Het Drongengoed is een prachtig stukje natuur in het noorden van de provincie Oost-Vlaanderen en een waar paradijs voor fietsers en wandelaars. Er zijn echter plannen om een groot deel van het gebied te militariseren en er een kazerne voor 1.000 soldaten te bouwen. Wij verkenden het gebied met de gravelbike. Om reeds te anticiperen op de nieuwe bestemming van dit natuurlandschap, trokken we onze kaki wieleruitrusting aan….
Grootste natuurgebied van Oost-Vlaanderen
Het Drongengoed strekt zich uit over de gemeenten Knesselare, Ursel en Maldegem. Het is het grootste aaneengesloten en meest waardevolle bos- en natuurgebied in de provincie Oost-Vlaanderen. Dat zegt helaas meer over het zéér beperkte bosbestand van Oost-Vlaanderen. Het Zoniënwoud is bijvoorbeeld 6 keer groter. In de 19e eeuw was het 1 groot heidegebied, het Maldegemveld, dat later bebost werd. Het Agentschap voor Natuur en Bos probeert nu een deel van het landschap in zijn oorspronkelijke staat te herstellen. Drongengoedbos maakt deel uit van het ‘Landschapspark Drongengoed’, een Europees beschermd Natura 2000-gebied dat zeldzame habitats en soorten herbergt zoals de nachtzwaluw, havik en aardbeivlinder.
WielerVerhaal is niet de plaats om politieke discussies te voeren, maar we zouden het wel betreuren dat dit fietsparadijs – want dat is het écht – zou verdwijnen.
We starten onze tocht aan de Sporthal Flabbaert in de Prinsengoeddreef in Knesselare, dorp van de zo betreurde Bjorg Lambrecht. Met hem in gedachten nemen we ons voor om voorzichtig te zijn. We zullen namelijk een paar keer een wat drukkere weg over moeten en schuwen daarbij alle risico’s. We volgen de hele rit de groene pijltjes. Via enkele singletracks afgewisseld met rustige asfaltbaantjes bereiken we snel de drukke en gevaarlijke Knokkebaan. We kijken goed uit om die over te steken en belanden meteen in het Drongengoed. Een prachtige, egale grintweg voert ons het bos in.
Meteen zijn we gecharmeerd door het landschap. Niet al te dicht begroeid loofbos wordt afgewisseld met heidegronden of nieuwe aanplant. De paden zijn in bijzonder goede staat en voorzien van fijne grijze kiezeltjes die zorgen voor dat aangename knisperende geluid onder onze banden met beperkt profiel. We hebben de druk van onze voorband wat verlaagd, tot 2,5 bar. Daar hebben we goed over nagedacht. We weten dat Ursel op een wat hoger gelegen voormalige zandbank ligt, we hebben vooraf gelezen dat we deels door heidegebied moeten en het heeft al maanden niet meer geregend. Dus concludeerden we dat we hier en daar door wat stroken los zand moeten waar we extra grip kunnen gebruiken. Dat zal later op onze tocht helemaal terecht blijken!
De Ganzekleit, enige helling die naam waardig
We kijken goed uit onze doppen: aan elk kruispunt spieden onze ogen naar het groene pijltje. Dat we geen enkele keer het spoor bijster raken, bewijst dat de wegmarkering volledig betrouwbaar is, al gebeurt het wel eens dat er een pijltje niet altijd van ver opvalt. En de zeldzame keren dat er bewegwijzering ontbreekt, volgen we de aloude logica: “Bij twijfel rechtdoor rijden”.
De grintwegen in het bos liggen er steengoed bij. Wie wil, kan dus flink wat snelheid maken. Zeker als je hier de weg al wat kent, want voor je het weet ben je de afslag voorbij. Wel opletten in het weekend, dan zijn er wel best veel recreanten en we willen geen herrie met andere liefhebbers van de natuur. Wij beuken vandaag niet, want willen genieten van het spel van licht en lommer door het bladerdek van de beuken. Intussen hebben de groene pijlen ons zo dikwijls van richting doen veranderen, dat we letterlijk en figuurlijk het noorden zijn kwijtgeraakt. We beseffen dus niet dat we tijdens onze tocht een paar keer heel dicht bij een plek komen waar we een half uur eerder ook al waren.
Inmiddels zijn we de Drongengoedhoeve gepasseerd, een abdijhoeve die door de Norbertijnen gebruikt werd om vooral in de 18e eeuw bos te ontginnen. Nu is de Drongengoedhoeve een bezoekerscentrum en kan je er afstappen voor een drankje en/of een hapje. Maar wij zijn ernstig met ons vak bezig en denderen dus voort. We verlaten nu het Drongengoed, maar dat wil niet zeggen dat het uit is met de pret. We passeren het ‘historisch herkenningspunt’ van het voormalige militair vliegveld van Ursel. We draaien rechts en daar splitst het grintpad. Hier ontbreekt de bewegwijzering. Het is de enige plek waar we twijfelen.
We gaan rechtdoor en dat blijkt de juiste keuze, want een kilometer verder staat er toch weer een pijltje dat ons verder op het goede spoor leidt. Hier ligt de ‘Ganzekleit’, met zijn 300 meter aan 6% de enige helling die naam waardig. We bereiken weer de oude landingsbanen van het vliegveld. Dat vliegveld en ook Drongengoed ligt op een heuvelrug die de ‘Cuesta van het Meetjesland’ wordt genoemd. In totaal zullen we vandaag 87 hoogtemeters tellen. Ons binnenblad hebben we niet nodig gehad.
Aalters paradijs
Wat verder komen we na het kruisen van de relatief drukke N499 in een ander bosgebied: het Keigatbos. Opgelet, wie onze GPX volgt, zal merken dat we hier van de groene route afwijken. Dat is bewust. We maken 2 keer een ommetje door het genoemde bos om wat extra kilometers offroad te hebben.
We hebben het meest bosrijke gedeelte nu achter de wielen, maar ook wat volgt is ideaal om te gravelen. Meestal brede, goed onderhouden kiezelwegen worden afgewisseld met een singletrack of een rustig stukje asfalt of beton tussen kleine oude boerderijen. Voor een mountainbike is deze omloop absoluut te weinig technisch uitdagend, voor een gravelbike is dit het Aalters paradijs. Even moeten we weer langs de drukke N499 om dan een gehucht ‘Wessegem’ langs te fietsen om weer op diezelfde steenweg van daarnet uit te komen.
Maar gelukkig mogen we direct rechts de Driesstraat inslaan om 100 meter verder weer een singletrack in grint in te draaien. Maar wie houdt van historische gebouwen raden we aan om toch nog even de Driesstraat te volgen tot de Pietendriesmolen, een oude staaktemolen. Dat is een molen die helemaal om zijn as kan draaien, in tegenstelling tot andere molens waar enkel het bovenste deel met de wind meedraait.
‘Back on (single)track’ bereiken we via enkele landelijke asfaltweggetjes en een paar laatste gravelstroken terug ons startpunt in Knesselare.
Download GPX WielerVerhaal Gravelroute Aalters Drongengoed!
