De kogel is door het kerk. Het wielerpeloton moet anno 2019 voort zonder Lander Seynaeve. Definitief de fiets aan de haak hangen is geen keuze van het hart, des te meer van het verstand. Fysiek lukt het niet meer voor de West-Vlaming, hoewel hij nog maar 26 is. Maar als we tussen de regels lezen, blijken we – gelukkig – nog niet helemaal verlost van Seynaeve. Een comeback voor de toekomst van de sport behoort tot de mogelijkheden.
De ziekte van Crohn, een chronische ontsteking van de slijmvliezen van het maag-darmkanaal, fnuikt de ambities van Lander Seynaeve in het profmilieu. “Ik heb die ziekte waarschijnlijk al jaren”, zegt de West-Vlaming. “Deze winter liet ik mij onderzoeken omdat ik meermaals maagontstekingen had en last van de darmen. Het probleem is dat mijn recuperatie veel langer duurt dan bij iemand die volledig gezond is. Na een meerdaagse rittenkoers viel dat des te harder op, omdat mijn lichaam dan compleet, maar dan ook compleet leeg was.”
Nadat hij zijn carrière in 2015 begonnen was bij Wanty-Groupe Gobert, na een stage bij de Waalse procontinentale ploeg eind 2014, moest hij er eind 2016 vertrekken. “Bij Wanty kwam ik misschien soms iets tekort, maar ik kon er uiteindelijk toch mijn werk doen voor de ploeg. Het werd er echter elk jaar moeilijker en moeilijker om een contractverlenging in de wacht te slepen, zeker toen het aantal ploegen afnam. Maar ik bekijk het positief: ik kan terugkijken op een mooie periode bij de blauwe brigade en heb er heel mooie koersen kunnen rijden. Ook verliet ik de ploeg niet in ruzie. Ten slotte blijft het sport op hoog niveau en zijn de plaatsjes duur.”
Een nieuw avontuur wachtte hem net over de Belgisch-Franse grens op. Bij Roubaix Lille Métropole heb ik een toffe tijd gehad. Het 1e jaar was echt speciaal te noemen, want toen waren we met 4 Belgen (met ook Joeri Calleeuw, Emiel Vermeulen en Nicholas Vereecken, red). We waren constant samen op pad. RLM was ook leuk omdat ik de Franse taal en het land beter leerde kennen. Dit jaar heb ik helaas niet zoveel gekoerst door die ziekte. Nooit kwam ik echt op niveau, waardoor het voor de hand lag om te stoppen. Het aangename aan de zaak is dat de ploeg mijn probleem begrijpt.”
Pijn zal het niet doen om te stoppen, beweert Seynaeve. “Mijn keuze staat vast en ik sta er volledig achter. Koersen is leuk als het goed gaat, maar als je vaak ziek bent, is het plezier soms ver te zoeken. Ik zou nog bij de elite zonder contract kunnen gaan koersen, maar dat zie ik niet zitten. Werk en trainen, dat is geen gemakkelijke combinatie. Daarom heb ik des te meer respect voor die jongens die dat wel doen. Op dit moment blijf ik niet in het wielermilieu, maar mettertijd tijd zou ik wel iets willen gaan doen met de jeugd. Maar eerst ga ik wat van het leven genieten.”
