De omgeving van Tom Pidcock acht de toekomst van de Britse alleskunner in het veld hoogst onzeker. Nadat hij zich verzekerde van een podiumplaats in de Vuelta, trekt hij nog even door naar het WK en de Italiaanse najaarsklassiekers. Wanneer de veldrijders dus hun eerste crossen zullen afwerken, zit Pidcock nog op de wegfiets. Dit jaar 2025 begon zijn wegseizoen al in januari. De vraag is dus: zien we hem ooit nog terug in het veld?
Unieke combinaties
Begin 2022 kroonde Tom Pidcock zich tot wereldkampioen Veldrijden in Fayetteville, een jaar later volgde de wereldtitel Mountainbiken in Glasgow. Daarenboven telt hij al 2 gouden medailles op de Olympische Spelen. Dit weekend probeert hij in Rwanda zijn prijzenkast nog verder op te smukken met een regenboogtrui of WK-medaille. Het is zeker niet zijn bedoeling om zich in de toekomst volledig te focussen op de Grote Rondes en de eendagswedstrijden los te laten. Zelfs het WK Gravel zou nog op zijn bucketlist staan.
Toch zijn de combinaties van Pidcock nu al uniek. De combinatie van wereldkampioen Veldrijden en podium in een Grote Ronde werd hem nog maar 3 keer voorgedaan. Klaus-Peter Thaler reed in de jaren ’80 naar 2 wereldtitels (allebei in het veldrijden) en was in 1977 al 3e geworden in de Vuelta. Rolf Wolfshohl won zelfs de Vuelta in 1965. Ook de legendarische Jean Robic combineerde de wereldtitel Veldrijden van 1950 met de eindzege in de Tour van 1947. Een gelijkaardige combinatie tussen het podium in een Grote Ronde en een wereldtitel Mountainbike is zelfs ongezien.
Het is nu maar de vraag of het veldrijden nog in het programma van Pidcock past. Vorig jaar sloeg hij alvast volledig over. Bij Cyclingnews vertelde hij zelfs doodleuk dat hij het veldrijden niet had gemist en geen enkele cross had gekeken. Toch hield hij de deur open voor een terugkeer deze winter. Of dat echt oprecht was, kon niemand toen al zeggen.
Veldritverleden
Zo is het inmiddels al geleden van 21 januari 2024 dat Pidcock nog eens een veldrit reed. Hij werd die dag 9e in de Wereldbekermanche van Benidorm. Extreem succesvol was ook die winter niet. Hij won wel in Namen, maar dat was bij afwezigheid van die andere grote 2. De laatste keer dat hij ook met 1 van de kleppers aan de start zegevierde, was in de Superprestige van Boom op 3 december 2022. Mathieu van der Poel blesseerde zich die dag bij een val aan de knie. Pidcock won die jaargang, waarin hij als wereldkampioen rondreed, ook de Urban Cross in Kortrijk. Het waren zijn enige successen in de regenboogtrui.
Samengevat is Pidcock dus al een tijdje aan het ontkoppelen van het veldrijden. In deze kleine discipline voelt het voor de jonge Brit wellicht aan alsof hij dit level heeft uitgespeeld. Uiteindelijk heeft hij het nog lang volgehouden. Onder zijn voorgangers op het WK-podium bij de junioren vind je immers ook Roman Kreuziger, Peter Sagan en Julian Alaphilippe terug. Zij lieten het veldrijden al veel sneller varen.
Ook Ben Tulett, die 2 keer op rij wereldkampioen Veldrijden werd bij de junioren, is al lang geen crosser meer. Eenzelfde evolutie zien we bij Jan Christen. Het is dus zeker niet zo dat Mathieu van der Poel en Wout van Aert in het hele veldritcircuit voor een kentering hebben gezorgd. Al bij al mag het veldrijden Pidcock dankbaar zijn voor de jarenlange inspanningen. En Pidcock kan het veldrijden dankbaar zijn voor de kans om in 2022, bij afwezigheid van concurrenten, wereldkampioen te worden.
Grote Rondes
Waar ligt de toekomst van Pidcock dan wel? Met nog een contract van 2 jaar bij Q36.5 hangt die in elk geval nog een beetje samen met de toekomst van het team. Dit jaar was de Zwitserse formatie er nog niet bij in de Tour, dus een klassement in La Grande Boucle was gewoonweg niet mogelijk. De kans is reëel dat hij in 2026 de combinatie van Giro en Vuelta herhaalt. In zijn 1e Giro maakte hij dit jaar niet enorm veel indruk, dus er staat nog een rekening open.
Verder moet Pidcock ook UCI-punten binnenhalen voor zijn team. Dit jaar zorgde hij daar al vroeg op het jaar voor met de eindzege in de AlUla Tour en vervolgens een 3e plaats in de Ruta del Sol en een 6e plaats in de Tirreno. Conform met het veldrijden skipte hij ook de Vlaamse klassiekers. Dat leverde wel op, want hij werd 2e in de Strade en 3e in de Waalse Pijl. Met ook nog een 9e plaats in zowel de Amstel als Luik mag er gesproken worden van een geslaagd voorjaar.
Of Tom Pidcock dan uiteindelijk ook effectief kandidaat-eindwinnaar is in een Grote Ronde, valt nog af te wachten. Deze Vuelta was met een beperkt aantal tijdritkilometers en veel etappes met 1 berg (waar dan ook de aankomst lag) perfect voor hem. In de verkorte tijdrit in Valladolid verloor hij echter wel al een halve minuut op de winnaar. Door de opmars van Evenepoel en de herwonnen aandacht voor tijdritten is dit een groot manco bij de Brit. Er liggen dus nog tal van uitdagingen op zijn weg, maar het is duidelijk dat die weg niet meer door Vlaamse velden loopt.
