de eindzege. Wij moesten nog 10 rondes doen. Ronde per ronde verloor ik de strijd tegen mezelf op mentaal vlak. Mijn benen brandden, volledig in krampen zowel in de kuiten als in de bovenbenen, maar we waren er bijna. We moesten nog 1 ronde doen, ik hing aan de rekker. De laatste keer op de klim verloor ik echt alle controle over de benen.”
“Op, volledig leeg gereden moest ik iedereen laten gaan, terwijl Gody nog steeds op me riep. Helaas parkeerde ik. Nog nooit had ik dit gehad, nog nooit zo afgezien en zoveel pijn gehad. Na de finish voelde ik me dan ook niet super. Meteen iets gegeten en gedronken en na een 10-tal minuten ging het beter. Ben dan ook de ploeggenoten gaan zoeken. Die hadden ook afgezien en waren blij dat het gedaan was. En toen kwam het verhaal, we waren niet in de juiste klasse ingeschreven en mochten eigenlijk ook al stoppen na 50 rondes. Dus eigenlijk zat er misschien meer in dan de 11e plaats die ik nu had.”
“Let op, ik ben zeer tevreden met mijn wedstrijd en uitslag maar als je misschien kan meedoen voor winst pikt het toch even, hoor. Na zo’n wedstrijd neem je alles in je op en begin je na te denken. Maar de koers was gedaan, niets aan te doen. De sfeer zat er echt goed in, veel ambiance en veel gelachen. Dit was echt een toffe ervaring voor herhaling vatbaar. Hopelijk worden we volgend jaar wel correct ingeschreven. Bedankt aan mijn supporters, bidonman, Paxx Global Cycling en sponsor voor dit avontuur!”
Fotomateriaal: Paxx Global Cycling.
