In onze nooit aflatende zoektocht naar leuke offroad parcoursen trokken we deze keer in noordelijke richting de Belgisch-Nederlandse grens over. Als toeschouwer op de cyclocross van Huijbergen en Hoogerheide was het ons al opgevallen dat er ten noorden van Antwerpen een heidegebied ligt met zelfs wat heuveltjes. Bergen-op-Zoom werd ons speelterrein voor een heerlijk namiddagje fietsen.
Bergse Heide
We parkeren de wagen op de carpoolparking van Halsteren, een dorpje net boven het stadje Bergen-op-Zoom. De plek ontleent zijn naam aan een opvallende verhoging in het landschap. De verwijzing naar ‘Bergen’ is wat overdreven, maar de ‘Zoom’ vindt zijn oorsprong in het feit dat zich hier een 20 meter hoge steile flank van de vallei van de Schelde bevindt. Die flank wordt ook de Brabantse Wal genoemd, want we bevinden ons in de Nederlandse provincie Noord-Brabant. Ook de gemeenten Woensdrecht en Steenbergen liggen op die zandstuifrug, langs de oostkant van de A4.
De Brabantse Wal biedt met ruim 100 km aan aaneengesloten MTB-routes een flinke uitdaging. Een deel van die routes loopt ook door het Grenspark Kalmthoutse Heide. Andere wellicht leuke lussen lopen langs Stoppelbergen, Wildernissen, Staartse Heide en Abdijbossen. Maar dat is voor een andere keer.
Het gebied bestaat grotendeels uit sparrenbossen en heide. Heide betekent zand en zand betekent poreuze bodem. Dus wisten we dat we – zelfs na een week met flink wat regen – niet door de modder zouden moeten ploeteren. Die logica bleek ook te kloppen. Toen we na onze rit bij de auto arriveerden, zat er geen spatje modder op onze gravelbike. Ja, we namen onze gravelbike omdat we erop vertrouwden dat we hier geen al te technische hindernissen zouden moeten overwinnen. En, inderdaad, we hebben geen voet aan grond moeten zetten. Al waren er toch wel enkele passages die onze technische skills op de proef stelden.
Brabantse Wal
We fietsen tot het bezoekerscentrum Brabantse Wal en kiezen voor de 13,6 km lange zwarte route. Die is zeer goed uitgepijld en onderhouden door de Stichting FreeRide Zuidwest. Het grootste deel van het parcours bestaat uit singletracks in zand of grint. Men heeft er kunstmatig tal van bochten in gelegd die door het vele gebruik zijn uitgesleten, waardoor een kombocht ontstaat. De binnenkant van de bocht is diep uitgesneden, de buitenkant loopt schuin omhoog. Net zoals op een wielerbaan, maar dan hooguit enkele centimeters hoger. Dat maakt wel dat je aan hoge snelheid de bocht kunt nemen en je goed kunt leggen in de bocht. Omdat je wiel voldoende grip heeft tegen de schuine buitenkant. Dat is fun!
Het 1e deel van de route loopt door het gebied Boslust. Dat is nagenoeg geheel vlak en weinig technisch. Het bos wordt afgewisseld met wat open plekken. We moeten hier een paar keer door een greppel. In dit deel werd er ook een wasbord aangelegd, wat we kennen uit de cross van Loenhout. Je kan ernaast rijden, maar wij kiezen ervoor om onze techniek toch wat aan te scherpen. Op zo’n wasbord bestaat de kunst eruit om niet te trappen maar je voorwiel op het topje van de bult fors naar beneden te duwen. Zo maak je met je armen snelheid in plaats van met je benen.
De route leidt ons onder de A4 en meteen komen we in de Bergse Heide. Een prachtig heidegebied met hoge stuifduinen, doorsneden door enkele vennenmeertjes. Een ware speeltuin voor de offroad fietser. Deze zone kan je lukraak kriskras verkennen. Groot is ze niet en dus kan je ook niet verdwalen. En finaal kom je toch terug op de zwarte route uit. Sommige stroken bestaan wel uit mul zand waar de wat smallere banden van de gravelbike het moeilijk hebben. Het pad gaat hier op en af door de stuifduinen en dat maakt dat er toch wel heel pittige klimmetjes tussen zitten. Niet zelden zit er ook een scherpe bocht in zo’n klimmetje, waardoor je vanuit stilstand moet gaan klimmen. Ideaal als intervaltraining.
Col du Kragge
We verlaten deze zone via de Bergesebaan, over de spoorweg. Daar gaan we meteen links voor het meest uitdagende deel van deze rit: de ‘Col du Kragge’. Bij gebrek aan echte cols hebben de Nederlanders hun voormalige afvalstorten van weggetjes voorzien om dan op de top een bord te kunnen zetten. ‘Col du Vam’ is gekend in wielermiddens, want tal van wielerwedstrijden finishen er. Christophe Laporte won er in 2023 de Europese titel, voor Wout van Aert.
Op de Col du Kragge kan je met een wegfiets echter niets aanvangen. Er zijn enkel singletracks in gravel. Het weggetje werd als een willekeurig neergegooide serpentine op de flanken van de voormalige stortberg aangelegd. Het hele traject is 5,3 km lang. Je moet constant op en af en om de paar seconden schakelen, want het traject is doorspekt met nijdige stukken tot 20%. De vele scherpe bochten maken bovendien dat je geen aanloop kunt nemen. Hier kan je niet anders dan om de haverklap tegen je maximum polsslag aan te zitten.
Ook in de afdalingen kan je je niet echt laten gaan. Want als je in een haarspeldbocht uit het pad geraakt, ga je gegarandeerd gras eten. Af en toe splitst de singletrack zich op in een exclusief alternatief voor mountainbikers. Een bordje ‘rock garden’ geeft dat aan. Op die stukken liggen grove rotsblokken waar je met je MTB wél maar met de gravelbike helemaal niet over kunt.
Hier ligt veel te ontdekken. Laat je inspireren om hier zelf ook je eigen routes te gaan uitstippelen. Have fun!
