WielerVerhaal
  • Disciplines
    • Weg
    • Veld
    • Gravel
    • Mountainbike
    • Baan
    • Para Cycling
    • Vrouwen
    • Mannen
  • Routes en hellingen
    • WielerVerhaal Fietsroutes
    • GPX Fietsroutes
    • Cols en Hellingen
  • Materiaal
    • Materiaal
    • Reviews
  • Nieuwsbrief
  • Leestips
  • Fotospecials
  • Extra
    • Blik onder de motorkap
    • WielerVerhaal Giveaway Winnaars
    • WielerVerhaal team
    • Boekenshop
    • Contact

Beste Fietscontentplatform 2025 – België

WielerVerhaal

Meer resultaten...

Generic selectors
Exact matches only
Search in title
Search in content
Post Type Selectors
WielerVerhaal
  • Disciplines
    • Weg
    • Veld
    • Gravel
    • Mountainbike
    • Baan
    • Para Cycling
    • Vrouwen
    • Mannen
  • Routes en hellingen
    • WielerVerhaal Fietsroutes
    • GPX Fietsroutes
    • Cols en Hellingen
  • Materiaal
    • Materiaal
    • Reviews
  • Nieuwsbrief
  • Leestips
  • Fotospecials
  • Extra
    • Blik onder de motorkap
    • WielerVerhaal Giveaway Winnaars
    • WielerVerhaal team
    • Boekenshop
    • Contact
  • Buitenland
  • Elite
  • Vrouwen
  • Wielrennen op de weg
  • Amanda Spratt
  • Lidl-Trek
  • Orica-AIS
  • Tour Down Under

Hondstrouwe Aussie op haar 39 uit het peloton: ze lijkt de komende maanden echter nog op revanche belust

  • Alex Polfliet
  • januari 5, 2026
  • 3 minute read

Amanda Spratt hangt eind 2026 de fiets aan de wilgen. Op 17 september 2026 wordt ze 39 en dat vindt ze als wielrenster een gerechtvaardigde pensioenleeftijd. Haar grootste successen dateren dan wel al van enige jaren terug; tot op vandaag geldt de Australische toch minstens als een subtopper.

Foto: Hoebele.

Weergaloos topjaar

Op 12 januari 2026 start Amanda Spratt een laatste keer in de Tour Down Under. Ongetwijfeld zal ze daar nog eens mikken op de eindzege. Want dat mag echt als ‘haar’ koers worden bestempeld. Niet alleen omdat ze zelf van ‘down under’ is, maar omdat ze er in 15 jaar profcarrière een onwaarschijnlijke reeks van topresultaten laat registeren. Ze pakte er al 5 ritzeges, maar vooral haar eindklassementen zijn indrukwekkend. Ze debuteert er in 2014 met een 3e plaats in de eindstand. In 2015 wordt ze 5e, een jaar later 7e. In 2017 begint ze aan een ongeëvenaarde reeks van 3 eindoverwinningen op rij, gevolgd door het laagste trapje van het eindpodium anno 2020. Na 2 corona-edities (lees: geen koers) wordt ze in 2023 enkel door haar landgenote Grace Brown van de eindzege gehouden. 2025 is met een 7e plek wat minder, waardoor ze straks wellicht op revanche belust zal zijn.

Een veelwinnares is de 1m61 grote Spratt nooit geweest. Naast die overwinningen in die Australische ronde noteren we enkel in 2018 nog enkele belangrijke zeges. Dat jaar moet trouwens als haar topjaar worden beschouwd. Na de overwinning in de Tour Down Under behaalt ze in datzelfde jaar ook de eindzege van de ‘Iurreta’, zeg maar de Ronde van het Baskenland voor vrouwen. Daar klopt ze Annemiek van Vleuten, wat meteen aangeeft dat die Amanda Spratt wel een stukje kan fietsen.

Ze klopt diezelfde Nederlandse in de 6e etappe van de Giro Internazionale Femminile in een aankomst bergop naar het skioord Gerola Alta. Ze wint er het bergklassement en wordt 3e in de algemene rangschikking, na Van Vleuten en Moolman. Die 2 kanjers blijft Spratt wél voor in Luik-Bastenaken-Luik, maar ene Anna van der Breggen is haar daar toch nog te sterk af. Diezelfde Van Der Breggen houdt haar in Innsbruck ook van de wereldtitel.

