Onder aanvoering van toptalenten als Aubin Sparfel, Célia Gery en Lise Revol heeft de Franse nationale ploeg zich de laatste jaren ontpopt tot een grootmacht in wording. Niet alleen bij de junioren wordt de traditionele dominantie van België en Nederland steeds vaker doorbroken, ook bij de profs doen de Fransen mee voor de ereplaatsen. Deze Franse Revolutie is het resultaat van een langetermijnvisie, uitgetekend door bondscoach François Trarieux.
Decathlon
Wie deze winter naar de veldrituitslagen kijkt, ziet steeds vaker de Franse tricolore in de resultaten. Ook het voorbije weekend weer in Benidorm. 4 meisjes junioren in de top 6; 2 jongens junioren en 4 mannen U23 in de top 10. Er was een Franse sprint tussen Célia Gery en Amandine Fouquenet voor de 3e plek bij de elite vrouwen. Vervolgens reden Martin Groslambert (8e) en Rémi Lelandais (11e) zich naar hun persoonlijk beste resultaten in de Wereldbeker. Waar komt dit succes vandaan?
“Soms hangt het natuurlijk gewoon af van de generatie die je tot je beschikking hebt”, begint Trarieux bescheiden. “We hebben altijd goede talenten gehad in Frankrijk, alleen kozen ze in het verleden vaak vroegtijdig voor de weg of het mountainbiken. Maar nu hebben we grote ploegen, zoals Decathlon, die hun beste renners in het veldrijden actief houden. Daarnaast zijn er specifieke crossteams zoals AS Bikes. Het is het werk van deze teams, gecombineerd met een gouden generatie, dat ons deze resultaten brengt.”
Die nauwere banden zijn zichtbaar op de cross, waar de scheiding tussen federatie en merkenteams vervaagt. Mekaniekers en voertuigen worden gedeeld, omdat iedereen zich achter dezelfde visie schaart. “We proberen als federatie steeds meer met de teams samen te werken om alles op 1 lijn te krijgen”, legt de bondscoach uit. “Aan het einde van het seizoen ga ik bijvoorbeeld naar de manager van het opleidingsteam van Decathlon. We evalueren de winter en richten de blik op het volgende seizoen. Hetzelfde doe ik met Stéphane Delcourt van FDJ Suez. We proberen de kalender zo te maken dat onze renners herstelperiodes hebben en tijd krijgen om te trainen. Omdat iedereen samenwerkt, gaat het steeds beter.”
Arnaud Jouffroy
1 van de opvallendste wapenfeiten van deze Franse lichting is hun technische vaardigheid. Waar Franse renners voorheen vooral uitblonken op machtsparcoursen, komen ze steeds beter uit de voeten op de technische omlopen. “De afgelopen seizoenen hebben we steeds meer op zand getraind”, onthult Trarieux. “Jarenlang was er altijd het excuus: ‘Zand is iets voor de Belgen, niet voor ons’. Maar dat idee hebben we doorbroken. Ik werk samen met Arnaud Jouffroy, en dankzij hem zijn al onze trainingskampen op het zand gericht. Als je goed door het zand kan rijden, dan kan je overal goed crossen.”
Trarieux, die zelf geen profveldrijder geweest is, werkt ook graag samen met de bondscoaches van andere landen. “Als ik Gerben de Knegt en Angelo De Clercq zie, dan zijn ze wat rustiger dan ik tijdens de wedstrijd”, lacht de Fransman. “Maar dan heb je ook Daniele Pontoni bij de Italianen, ten opzichte van hem ben ik de rust zelve. We zijn allemaal verschillend, maar we delen dezelfde passie. We praten veel met elkaar en er is groot wederzijds respect. De crosswereld is als een kleine familie die je elk weekend ziet. Als er problemen zijn, proberen we elkaar te helpen.”
Toch waakt Trarieux ervoor om de Lage Landen blindelings te kopiëren. “Onze visie is niet beperkt tot de komende 2 of 3 jaar”, benadrukt hij. “We zijn België niet, we zijn Nederland niet. We kunnen hun model niet zomaar overnemen. Wij hebben onze eigen wedstrijden in Frankrijk en onze renners moeten ook thuis kunnen zijn. We kunnen niet constant in België zitten. Je kunt dat misschien 1 of 2 seizoenen volhouden, maar uiteindelijk brand je op, zeker op jonge leeftijd. Het gaat erom te blijven vertrouwen in de langetermijnvisie, maar de lat wel steeds hoger te leggen richting het eliteniveau.”
Geduld
Het gevaar van zo’n succesvolle generatie is de enorme druk die erbij komt kijken. Trarieux ziet zichzelf niet alleen als tacticus, maar ook als beschermheer. Hij hamert op geduld en kijkt veel verder dan het aankomende WK of de huidige Wereldbekerzeges.
“We weten allemaal dat onze talenten nog erg jong zijn”, zegt Trarieux over zijn pupillen. “Ze moeten nog lang werken. Ze moeten zich voorstellen wat voor renner ze willen zijn als ze 25 zijn. Daarom werken we stap voor stap. Een wereldtitel bij de junioren is prachtig, maar we willen over een paar jaar een team op hoog niveau bij de elites. Amandine Fouquenet is daar een goed voorbeeld van. Ze was bij de beloften altijd 4e of 5e achter Pieterse en Van Empel. Maar ze bleef werken. En kijk waar ze nu staat.”
Die boodschap probeert hij er bij zijn huidige goudhaantjes in te hameren. Winnen is nu leuk, maar geen garantie voor later. “Zelfs als je wedstrijden wint bij de jeugd, word je niet automatisch een topper bij de elites”, besluit Trarieux. “Je moet gefocust blijven op je training. Ik denk dat elke coach zijn eigen ervaring heeft, maar dit is het beste wat we kunnen doen: werken op de lange termijn. Dan word je als renner, maar ook als coach, steeds beter.”
