In het weekend van 11 en 12 oktober 2025 worden in het Nederlandse Zuid-Limburg de Wereldkampioenschappen Gravel verreden. Als op 8 oktober de deelnemerslijst wordt gepubliceerd, zal opvallen dat er 2 renners uit Aruba aan de start staan. De Nederlanders Paul Cremers en Joey Koevermans. WielerVerhaal zocht uit hoe die vork aan de steel zit.
Mountainbiken op Aruba
Aruba is een klein eiland dat – samen met Curaçao en Bonaire – deel uitmaakt van de eilandengroep van de benedenwindse eilanden van de voormalige Nederlandse Antillen. Het is een apart land dat behoort tot het Koninkrijk der Nederlanden. Het ligt op zo’n 23 km voor de Venezolaanse kust. Er wonen zo’n 120.000 mensen, deels inheemse bewoners die afstammen van indianen, Venezolaanse en Colombiaanse inwijkelingen en Nederlanders. “Het is hier altijd drukkend warm. Wat jullie een hittegolf noemen, is voor ons een normaal weertje. Doorgaans is er ook een strakke wind”, zegt Joey Koevermans, die 12 jaar geleden de liefde in Aruba en er bleef plakken.
Hij zal op 12 oktober 2025 in een zelfontworpen nationale trui van Aruba het kleine landje vertegenwoordigen op het WK Gravel. Samen met zijn makker Paul Cremers. Die woont er ook al 6 jaar. Paul is een ex-renner uit Gulpen in Nederlands Limburg. “Ik bezocht Aruba voor het eerst in 2015 omdat mijn toenmalige vriendin hier een stage liep”, vertelt hij. “In die tijd koerste ik. Ik was op m’n 12e bij de aspiranten begonnen en heb tot mijn 23e alle jeugdcategorieën doorlopen. Bij de nieuwelingen en juniores was ik een subtopper, maar toen ik hogere studies startte, raakte het wielrennen een beetje op het achterplan.”
“In 2020 besloten mijn vriendin – intussen vrouw – en ik om terug naar Aruba te keren om daar te gaan werken en wonen. Ik begon bij een lokale fietsenwinkel. Die zaak groeide snel, want vooral mountainbiken werd erg populair in Aruba. Eerst deed ik de marketing, want daarvoor had ik gestudeerd, maar 2,5 jaar geleden hebben we dan de winkel overgenomen. Ik fietste uiteraard ook zelf regelmatig op ons prachtige eiland. Hier introduceerde ik min of meer de gravelbike, want in 2020 keek men hier nog raar op van een ‘koersfiets met dikke banden’.”
Transcordilleras
De meeste sportfietsers rijden hier met de MTB. Er zijn hier regelmatig MTB-wedstrijden en daar ging ik ook aan meedoen. Zo leerde ik Joey kennen, want ik zat met hem dikwijls voorop in de koers. Afgelopen februari reden we met nog 2 maten de Transcordilleras, een bikepacking gravelrace van 8 dagen in het Colombiaanse Andes-gebergte. ‘’Joey leidde en ik ‘lijdde’ daar in Colombia, want hij was toen een stuk beter dan ik”, gniffelt Paul Cremers.
“Ik ben eigenlijk een halve Belg”, valt Joey Koevermans in. “Ik ben opgegroeid in Belgisch Limburg. In Zutendaal om precies te zijn. In mijn jeugdjaren was ik een behoorlijk voetballer, ik speelde bij MVV Maastricht. Maar ik ben echt sportgek en deed allerlei sporten. Ik fietste ook een beetje, ging docent Lichamelijke Opvoeding studeren en werd gymleraar. In 2012 verhuisde ik naar Aruba. Daar deed ik wat mee aan triatlons, maar vooral aan MTB-wedstrijden. Die zijn hier van een serieus niveau op doorgaans technisch erg uitdagende parcoursen. Regelmatig zijn er races met wel 250 vertrekkers. Die races zijn niet van hetzelfde niveau als in Europa maar toch. De ‘La Leyenda del Dorado’ is bijvoorbeeld een bekend event of wedstrijd in onze regio. De MTB-community is hier heel hecht, heel gemengd van samenstelling ook. Je hoort hier van alles door elkaar: Papiamento (de lokale taal, red), Spaans, Engels en Nederlands.”
“Sinds 3 jaar is gravel hier ook populair geworden. 2 weken geleden hebben wij de allereerste Arubaanse gravelrace georganiseerd. Er waren 45 deelnemers voor een koers van 65 km. Er zijn hier best wel veel zandwegen en ook de verharde wegen zijn doorgaans van dermate slechte kwaliteit dat een gravelbike hier goed van pas komt”, vult Cremers aan. “In februari schreven we ons zoals gezegd in voor Transcordilleras. Je rijdt met al je spullen op de fiets. In totaal overbrug je 1.100 km en 25.000 hoogtemeters.”
“Rond die tijd hoorden we ook dat het WK Gravel in Nice werd geschrapt en vervangen door een organisatie in Zuid-Limburg, waar ik vandaan kom”, vertelt Cremers. “Toen begonnen Joey en ik te fantaseren over een deelname om het gravel in Aruba op de kaart te zetten. We namen contact op met de Aruba Wieler Bond en we konden hen voor het idee winnen. Zij bedongen bij de UCI dat zij 2 wildcards aan ons mochten toekennen. We dienden dus geen qualifier te rijden. Dat zou praktisch heel moeilijk zijn, want de dichtstbijzijnde kwalificatierit is duizenden kilometers van hier.”
Fietsambassadeurs voor Aruba
“We bekostigen alles zelf want de bond heeft nauwelijks middelen. We vonden een paar kleine sponsors zoals Aruba Airport Authority, de nationale luchthaven, die een stukje van de kosten delen. Wie ons verhaal sympathiek vindt en ons wil steunen, mag een mailtje sturen naar [email protected] “, hint Cremers. ”Ik heb intussen het parcours verkend. Het is supersnel, niet technisch, met weinig singletracks en wat wij ‘hele lichte gravel’ zouden noemen. Wellicht zal de gemiddelde snelheid rond de 40 km/u zitten. Voor mij wordt het mijn 1e topcompetitie nadat ik in 2018 ben gestopt. Ik ben zeker niet meer op dat niveau van toen. Al probeer ik me zo goed als mogelijk voor te bereiden. We zijn beiden enorm met onze voeding bezig. Toch blijven onze ambities beperkt. We hopen vooral een mooie ervaring op te doen en de finish te halen. Hoeveelste we worden is niet zo belangrijk.”
“We zien onszelf eigenlijk een beetje als fietsambassadeurs voor ons land”, vult Koevermans aan. “We willen laten zien dat er in Aruba ook behoorlijk gefietst wordt. En omgekeerd willen we aan de lokale jeugd tonen dat je ambities mag hebben en hen warm maken voor fietsen en gravelen. Dat doen we nu al door elke zaterdag het TRI-BIKE Kids MTB Team te begeleiden, met een 60-tal deelnemers van 6 tot 16 jaar. Maar het probleem is dat vanaf de leeftijd van 16 à 18 veel jongeren het eiland verlaten om te gaan studeren in Nederland, de VS of Latijns-Amerika. Die komen ofwel niet meer terug, ofwel pas als ze zo’n 25 jaar zijn. Clubs, bonden en trainers zijn hier bovendien niet van een dermate professioneel niveau om jongeren goed te begeleiden. Waardoor wielertalenten soms ongemerkt verloren gaan. En dat is doodjammer.”
