Terwijl Jonas Vingegaard en Mads Pedersen de krantenkoppen domineren en Denemarken de 2e plaats op de UCI-ranking bezet, rinkelen achter de schermen de alarmbellen. De Deense Wielerunie (DCU) lanceert het initiatief ‘Ride for Denmark’ om het fundament onder de sport te verstevigen. Want hoewel de successen zich opstapelen, bevindt het Deense wielrennen zich volgens de bond in een heikele situatie.
Geen geld voor WK
Op het 1e gezicht lijkt er geen vuiltje aan de lucht. Deense renners heersen in de WorldTour, het baanwielrennen behoort tot de wereldtop en talenten in MTB en BMX breken door. Toch weigert DCU-directeur Niels Bo Daugaard achterover te leunen. Hij trekt een verontrustende parallel met het Britse wielrennen, dat na een gouden decennium met Team Sky en diverse Tourwinnaars in een diep dal belandde. Een scenario dat Denemarken koste wat het kost wil vermijden.
“Het moeilijkste is om te investeren en te innoveren als het juist heel goed gaat”, stelt Daugaard. “Alles wat nieuw is, heeft tijd nodig om tot leven te komen. Als we de komende 2 tot 3 jaar niets doen, dan komt er geen nieuwe Mads Pedersen of Jonas Vingegaard.” Die urgentie komt niet uit de lucht vallen. Tijdens een rondreis langs Deense wielerclubs vorig jaar 2025 zag de directeur met eigen ogen de barsten in het fundament. De realiteit achter de gouden medailles is een dagelijkse strijd voor de clubs die de sport dragen.
“We staan op een cruciaal kruispunt. De economie van de DCU staat onder enorme druk”, legt Daugaard uit. “We geven veel geld uit om een federatie van wereldklasse te zijn, maar andere landen geven nog veel meer uit. Tegelijkertijd horen we vanuit de clubs dat er snel iets moet gebeuren.” De problemen zijn concreet en nijpend: een tekort aan vrijwilligers, afgelaste wedstrijden en grote moeite met het rekruteren van vrouwelijke leden. “En dan hebben we het nog niet eens gehad over het feit dat we geen geld hadden om onze jeugdrenners naar het WK te sturen, een carrièrebepalend event op die leeftijd.”
Zakelijk netwerk
De financiële structuur van de DCU is de kern van het probleem. De bond steunt op 3 pijlers: licentie-inkomsten, steun van de Deense Sportfederatie en steun van Team Danmark. Die laatste is met 16 miljoen kronen per 4 jaar de grootste geldschieter. Deze middelen zijn echter geoormerkt voor eliteprogramma’s met focus op Olympische resultaten. “Het gevolg is dat een groot deel van onze economie vastzit aan de elitesport in de 4 Olympische disciplines – weg, baan, MTB en BMX. Terwijl er beperkte ruimte is om breed te investeren in clubs, wedstrijden en talentontwikkeling”, aldus Daugaard.
Hier komt ‘Ride for Denmark’ in beeld. Het initiatief moet fungeren als een 4e, commerciële steunpilaar om de toekomst van de sport veilig te stellen. Het is geen traditioneel sponsorship, maar een zakelijk netwerk waarbij bedrijven worden uitgenodigd achter de schermen van het Deense wielrennen. “Het doel van Ride for Denmark is om de toekomst van het Deense wielrennen te ondersteunen”, zegt Daugaard. De focus ligt op 5 concrete actiepunten:
- Meer meisjes en vrouwen in de clubs.
- Betere voorwaarden voor vrijwilligers.
- Het veiligstellen van licentiewedstrijden.
- Sterkere talentontwikkeling.
- Voortdurende ondersteuning van de elite.
Leden van het netwerk krijgen toegang tot exclusieve evenementen, ontmoetingen met huidige toppers en een ambassadeurskorps van voormalige grootheden als Rolf Sørensen, Lars Bak en Brian Holm. “Het unieke is dat de bedrijven er iets concreets voor terugkrijgen. Ervaringen en activatiemogelijkheden die ze kunnen gebruiken voor hun medewerkers, partners en klanten”, licht de directeur toe.
Hoewel het een zakelijk netwerk is, is de ambitie om het geld te laten doorstromen naar waar de nood het hoogst is: bij de clubs. Daugaard zag tijdens zijn rondreis hoe vindingrijk clubs moeten zijn om te overleven. “In de Hobro Cykelklub hebben ze met steun van lokale sponsors geïnvesteerd in hun eigen dranghekken. Daardoor hoeven ze die niet bij elke wedstrijd te huren, wat hun events relatief rendabel maakt”, vertelt hij. “Je kunt je voorstellen dat we met de middelen van Ride for Denmark trailers met hekken strategisch in het land plaatsen, die clubs kunnen lenen. Veel clubs overwegen serieus om wedstrijden af te gelasten omdat de financiën simpelweg niet rondkomen. Het is funest voor de sport als de licentiewedstrijden verdwijnen.”
Kop3
Andere voorbeelden zijn het bieden van consultancy aan clubs die systematisch willen werken aan social rides om nieuwe leden en vrouwen aan te trekken. “Het zijn kleine ingrepen die een enorm verschil kunnen maken. Maar ze vereisen middelen en, bovenal, een economisch fundament.”
Voor Niels Bo Daugaard zijn de succescriteria helder, zowel op korte als op lange termijn. “Het is een succes wanneer de leden van Ride for Denmark het gevoel hebben dat ze er iets voor terugkregen én een echt verschil hebben gemaakt. Voor mij is het ook een succes als we de middelen direct kunnen terugzien in een gezondere economie bij de DCU, met ruimte voor meer investeringen. Bijvoorbeeld door onze junioren en U23-renners weer naar het WK te kunnen sturen.”
De echte test volgt echter later. “Als we over 10 jaar nog steeds een eliteprogramma van wereldklasse hebben, meer meisjes en vrouwen in de clubs en een sterkere talentontwikkeling, dan is Ride for Denmark geslaagd. Maar dat vereist dat we nu investeren in de clubs, de wedstrijden veiligstellen en het fundament versterken.”
Ride for Denmark is daarmee geen garantie voor een nieuwe gouden eeuw, maar een noodzakelijke en proactieve stap. Een poging om ervoor te zorgen dat het succes van het Deense wielrennen niet alleen wordt afgemeten aan de uitslagen, maar ook aan de gezondheid van de clubs waar de volgende Mads Pedersen of Jonas Vingegaard wordt gevormd.
WielerVerhaal🤝Velomore!
