Aankomend weekend staat Milaan-Sanremo 2026 op het programma. Er wordt wat lichte regen voorspeld langs de Ligurische kust, maar zo bar als in 2013 zal het naar alle waarschijnlijkheid niet worden. Die ijzingwekkende editie van La Primavera, de koudste sinds de mythische sneeuweditie van 1910, staat bij veel renners nog in het geheugen gegrift. Het werd de dag waarop voor Peter Sagan zijn trauma begon met het Monument dat hem het beste lag.
Sneeuw op de Turchino
Voorafgaand aan Milaan-Sanremo 2013 stond Peter Sagan bovenaan elk favorietenlijstje. Het 23-jarige Slowaakse talent had dat seizoen al 5 keer gewonnen en blonk overal in uit. Het jaar ervoor was hij doorgebroken met 3 ritzeges en de groene trui in de Tour de France. Omdat hij massasprints won én uitstekend de heuvels overleefde, was hij de gedoodverfde winnaar.
De weergoden hadden echter andere plannen voor het 1e Monument van het seizoen dan de bijnaam La Primavera doet vermoeden. De temperaturen kwamen nauwelijks boven het vriespunt uit. De regen bij het uitrijden van Milaan ging over in hagel en hagel veranderde in dichte sneeuw. Toen de renners de Passo del Turchino naderden, lag er 10 cm sneeuw op de weg. Fietsen werd onmogelijk.
De organisatie greep in en neutraliseerde de koers na 117 km. Het verkleumde peloton stapte in de snel opgetrommelde teambussen voor een verplaatsing van 50 km, waarbij ook de beklimming van La Manie werd geschrapt. Bij de nog steeds ijskoude herstart kregen de vluchters hun voorsprong terug. Grote namen als Tom Boonen en Niki Terpstra kozen echter eieren voor hun geld en bleven in de warme bus zitten.
Kippendans
De aanhoudende kou eiste een enorme tol van de overgebleven renners. Favorieten als Vincenzo Nibali en André Greipel zagen enorm af en speelden geen rol van betekenis meer. In de vallei tussen de Cipressa en de Poggio wist een gevaarlijk trio te ontsnappen. Sylvain Chavanel en Eduard Vorganov kregen het gezelschap van slechtweerspecialist Ian Stannard.
In het peloton besefte Luca Paolini dat het nu of nooit was. De Italiaan lanceerde al vroeg een ferme aanval op de Poggio en kreeg Sagan en Fabian Cancellara mee. Verrassend genoeg haakte ook de Duitse sprinter Gerald Ciolek van het toen nog bescheiden MTN-Qhubeka aan. Onder leiding van Sagan greep dit elitegroepje de koplopers in de afdaling definitief bij de kraag.
In de straten van Sanremo probeerde Stannard nog een keer weg te komen. Even leek hij te profiteren van de sluimerende rivaliteit tussen Sagan en Cancellara, ontstaan nadat Sagan de Zwitser in de Tour had geprovoceerd met een kippendans. De 2 werkten uiteindelijk samen en haalden de sterke Brit in de slotkilometer weer terug.
De Gabba-stunt met zwarte stift
Een sprint met 6 renners moest de beslissing brengen. Chavanel ging aan op 250 meter van de meet. Sagan reageerde alert vanaf de kop en leek vrije baan te hebben, maar hij had onderweg te veel energie verspild. Ciolek kwam perfect uit zijn wiel, ging erop en erover, en pakte zo verrassend de grootste overwinning uit zijn carrière.
Voor Ciolek was het een ware verrassing. Na zijn beloftewereldtitel uit 2006 had hij op het grote podium maar weinig potten kunnen breken. Hij kon zijn monumentale stunt echter geen vervolg geven en verdween 3 jaar later geruisloos uit het peloton. Sagan won in de jaren daarna daarentegen zo’n beetje alles wat er te winnen viel, maar nooit Sanremo. Hij werd 5 keer 4e en 2 keer 2e in het Monument dat hem op het lijf geschreven was.
Naast de verrassende winnaar staat deze editie vooral bekend om een opmerkelijke kledingtrend. Omdat de omstandigheden zo extreem waren, trokken renners massaal de waterafstotende Gabba-jas van het merk Castelli aan. Om contractbreuk met hun eigen kledingsponsoren te verbergen, kleurden ze het herkenbare schorpioenlogo haastig in met een zwarte stift. Nadat commentatoren dit bespraken, zette Castelli een geniale marketingstunt op. Ze brachten het Gabba Pro-model uit. Exact dezelfde jas, maar dan standaard geleverd met een zwarte stift.
