De Belgen stelden op het Europees kampioenschap Veldrijden niet teleur. Niemand viel door de mand, maar omgekeerd was er ook niemand die plots verraste. Tenzij dan Shanyl De Schoesitter, wellicht dé grootste Belgische revelatie in Lombardsijde. Zij eindigde net naast het podium bij de U23 en was daar zelf heel blij mee.
Verrast vriend, vijand en zichzelf
In de voorbeschouwingen viel haar naam nergens. In onze top 5 pronostiek kwam de jonge renster uit Waasmunster ook al niet voor. Het was de enige foute inschatting die we maakten. Mea culpa want eigenlijk hadden we beter moeten weten. De Schoesitter was op hetzelfde parcours bij de nieuwelingen al eens Belgisch kampioene geworden. En we hadden in de sterk bezette Rapencross in Lokeren al opgemerkt dat ze een sterke race reed en duidelijk aan de beterhand was. Dit na een kwakkelseizoen op de weg.
“Een paar maanden geleden twijfelde ik zelfs nog om te stoppen met koersen”‘, klinkt het. “Door ziekte was ik 2 maanden buiten strijd en daarna liep het nog lang voor geen meter. Maar stilaan kwam ik er toch bovenop en kon ik – ook al tot mijn verbazing – zilver halen als 2e belofte op het Europees kampioenschap Gravel in Avezzano.”
De 19-jarige Wase startte halfweg het pak maar tegen dat de groep de duinen indraaide, schoof ze al op naar de voorste gelederen. Latere winnares Leonie Bentveld en de Franse wereldkampioene op de weg Célia Gery waren toen al de piste in. De Française maakte wat foutjes en moest de Nederlandse laten gaan. De Schoesitter kwam terug op de Franse regerende Europese kampioene en ging haar zelfs héél even voorbij. Op dat moment reden de 2 jonge vrouwen van Mettepenningen op de eerste 2 plaatsen.
Maar Gery ging toch te hard en De Schoesitter moest afhaken, wat uiteraard geen schande was. Ze werd opgeraapt door de Nederlandse Bloeme Kalis en Amandine Muller, die allebei uit de achtergrond teruggekeerd waren. Dat Bentveld het goud zou pakken en Gery het zilver, dat was halfkoers al duidelijk. Maar de strijd om de bronzen plak bleef spannend tot de laatste ronde, met steeds wisselende posities. Muller bleek, zoals op voorhand verwacht, te sterk. Maar De Schoesitter kon haar kleine voorsprong behouden op Kalis, de Nederlandse van de Belgische Velopro-EGS Group ploeg. 4, een onverhoopt resultaat!
Geen houvast
“Een medaille, dat is de droom van iedereen. Zeker ook omdat het voor eigen volk is en met al die luide aanmoedigingen”, vertelt ze. “Dan kan je net iets meer. Een 4e plaats was absoluut het hoogst haalbare, dus hier moet ik echt tevreden mee zijn. Temeer ik geen flauw idee had van wat mijn niveau was ten opzichte van de rest in mijn categorie. Als je tussen de elite moet rijden, geeft je plek als belofte ook wel een vertekend beeld. En veel van de rensters hier aan de start kende ik helemaal niet, dan weet je ook niet echt wat die waard zijn. Ook het parcours bood me geen houvast. Ja, ik ben hier ooit Belgisch kampioene geworden, maar ik heb eigenlijk de laatste tijd nauwelijks nog op zandomlopen gekoerst.”
Dat laatste klopt, ze reed noch Essen, noch Heerderstrand. Maar De Schoesitter woont in Waasmunster en wie de streek daar wat kent, weet dat er op de ‘Heide van Waasmunster’ naar hartenlust in het zand kan worden getraind. Het liet zich toch wel aanzien dat Shanyl De Schoesitter op zo’n omloop een goeie beurt zou maken. “Tijdens de opwarming had ik eigenlijk toch wel al een supergoed gevoel, zeker tijdens de looppassages”, bekent ze. “Dat ligt mij echt, ik loop super graag. Ik weet dat ik daar het verschil kan maken. In de laatste ronde heb ik daar gesprint voor elke meter.”
Dat wist Bloeme Kalis ons na de wedstrijd te bevestigen. “Zowel Muller als De Schoesitter waren in de looppassages duidelijk de betere van me. Ik moest dan telkens op de andere stroken terug de gaten dichten.”
Flandriencross
De Belgische van Pauwels Sauzen-Altez Industriebouw kon nog geen duidelijkheid scheppen over haar programma de komende weken. Ze start in ieder geval niet in Niel. Volgend weekend is het zaterdag cross in Merksplas, waar toch ook wel wat zandstroken liggen. Maar zondag is het Flandriencross in Hamme, haar buurgemeente waar ze zowat voor eigen volk wil rijden. Dilemma, want beide crossen doen is misschien nog te veel van het goeie.
Of ze het weekend daarna de Wereldbeker in Tábor rijdt? “Ik weet niet of ik zal geselecteerd zijn”, doet ze ons even de wenkbrauwen fronsen. Uiteraard verdient zij haar plaats in de beloftenselectie, wie anders? Maar dan schiet het ons te binnen: het is helemaal niet zeker dat de wielerbond een beloftenselectie afvaardigt.
