In de Naamse Condroz is Bonneville 1 van die zeldzame dorpen waar klimmen een noodzaak is om er te geraken. Het dorp wordt gedomineerd door het Château de Bonneville, een discreet maar indrukwekkend gebouw dat herinnert aan een rijk verleden. Rondom ontvouwt zich het typische landschap van de Condroz, met zijn afwisseling van lange ruggen en diepe valleien. Dat golvende reliëf bepaalt de kronkelende wegen en vooral de korte maar vaak venijnige hellingen.
Route des Trois Frères
De Route des Trois Frères is zonder twijfel de bekendste en meest gevreesde toegang tot Bonneville. Met zijn 1.750 meter en een gemiddelde van 5,5% lijkt deze op papier relatief toegankelijk, maar dat beeld is misleidend. De echte moeilijkheid zit in zijn onregelmatige karakter, met stukken die plots oplopen tot 17% en die het ritme volledig breken.
De eerste 300 meter geven nog een vals gevoel van controle. Ze lopen licht omhoog en laten toe om in het zadel te komen, maar al snel verandert de toon. De helling begint te variëren, versnelt, vlakt even af en trekt dan opnieuw scherp omhoog. Die constante wisseling maakt het bijzonder moeilijk om een goed tempo te vinden en zorgt ervoor dat je telkens opnieuw moet reageren.
Dat deze klim werd opgenomen in de Flèche Wallonne 2021, gewonnen door Julian Alaphilippe voor Primož Roglič en Alejandro Valverde, zegt veel over zijn karakter. De aankomst in Bonneville langs de westkant, tussen de huizen, voelt bijna intiem, maar komt pas na een inspanning die je benen volledig heeft leeggezogen.
Trou Perdu: kort, steil en genadeloos
Vanuit de vallei van de Samson vertrekt de klim van Trou Perdu, misschien wel de meest brutale manier om Bonneville te bereiken. Met amper 600 meter lengte en een gemiddelde van 10,2% lijkt deze kort, maar de realiteit is hard. Pieken tot 16% maken dit een explosieve en bijzonder zware klim.
Wat deze helling extra speciaal maakt, is zijn ligging volledig in het bos. Er is weinig zicht, weinig oriëntatie, en dat versterkt het gevoel van inspanning. De weg slingert zich omhoog zonder genade. Al na enkele tientallen meters zit je diep in het rood. Hier is geen ruimte om te doseren — je moet gewoon blijven duwen.
Boven wacht echter geen echte beloning. Integendeel, het zwaarste deel moet nog komen. Zonder noemenswaardige rust sluit deze klim aan op het einde van de Route des Trois Frères of die van Chauffour. Hoewel het wegdek vandaag in perfecte staat is, blijft de opeenvolging bijzonder zwaar. Trou Perdu is geen klim op zich, maar het begin van een langere strijd.
Chauffour en Bruyère: langere, sluwere beklimmingen
De klim van Chauffour biedt een meer geleidelijke toegang tot Bonneville. Hij begint samen met de Route des Trois Frères, maar slaat al snel rechtsaf richting Thon. Met zijn 2,7 km aan gemiddeld 4% is deze minder intimiderend, maar daarom niet te onderschatten.
Het constante profiel maakt het mogelijk om een ritme te vinden, wat deze klim aantrekkelijk maakt voor wie zijn inspanning wil controleren. Toch zit het venijn in de duur. Zonder echt steile stukken lijkt hij minzaam, maar de kilometers stapelen zich op en beginnen te wegen. De aankomst in Bonneville gebeurt opnieuw langs de westkant, op een meer vloeiende en gecontroleerde manier.
Aan de noordzijde ligt de klim van Bruyère, die vertrekt vanuit Sclayn, in de vallei van de Meuse. Met 2,6 km aan 4,2% en een maximum rond 10% vertoont hij gelijkaardige kenmerken als Chauffour. Na een kort stuk in het bos opent het landschap zich en krijg je zicht op de open velden rond Bonneville. Dat uitzicht is verraderlijk: de top lijkt dichtbij, maar blijft zich telkens net buiten bereik houden. In Sclayn ligt bovendien 1 van de steilste hellingen van België, wat het contrast met deze meer regelmatige klim extra interessant maakt.
Kende je Bonneville al? En ken je nog andere dorpen die je enkel al klimmend bereikt? Ontdek meer Belgische hellingen en hun ligging via 👉https://www.summitcycling.be/cotes-cyclisme-belgique
