Het mag niet verbazen als in 2026 Remco Evenepoel regelmatig zal rekenen op de steun van Callum Thornley. De 22-jarige Schot wordt vanaf Nieuwjaar 2026 immers ploegmaat van de Olympische kampioen bij Red Bull-BORA-hansgrohe. Met winst in Il Piccolo Lombardia plaatste de laatste jaars belofte de kers op de taart van zijn beloftenperiode. Ondertussen won hij ook al zijn 1e profkoers. Eerder 2025 ontsnapte hij nipt aan een enorm drama.
MTB-centrum
Bij echte liefhebbers gaat er misschien nog wel een lichtje branden wanneer je hoort dat Thornley afkomstig is uit Peebles. Het dorpje in de Schotse Borders ligt immers bij het Glentress Mountain Bike Trail Centre, waar in 2023 nog het WK Mountainbiken plaatsvond. Het forensenstadje schakelde in de geschiedenis over van een rol binnen de wolindustrie naar toeristische locatie, vlak bij tal van bezienswaardigheden. Vooral fietsliefhebbers komen graag naar hier en op die manier raakte ook Thornley in de ban van de sport.
Als kind amuseerde de kleine Callum zich kostelijk op deze trails en op een regenachtige donderdagavond (de regen hebben we erbij bedacht, de kans in Schotland is belachelijk groot) probeerde hij het ook eens in koers. Het was een soort offroad criterium, maar al snel ging de liefde over naar de weg. Toen hij tijdens een familievakantie in Frankrijk de Tour zag passeren, wist hij dat hij prof wilde worden.
Erg gemakkelijk was dat niet, want vanuit Schotland is het niet alleen lastig om lange trainingen te doen (daarom zou hij later naar Girona verhuizen), ook de afstand naar het centrum van de Britse wielercommunity kan tellen. Toch had hij niet voldoende aanleg in het mountainbike om opvolger te worden van Sandy Gilchrist, de meervoudige Britse kampioen die het in de jaren ’70 als enige uit Peebles tot prof schopte.
Afgestudeerd
Thornley maakte geen grote progressie en werd nog meer afgeremd door de pandemie. Nadat hij afstudeerde aan het middelbaar nam hij daarom een ‘gap year’. Zijn vrienden trokken naar de universiteit, terwijl hij alles op het wielrennen zette. Nochtans lag de toelating aan een universiteit klaar. In 2022 werd hij 2e op het Brits kampioenschap Tijdrijden bij de beloften na Leo Hayter. Het leverde hem een contract op bij Trinity, waar hij ploegmaat werd van Luke Lamperti, Paul Magnier en Finlay Pickering.
Zo belandde de Schot in het Europese wielrennen, maar dat was niet meteen – vergeef ons de woordspeling – een Schot in de roos. Zijn 1e jaar was 1 lange levensles, zijn 2e jaar leverde de doorbraak op. Daarvoor moeten we naar de Tour of Britain, waar hij 2 keer deel uitmaakte van de vroege vlucht en op die manier de bergtrui veroverde. Eerder dat jaar was hij ook al een keertje 2e geworden in een etappe in de Giro en eindigde hij als 10e in Parijs-Roubaix. Er zat dus toch wel potentieel in die Schot.
De Red Bull-scouts keken mee en gaven Thornley een plekje bij het nieuwe Red Bull-BORA-hansgrohe Rookies. In de Ronde van de Algarve kreeg hij meteen een kans om Roglič bij te staan en enkele weken later maakte hij van die ervaring gebruik om in Kroatië eerst 4e te worden in de Poreč Classic en vervolgens 3e in het eindklassement van de Istrian Spring Tour. Niet veel later werd zijn overgang naar het WorldTour-team bekendgemaakt. Een contract dat hij volgens CEO Ralph Denk absoluut verdiende. Daarmee was hij de 1e prof die via het talententeam doorstroomde.
Stenen muurtje
De rest van 2025 was 1 stijgende lijn met alleen maar hoogtepunten. Thornley werd 10e in de Giro Next Gen, kroonde zich tot Brits kampioen Tijdrijden bij de beloften, won verrassend de korte tijdrit in de Sibiu Cycling Tour (met dank aan zijn mountainbikekwaliteiten) en eindigde als 12e in de Ronde van de Toekomst. Op het WK Tijdrijden eindigde hij als 5e.
In de buurt van Oggiono bleef de Schotse 20’er zaterdag over bij een kopkwartet en won hij de sprint. Daarbij moet wel worden gezegd dat heel wat beloften aan de start stonden van het EK, dat dezelfde dag werd verreden. Toch volgt Thornley in Il Piccolo Lombardia Brieuc Rolland, Junior Lecerf, Alec Segaert en Paul Lapeira op. In lang vervlogen tijden wonnen ook Maurizio Fondriest, Moreno Argentin en zelfs Sean Kelly deze hoog aangeschreven beloftenwedstrijd.
Desalniettemin had 2025 ondanks al dat mooie werk helemaal anders kunnen lopen. In de laatste rit van de Giro Next Gen verloor hij aan een hoge snelheid de controle over zijn stuur toen hij door een putje reed. Met zijn lichaam over het stuur leek een frontale botsing met een stenen muurtje onvermijdelijk. Gelukkig kon hij nog net zijn stuur vastgrijpen en de bocht nemen. Je mag er gewoonweg niet aan denken wat had kunnen zijn.
