Kenay De Moyer (21) trok met zijn vader naar het Britse Bradford voor de 4 manches van de Hope Supercross Series. In het voorbije openingsweekend wist hij al 2 keer te scoren. Later deze week volgen de 2 andere veldritten. Met meer dan 100 extra UCI-punten Pauwels Sauzen-Cibel Clementines.
Yorben Lauryssen
Net als bij de vrouwen met Laura Verdonschot kreeg ook de mannencross 2 keer een Belgische winnaar. Kenay De Moyer kon zowel op zaterdag als op zondag het laken naar zich toe trekken. Woensdag 17 en zaterdag 20 september volgen de 2 resterende manches. “Ik stond zaterdag met gezonde zenuwen aan de start”, vertelt De Moyer, die 2 jaar terug nog onverwacht moest vertrekken bij Cross Team Legendre van Steve Chainel. “De 1e wedstrijd van het seizoen weet je eigenlijk niet hoe je niveau zich tot de anderen verhoudt. Ik vertrok als 1e en heb die 1e ronde flink doorgetrokken, om de benen te testen en de concurrentie te monsteren. Daarna heb ik me even in positie 4 gehouden om de kat uit de boom te kijken.”
Maar hij wist dat hij op de technische passage achteraan het parcours best de leiding kon nemen omdat het daar draaien en keren en op en af was. “De kans dat het daar zou scheuren, was groot”, beseft De Moyer. “Ik heb geprobeerd om telkens een hoog tempo aan te houden, tot we uiteindelijk nog met 3 overbleven. De Brit Oscar Amey moest in een bepaalde ronde in die technische passage een gaatje laten en hield daardoor ook mijn ploegmaat Yorben Lauryssen op. Daar heb ik van geprofiteerd om een kloof van 20 seconden uit te diepen en die heb ik tot de streep kunnen houden.”
“Het is niet de wereldtop die hier aan de start staat, maar namen als Ugo Ananie, Ben Askey en Thomas Mein zijn toch geen pannenkoeken. En die liet ik toch ver achter me. Ook ploegmaat Lauryssen is in de topcrossen toch dikwijls bij de 15 of 20 eerste”, duidt de Oost-Vlaming.
Stappen gezet deze zomer
“Niettegenstaande we zondag op identiek hetzelfde parcours reden, was het toch een heel andere wedstrijd. Het had tussendoor namelijk flink geregend, dus moesten we het zwaarder bandenprofiel bovenhalen. Het was erg glibberig en zwaar. Ik heb opnieuw geprobeerd om de 1e ronde de boel uit elkaar te trekken. Thomas Mein nam over. Ik probeerde bij te pikkelen maar had even kettingproblemen. Op het stuk naar de finish kwam ik weer bij Yorben, die in 2e positie lag, ging er over en dichtte het gat op Mein. Ik merkte dat hij op de technische stukken heel wat fouten maakte en daar heb ik hem dan onder druk gezet en hem achter gelaten.”
Waarom hij zo vroeg op het seizoen al Het Kanaal over stak? “Om UCI-punten te pakken”, antwoordt hij gedecideerd. “Want dat is nodig om in de belangrijke crossen in de voorste startrijen te staan. Concreet wilden we 75 punten pakken. Daarvoor moest ik 4 keer min of meer top 5 rijden. Maar na die 2 overwinningen heb ik er al 120. Hoe dan ook ga ik er woensdag en zaterdag geen zomaar laten liggen. We hebben er echt goed over nagedacht om deze 4-daagse te doen. Het alternatief was om eventueel de Kleebergcross in Nederland te doen, en nog een cross in Duitsland te rijden, maar dan ben je vele uren onderweg voor slechts 2 wedstrijden. Nu blijf ik op dezelfde plaats om 4 koersen te rijden. Ik blijf dus de hele week, hier want het is te gek om over en weer naar België te komen”, zegt de jonge veldrijder. “Na dit Britse avontuur ga ik in Luxemburg nog wat crossen meepikken.”
De Moyer reed deze zomer ook flink wat wegwedstrijden. “Ter voorbereiding van het wegseizoen was ik 2 weken naar Spanje geweest en heb daar 62 uur getraind. Dat zijn flink wat kilometers! Ik voelde dat ik daardoor al heel wat kracht had bijgewonnen. Mijn doel was om in de wegkoersen telkens in de vroege vlucht te zitten. Dat is 10 tot 12 keer gelukt, ook in profkoersen van redelijk niveau. Zo was ik bijvoorbeeld mee met de vroege ontsnapping in de 2e rit van de Baloise Belgium Tour. In de TRW pakte ik op een dag de trui van de rushes.”
Ludovic Robeet
“Mijn laatste wegkoers was de 1.2. in Halle, waar ik 10e werd. Als je in zo’n ontsnapping zit met een Ludovic Robeet, zo iemand heeft flink wat kilometers op de teller. Die mannen draaien dicht bij de finale nog eens een extra gaskraan open, waardoor ik echt mijn limiet moest opzoeken. Daar kan mijn motor alleen maar flink beter van worden. Ik merk ook dat ik dit jaar sterker ben geworden. Vorig jaar moest ik me beperken tot aanklampen in het peloton, dit jaar kon ik al lang mee in de ontsnapping.”
Zoals vele sterke crossers ging De Moyer ook aan de slag in een aantal gravelraces. In de Dusty Gravel La Gileppe eindigde hij 3e na stevige beren als Gilles De Wilde en de Nederlander Adne Koster. “De Wilde reed tot vorig jaar bij Sport Vlaanderen en Koster wint UCI-gravelraces. Dat zijn dus echt toppers in die discipline. Het was een heel zwaar parcours met veel hoogtemeters. Ik won de sprint van de achtervolgers op het ontsnapte duo.”
Waar mogen we hem verwachten komende winter, gooien we hem nog voor de voeten. “Mijn 1e Belgische cross wordt Meulebeke op 4 oktober. Ik ga proberen om goed te scoren in het X2O-jongerenklassement. Vorig jaar viel ik net naast de prijzen met mijn 6e plaats in de eindrangschikking. Dat moet dit jaar beter. Ik wil in de U23-crossen echt mijn plaats in de top 5 afdwingen. En af en toe wil ik ook wel eens proberen te zien wat ik waard ben bij de elite.”
