In no time veroverde de streek rond Girona een vaste plaats als trekpleister en trainingsomgeving van menig gravelaar. Of je nu vele jaren gravelervaring op de teller hebt of net je 1e gravelbike hebt aangeschaft: in deze regio vindt iedereen wel zijn gading. Wij kozen voor de lichtere kennismaking en trokken 2 keer op pad, maar verklappen ook een uitdaging voor de gevorderden onder ons.
Costa Brava
Aan geoefende gravelaars moeten we het niet meer uitleggen dat de streek rond Girona met zijn vele gravelpaden the place to be is voor wie graag grind onder de wielen krijgt. De laatste jaren groeide The Traka uit van een wedstrijd met een handvol deelnemers tot 1 van de grootste Europese gravelraces. Op achtereenvolgende dagen kan je starten voor een tocht van 500km, 360km, 200km of 100km. Voor elk wat wils dus. De Traka is echter lang niet de enige wedstrijd op de kalender waarvoor de wielerstad als ideale uitvalsbasis dient.
Wie houdt van een uitdaging, zal zijn goesting vinden bij de Pirinexus 360 gravel. Deze lusvormige route neemt je op de grens van Spanje en Frankrijk 340 km lang mee over autovrije gravelwegen, fietspaden en rustige plattelandswegen. Variatie, een beter woord bestaat niet om deze tocht te omschrijven. Van bergen tot strand, van platteland tot stad. Je doorkruist nationale parken, vulkanen, wijngaarden en de Costa Brava kustlijn. De paden liggen er goed bij, dus al te technisch wordt het zelden. Afhankelijk van je voorkeur kan je de rit in 1 trek doorrijden, of opdelen in etappes om de omgeving in alle rust te verkennen.
En gravelaars die hun eerste kilometers rijden
Wij trokken er 2 keer op uit met een gravelbike voor ritten van een 40-tal km en ontdekten dat ook de gravelaar die de focus legt op genieten aan zijn of haar trekken komt. Het gravel ligt er steevast goed bij. Zelfs na een periode van aanhoudende regen valt het qua putten in de weg best mee. De mogelijkheden zijn onuitputtelijk: voor elk gravelpad zijn er meerdere afsplitsingen te vinden. Zonder gids of gpx kan je hier zomaar verloren rijden.
De 1e rit leidt ons door het platteland nabij Banyoles. De route start langs het meer van Banyoles, waar in 1992 de roeiwedstrijden van de Olympische Zomerspelen van Barcelona plaatsvonden. Vandaag de dag fungeert het meer nog steeds als oefenlocatie voor de Spaanse nationale selectie. We vernemen dat ook het roeiteam van de Britse Oxford University hier op trainingskamp komt om zich voor te bereiden op de jaarlijkse wedstrijd tegen Cambridge University.
We trekken verder langs de Via Verde die ons doorheen de Spaanse velden leidt. In de verte zien we de Catalaanse Pyreneeën, waar we deze keer dus wel de lusten maar niet de lasten van ondervinden. Dankzij het open zicht ontwaren we zelfs besneeuwde toppen aan de horizon. Wie vreest dat we door de vlakke wegen in slaap sukkelen, kunnen we geruststellen. De route doet een aantal oude dorpjes aan, gelegen op een heuvelrug, waardoor we enkele korte maar pittige klimmetjes onder de wielen krijgen. Onze gids Albert toont ons ook de plaats waar hij als kind met zijn vader viste: een kleine stuwdam met zicht op een kerkje uitgehold uit de bergwand.
Uitdaging
Palafrugell dient als startpunt voor onze 2e graveltocht. De route gaat eerst richting binnenland, over snelle wegen. Onze gids Guillem rijdt binnen een aantal dagen de The Traka 200, dus zit de vaart er meteen in. We krijgen een Cervélo Áspero te leen die een mooi evenwicht vindt tussen snelheid en stabiliteit, waardoor we met vertrouwen de – niet al te technische – bochten induiken. Het is haast alsof de gravelwegen hier gelegd zijn om van dorpje tot dorpje te snellen. Die dorpjes vinden we hier zelfs nog een stuk mooier dan tijdens onze vorige tocht. Zo dokkeren we over de kasseien doorheen de eeuwenoude straten van Pals, zowaar een postkaart in het echt!
Wat opvalt is de diversiteit van de wegen: het gaat grotendeels over goedlopend gravel, echter afgewisseld met bospaden, zand en zelfs dwars door dichtgegroeide velden. Het 2e deel van de route leidt ons naar de kust, waar vooral het pittoreske haventje van Calella de Palafrugell ons bekoort. Vanuit het aanpalende dorp Llafranc gaat het steil omhoog via een verborgen wegje dat de muur van Hoei naar de kroon tracht te steken. Onze tijd is op, dus snellen we via het asfalt rechtstreeks terug naar start. Geen nood, zelfs op de grote weg laten de automobilisten ons met rust. Volgens onze gids kan je de nationaliteit van de bestuurder aan het rijgedrag aflezen. En inderdaad: we vinden slechts 1 Fransman op de weg, die ons meteen agressief voorbij stuift.
Tijdens onze 2 gravelritten lieten we de gravelpaden aan de grillige kust en in de bergen links liggen. Onze gidsen wezen erop dat daar meer dan genoeg uitdagingen wachten voor wie het iets meer mag zijn. Steile klimmen en pittige afdalingen én dat over ruwer gravel: ook waaghalzen komen in deze regio aan hun trekken.
