In een idyllische wedstrijd tussen de olijfbomen ging het op 16 februari 2026 grondig mis voor Maxim Van Gils. In volle sprint ging de geboren Brasschatenaar overkop. Hij liep breuken in zijn schouder en bekken op, maar amper 4 weken later zat hij alweer op de rollen. “, vertelt Van Gils vanuit het Athlete Performance Center van Red Bull.
Spaanse Strade Bianche
29 januari 2026. Maxim Van Gils opent zijn 2e seizoen bij Red Bull-BORA-hansgrohe met winst in de vernieuwde Trofeo Ses Salines, een ploegentijdrit. 2 dagen later knalt hij naar zijn 1e individuele podiumplaats van het jaar. Met zijn vormpeil lijkt het snor te zitten zo vroeg in het seizoen. De Brasschatenaar wil zijn niveau dan ook maar wat graag omzetten in winst in de Clásica Jaén, maar in de laatste rechte lijn gaat het mis.
Tim Wellens is dan al lang zeker van winst in de Spaanse Strade Bianche. Hij toverde een solo van 64 km uit de benen. Daarachter is het echter wel spannend voor de dichtste ereplaatsen. Tom Pidcock, Maxim Van Gils en Wellens’ teamgenoot Jan Christen hebben zich na veel vijven en zessen ontdaan van de andere achtervolgers. Pidcock zet de sprint in, waarop Christen en Van Gils beide naar de andere kant van de weg slingeren.
De Zwitser doet dat te gretig en rijdt Van Gils klem in de nadarhekken. De Antwerpenaar gaat spectaculair overkop en komt keihard neer op zijn linkerflank. De 26-jarige renner kermt het uit van de pijn, maar staat als bij wonder enkele minuten later recht. Het verdict is hard: breuken in de schouder en het bekken. Van Gils mag een kruis maken over zijn voorjaar. Maar nu, luttele weken na die val, zit hij alweer op de fiets.
Performance Center
Die ongezien snelle revalidatie maakt Van Gils door in het Athlete Performance Center (APC) van Red Bull in Thalgau, Oostenrijk. In zo’n APC kunnen topatleten terecht voor performance training, verschillende tests en heel wat behandelingen. De Belg verblijft er 2 weken en vertelt alles over zijn revalidatie in een video van zijn ploeg. Van beperkte mobiliteit en stramme spieren tot de 1e keer weer op de rollen kruipen.
“Elke dag is hier anders met zoveel verschillende mensen, trainers en atleten”, aldus Van Gils, die een dag in het APC normaliter start op de massagetafel. Nadien gaat het naar de gym, waar eerst stretching en mobiliteitsoefeningen op het programma staan. Weinig verwonderlijk voor iemand die 4 weken voordien zijn bekken heeft gebroken. “Daarna volgen al wat krachtoefeningen, met kleine gewichten weliswaar. Ik brak natuurlijk ook mijn schouder, dus zware gewichten gebruiken is nog moeilijk.’
De specialisten in het APC werken samen met de medische staf van Red Bull-BORA-hansgrohe voor de revalidatie van Van Gils. Zij predikten aanvankelijk kalmte. “We willen je zo snel mogelijk opnieuw aan het wandelen krijgen.” Van Gils heeft echter 1 doel voor ogen, zo snel mogelijk weer fietsen. “Het wandelen gaat nog niet perfect, maar wel steeds beter en beter. Ik ben ook geen marathonloper, dus dat hoeft niet perfect te gaan. Zolang ik maar kan trappen”, lacht Van Gils.
Tuincentrum
“Wielrennen is een conditiesport. Hoe sneller ik weer op de fiets zit, hoe sneller ik weer conditie opbouw, hoe beter ik zal zijn in mijn 1e wedstrijd”, vat Van Gils de ambities en hardheid van wielrenners samen. De drive is er, maar ook verveling speelt een rol tijdens een revalidatie. “Als fietser ben je altijd ergens naartoe aan het gaan, maar nu zat ik dagenlang binnen. Dat was echt saai. Na een tijd vroeg ik aan mijn vriendin om gewoon ergens heen te gaan, al was het de supermarkt of een tuincentrum.”
Gelukkig voor Van Gils gaat de revalidatie voorspoedig en zit hij dus al even weer op de rollen. Al had dat helemaal anders kunnen zijn. Matthias Gebhardt, hoofddokter bij Van Gils’ ploeg, vertelt in een telefoongesprek met de renner dat hij geluk heeft gehad. “Toen ik de foto’s van het ziekenhuis zag, dacht ik dat ik je maandenlang out zou zijn. Iets minder geluk bij een bekkenbreuk en je mag 3 maanden niet op de fiets.”
Naast de fysieke kwalen mist Van Gils ook de flow van een gewone wedstrijddag. “Je rugzak maken, het sociaal contact, het opwarmen, de eerste uren in koers en dan opbouwen naar de finale. Ik mis het hele pakket. Uiteraard begint het te kriebelen wanneer ik de wedstrijden op tv zie. Normaal keer ik terug in juni. Hopelijk zijn de wedstrijden tot dan zwaar en is iedereen al vermoeid wanneer ik er opnieuw bij ben”, lacht hij.