Geen jobhopper

2018 ligt al ver in het verleden, maar je kan niet zeggen dat het van dan af bergafwaarts loopt voor het pluimgewicht van nauwelijks 55 kilo. Uit haar erelijst en fysionomie kan je afleiden dat Spratt een topklimster was. Maar dat is ze eigenlijk nog steeds. Veel profrensters zouden verbleken bij de resultaten die de pion van Lidl-Trek in 2025 bijeenfietst: 7e in het eindklassement in Australië, 6e in het eindklassement van het Baskenland, 4e in de eindrangschikking van de Ronde van Burgos en goud op het WK Mixed Relay in Rwanda. Samen met Brodie Chapman, Jay Vine, Luke Plapp, Michael Matthews en Felicity Wilson-Haffenden.

Spratt begint haar WorldTour-profcarrière in 2012 bij Orica-AIS en blijft die ploeg min of meer 11 jaar trouw. Orica vervelt in 2018 namelijk tot Michelton-Scott, dat op zijn beurt dan weer de voorbode is van de Bike Exchange Jayco ploeg. In 2023 stapt ze over naar Lidl-Trek, waar ze 1 van de kopvrouwen wordt. Tot en met haar afscheidsjaar blijft ze ook in de rood-geel-blauwe uitrusting fietsen. Spratt is duidleijk geen jobhopper.

De minzame Spratt is evenmin het type dat zelf de publiciteit opzoekt. Ze staat bekend als timide en bescheiden. Het is dan ook niet geheel verrassend dat ze haar afscheid aankondigt via haar ploeg. “Ik wil niet langzaam uitdoven als een kaarsje. De motivatie is er nog steeds en ik bereid me goed voor op het nieuwe seizoen”, meldt ze. “Ik wil ook in mijn laatste jaar als profrenster nog mooie resultaten boeken en de ploeg ten dienste zijn. Mijn carrière wil ik echt op een mooie manier beëindigen.”

Eigen keuze

“Ik koers al 20 jaar op hoog niveau en dat ook nog eens voornamelijk in het buitenland. Ik wil zelf kunnen bepalen waar mijn finishlijn ligt en niet gedwongen moeten stoppen omdat ik het niet meer aankan. Het zal heel bijzonder en leuk zijn om mijn laatste seizoen te delen met zoveel mensen, die me zowel van dichtbij als van verder weg hebben gesteund. Weten dat elke koers de laatste keer zal zijn dat ik die rijd, zal me ook nog extra motiveren.” We schreven het al: de concurrentie is bij deze gewaarschuwd als maandag de Tour Down Under start.

Haar ploeg, Lidl-Trek, is – terecht – vol lof over haar renster. “Als bepalende figuur in het moderne vrouwenwielrennen op de weg is Spratt een constante factor geweest in de Women’s WorldTour en een hoeksteen van het Australische succes op het internationale podium”, klinkt het. Ze heeft respect afgedwongen in het peloton als 1 van de meest betrouwbare klassementsrensters van haar generatie.”


Lees meer artikels

Voormalig Tourwinnaar moet pittige WT-tandem draaiende houden: er moet dringend wat veranderen in de Grote Rondes
LEES MEER

 

Juan Ayuso deelt bizarre statistiek met nieuwe ploegmaat – hij betreedt ook bij Lidl-Trek een mijnenveld
LEES MEER

 

Thibau Nys en co onthullen hun nieuwe racekit voor 2026
LEES MEER

 

Share
Tweet
Share
Alex Polfliet

In zijn jeugdjaren (15 -19) was Alex een niet onverdienstelijk coureur. Maar niet goed genoeg om van een profbestaan te dromen. Hij stopte met competitiewielrennen, maar de liefde voor de fiets en de passie voor de koers bleef. Zo probeert hij elk jaar 10.000 km op zijn conto bij te schrijven. Exuberanter is zijn bucketlist: in zijn leven 500 verschillende cols opfietsen. Er resten hem nog 70 bergen om dat ultieme doel te kunnen afvinken. Alex was zowat de 1e die fietsgidsen schreef voor maniakale wielertoeristen die kicken op bergop rijden. Hij is auteur van ‘Fietsen in de Franse Alpen’, ‘Fietsen in de Pyreneeën’, ‘Fietsen in de Vogezen’, ‘Fietsen nabij de Italiaanse Meren’ en ‘Fietsen in het Zwarte Woud’. Ook schreef hij een boek over het veldrijden, ‘Kampioenen van het slijk’.



WielerVerhaal

Input your search keywords and press Enter.