De echo van het startschot weerklinkt nog en hij ligt al alleen op kop. Wat volgt is geen duel, geen tactisch schaakspel, maar een lange solotocht. Deze winter ’25-’26 blijft de handrem al eens langer op. Is het een voorbode? Is de honger van MVDP gestild? Er wordt gefluisterd dat hij in 2026 de cross zal overslaan. De factor die dat echt zal bepalen, vinden we buiten het veld.
Winnen telt al lang niet meer
Het voelt haast ongemakkelijk hoe MVDP elke cross naar zich toetrekt. Iemand met een slecht karakter zou er plezier aan beleven om zijn tegenstanders telkens te vernederen. Daar verdenken we de sympathieke Nederlander echter niet van. Waar haalt hij zijn motivatie dan wel vandaan als elke spanning zoek is?
Voor veel veldrijders is winnen een droom, voor Van der Poel is het bijna een uitgangspunt geworden. En juist daarin schuilt een paradox: hoe beter hij wordt, hoe lastiger het wordt om voldoening te halen uit de uitslag. Als je altijd wint, verliest winnen zijn glans.
Toch staat hij telkens weer aan de start. We zien geen renner die verveeld rondrijdt. Integendeel. Van der Poel rijdt geconcentreerd, technisch scherp, vaak zelfs speels. Alsof hij tegen zichzelf koerst. Ook al hangt de tegenstand dit jaar soms langer in zijn wiel, het maakt hem geen zier uit. Het gaat er al lang niet meer om iets te bewijzen. Hij rijdt niet weg van zijn concurrenten, zijn blik lijkt naar binnen gekeerd. Alsof hij in een aparte tijdzone rijdt.
Door zijn hoofd gaat wellicht minder dan we denken. Daar gaat het net om: de flow om van bocht naar bocht te rijden. Een ritme te vinden. Je aan dat ritme over te geven. Aan kop is hij geen icoon, geen kleinzoon van, geen kampioen. Hij is gewoon Mathieu, die door de modder ploetert, zoals hij dat als kind al deed. Zolang hij dat blijft vinden in de cross, zal hij aan de start staan.
De lat kan altijd hoger
Zelfs al won MVDP alles, hij wil voelen dat hij beter wordt. Niet beter dan de rest, maar beter dan gisteren. Elke bocht perfect aansnijden, elk stuk technisch foutloos afleggen, elk rondje strak op vermogen rijden. Daarom vertraagt hij niet als de finish nadert.
Zelfs zonder druk van anderen blijft de uitdaging bestaan: kan ik dit parcours nóg beter rijden? Denk maar aan zijn interview na zijn 1e cross afgelopen jaar 2025. Ja, hij had gewonnen. Maar nee, tevreden was hij niet echt. Dat de tegenstand lang kon aanklampen, raakte hem niet. Waar het echt om draaide, is dat er technisch nog heel wat werk te doen was.
In het veld rijdt hij zijn eigen koers. Geen ploegentactiek, geen oortjes, geen berekening. Hij beslist wanneer, hoe hard en waar hij gaat. Die vrijheid om je eigen prestatie te sturen is voor veel topsporters een krachtige bron van motivatie. Onderschat daarnaast het speelse aspect niet waar MVDP van houdt.
Sleutel ligt in Slovenië
Minutenlang alleen aan kop rijden, lijkt eenzaam. Geen duel, geen directe tegenstander. Toch voelt hij wel degelijk een diepe verbondenheid, zij het op een andere manier. Met het publiek langs de kant. Met de traditie van het veldrijden. Met zijn eigen familiegeschiedenis. Waar andere renners strijden tegen elkaar, strijdt Van der Poel tegen verval, tegen gemakzucht, tegen het risico dat winnen routine wordt. Dat maakt zijn veldritten misschien minder spannend om naar te kijken, maar niet minder intens om te rijden.
Daar zit de kern: zijn motivatie ligt niet in de uitslag, maar in het proces. Daarom zal hij het leuk vinden, zolang hij na de finish nog het gevoel heeft dat het scherper kon, technisch beter, sneller. Die honger zal echt niet gestild worden na een recordaantal WK-zeges in de cross – ook al hintte hij daar zelf op. Dat record is voor hem zowel hyperbelangrijk als triviaal tegelijk.
En toch beginnen ook de records op de weg te lonken. Daar rijdt hij ook op eenzame hoogte – of toch bijna. Slechts 1 persoon kan MVDP van het veld weghouden. Je weet wie. Als hij niet langer voelt dat hij Tadej Pogačar de baas kan, zal de Nederlander zijn seizoensopbouw in de winter niet meer onderbreken. Op de weg telt elke procent. Als de Sloveen hem in 2026 opnieuw lost op de Oude Kwaremont, zal MVDP de cross minstens 1 seizoen aan zich voorbij laten gaan. Ook daar kriebelt de gedachte immers: kan het nog beter na een volledige winter in teken van het klassieke voorjaar?
