Het hele internationale veldritwereldje keek uit naar de rentree van Mathieu van der Poel. Behalve de collega’s veldrijders, wellicht. Of toch? Misschien meenden Nys, Vanthourenhout, Iserbyt, Aerts, Vandeputte en co dat Mathieu niet echt hoge ambities had en dus wat drive miste. Of nog niet in topconditie kon zijn. Of geen specifieke crosstraining had gehad. Die gedachten konden in Zonhoven precies 1 minuut en 10 seconden overeind blijven. WielerVerhaal stond er bij en keek er naar. Met open mond. Net als vele duizenden toeschouwers.
Amfitheater
MVDP diende in Zonhoven op de 3e rij te starten. Door geen crossen meer te hebben gereden sinds het door hem gewonnen WK in Tábor was de Belgische Nederlander weggezakt in de UCI-ranking. Toen de lichten op groen sprongen, zocht de kleinzoon van Raymond Poulidor naar een gaatje om op te schuiven. Maar de aanloopstrook op de weg was te kort om het peloton uit elkaar te trekken. Kwam dan een zware lichtoplopende modderige strook van amper 150 meter, waar Mathieu zijn power ten volle kon uitspelen.
Hij schoof op van plaats 12 naar de 2e plek, net achter Toon Aerts. Die begon aan de 1e afdaling in de kuil toen hij meteen iets wits met regenboogstrepen links in de ooghoek zag voorbijflitsen. Van der Poel dook met doodsverachting naar beneden, sloeg meteen een kloofje, ging gelanceerd de helling op die hem uit de kuil leidde en rondde vlotjes de hellingrand, waar Aerts compleet stilstond. Game over! De wedstrijd was net 1 minuut en 10 seconden bezig.
De gezichten van de vele toeschouwers in en om de kuil spraken boekdelen. Wat is dit? Hoe kan het? Wat een machtsontplooiing! We ervoeren bij de mensen langs het parcours niets dan bewondering. Geen boegeroep, geen bierdouches,… Mathieu werkte zijn koers af door een haag van applaus en daalde neer en klom op uit een amfitheater van gejuich, genaamd ‘de Kuil van Zonhoven’.
Degraderen versus denigreren
Die kuil en het hele parcours lag er zwaarder, maar tegelijk beter berijdbaar bij dan doorgaans het geval is. De forse regenval had de zandstroken minder mul gemaakt, maar de grasstroken herschapen in zompige modder. Een parcours voor de grote motoren dus. En vriend en vijand zullen het erover eens zijn dat MVDP een Lamborghini-motor heeft, terwijl anderen het moeten hebben van een 1600 cc. Komt daar nog bij dat Adrie’s zoon ook technisch de meerdere is en de verklaring voor zijn overmacht is gegeven.
Niemand dook sneller de kuil in dan hem: zijn fiets laten vieren en met het achterlijf corrigerend, slalommend naar beneden. Terwijl andere steengoeie crossers het stuur vastklemmen en het lichaam opspannen om recht in een spoor te blijven. En de mindere goden een voetje uit het klikpedaal houden om de verwachte val te breken. Bij Van der Poel lijkt veldrijden geen noeste arbeid, maar waterballet. Of beeldende kunst.
Ondertussen stoomde de Nederlandse Kempenaar door: anderhalve minuut na half koers. Dan leek het wel alsof de golden boy van de cross vond dat het genoeg was. Hij hield zich aan een strak tempo en liep nog een beetje uit, maar hij spaarde de concurrentie voor de totale vernedering. Thibau Nys werd ‘best of the rest’ op anderhalve minuut, 3 seconden verder volgde de verrassende en verdienstelijke Joran Wiseure.
De overmacht van MVDP wordt nog extra geïllustreerd door het gegeven dat hij uiteraard de snelste rondes op zijn naam schreef, gevolgd door Pim Ronhaar op 26 seconden. De arme Baloise-Trek-renner blies daarmee dan wel zijn motor op. Hij eindigde als 11e op 2’45”. Nog een teken aan de wand: na de wereldkampioen volgde gedurende 3 kwart koers op grote afstand een ruime achtervolgende groep die aan elkaar gewaagd was: tussen plaats 2 en 10 zat amper 1 minuut.
Maximum score?
Tijdens en na de wedstrijd hoorde je hoe wildvreemden spontaan hun respect en ontzag voor MVDP met elkaar deelden. WielerVerhaal hoorde 1 kritisch geluid: “Naar wat hebben wij nu de voorbije crossen gekeken? Naar 2e klasse? Met alle respect voor hem, maar maakt Mathieu de rest hier niet immens belachelijk?” Of hij dan moet remmen of onderweg even halt houden? “Nee, dat zou nog erger want geheel denigrerend zijn! We kunnen enkel hopen dat Wout een beetje weerwerk zal kunnen bieden en terug wat spanning kan brengen. Want na wat we vandaag gezien hebben, weten we al zeker: overal waar Mathieu aan de start staat en Wout niet, zal hij winnen. Zelfs als ie onderweg een paar keer lek rijdt.”
Die voorspelling bleek ’s anderendaags in Mol al te worden ingelost. Van der Poel wachtte rustig tot halfweg om alle hoop van de concurrentie aan diggelen te slaan. Laurens Sweeck kon een tijdje de waan hoog houden maar lang duurde dat niet. 2 op 2 voor de Nederlander. Hij rijdt nog 9 crossen. Gaat hij voor de maximumscore?
WielerVerhaal Giveaway: een paar Ergo 6 raceschoenen van SIDI!
