De meeste mensen nemen gewoon het vliegtuig naar Girona. Niet zo voor ons lezerskoppel, dat er een avontuurlijke bikepacktocht van 15 etappes van maakte. Regen, wind, kasseien, beklimmingen en hitte maakten er een onvergetelijke ervaring van. Lezers herkennen ongetwijfeld de unieke mengeling van afzien én genieten. Vandaag rijden we de 1e van 3 afleveringen.
Strakke planning, diverse obstakels
Wil je van de Vlaamse richting de Oost-Spaanse kust, dan moet je hoe dan ook door de gevreesde polders. Ook al ligt hun doel vele honderden kilometers verder, Didier Messeine en Gwenny Lauwereins ontsnappen niet aan die eerste winderige kilometers. “Waaiers, waaiers, hoorde ik bij het begin van onze rit nog nagalmen uit de reportage van Vive Le Vélo gisteren”, meldt Lauwereins ons. “De eerste pedaaltrappen leren me al snel dat de benen aan het werk zullen moeten.”
Elke fietser weet dat het genieten snel kan omslaan op het moment dat de geest tijdens de rit in overdrive raakt. “Met lede ogen zie ik de 132 km die vandaag nog resten op mijn netvlies gebrand. Mijn voorraad met gelletjes en koekjes zal goed van pas komen. Het gaat vooruit en af en toe geef ik mijn partner subtiel te kennen dat we nog vele kilometers voor ons hebben.”
Een geslaagde reis begint met een goede planning en daar gaat het bijna meteen mis. “Plots richten mijn ogen zich op mijn slot vooraan en begin ik te vloeken. Ik ben het sleuteltje vergeten! Geen paniek, die kopen we onderweg wel aan.” Alsof het lot er mee gemoeid is, blijken alle fietswinkels echter gesloten.
Tijdens een meerdaagse fietstocht mag je vooral niet vergeten te genieten, dus nemen ze af en toe hun tijd voor een terrasje. Bij de herstart doemt het volgende obstakel alweer op. “Ik kan niet meer inklikken, maar gelukkig krijgen we het schoenplaatje snel weer in orde. Net op tijd, want we bereiken Roubaix en de gevreesde kasseistroken liggen voor ons. Als een volleerde Parijs-Roubaix renner probeer ik de genadeloze stenen te trotseren. Alles danst in mijn achterzak.”
Regen op lege maag
Het tempo mag even zakken, om respectvol te mijmeren over de grotere goden die in het voorjaar de kasseien doen afzien in plaats van omgekeerd. Na talloze gravelwegen, bospaden en asfaltstroken wacht na 140 km de 1e rustplaats. Hoewel, rust is er nog niet onmiddellijk bij. “De dag eindigt met een zoektocht, want we blijken een portefeuille te missen. Na een tijd diepen we hem gelukkig op uit een zakje. Genoeg opwinding voor 1 dag, benieuwd wat morgen ons brengt!”
De nacht blijkt een martelgang in een zogenaamde camping municipal waar een aantal gasten de nodige decibels produceren. “De oortjes van het Kruidvat blijken wel te dempen, maar zeker niet genoeg. Uren kruipen voorbij tot de wekker om 6u30 afloopt.”
Wie verwacht dat het tij zou keren wanneer ons koppel hun ogen opent, heeft het mis. Een tocht zou niet legendarisch zijn, als er geen tegenspoed mee gemoeid is. “We krijgen meteen de hoofdprijs met een paar regendruppels bij de start, die al snel overgaan in een ware stortbui. De wind er bij maakt het helemaal af. En dat op een lege maag!”
Losgeslagen paard
Een lange zoektocht naar eten wordt beloond met verse Franse croissants en koffie, ideaal om de moraal terug te vinden. “Het feest is van korte duur, we krijgen ellenlange Romeinse wegen voorgeschoteld, afgewisseld met verbrokkelde jaagpaden. Als kers op de taart slaan we een mooi zandwegje in. Ik hoef er niet veel woorden aan vuil te maken. 114 km spelen in de zandbak, waarbij we ons af en toe een onervaren ruiter op een losgeslagen paard voelen. Resultaat: een geradbraakt lichaam.”
Zo wordt meteen duidelijk waar deze streek de naam ‘Hel van het Noorden’ aan verdiende. “Ons lichaam snakt naar rust. Plots lijken de klimmetjes heuse cols, maar gelukkig geeft de afdaling ons nieuwe moed. Na een gelletje schiet mijn compagnon in tijdritmodus en kan ik hem met moeite nog volgen. Op wilskracht gaat het verder, want de finish is in zicht. De camping laten we deze keer voor wat die is, we nemen het bed en de warme douche met beide handen aan.”
Als de renners tijdens de vroege edities van de Tour het parcours mochten afsnijden met de trein, waarom mag de vermoeide wielertoerist dat dan niet na een hobbelige rit die 20 km langer uitviel dan verwacht? “Volgens de weersvoorspellingen wacht vandaag de zondvloed. We besluiten om deze etappe met de trein te overbruggen. Door vroeg te vertrekken, maken we maximaal gebruik van deze rustdag. Recupereren, slapen, wat calorieën aanvullen. Voor we de trein opstappen, spoelen we de klei van onze tweewielers.”
Bij de aankomst aanschouwen ze met de benen in de lucht voor de televisie de echte helden in de Tour de France. Er zijn slechtere manieren om je dag door te brengen.
