Kenners die het veldrijden al enkele decennia volgen, herinneren zich nog Václav Ježek, een subtopper van begin deze eeuw. Wellicht werd er menig wenkbrauw gefronst toen diezelfde naam voorbij rolde op het EK voor beloften in Middelkere. En ook dinsdag in Niel. Jawel, de 20-jarige Václav Ježek die meedeed voor de medailles in Lombardsijde is de zoon van de 48-jarige Václav Ježek senior.
Senior
Václav Ježek senior crosste nog tot 2013 vooraleer hij op 36-jarige leeftijd zijn fiets aan de wilgen hing. Hij was toen al een paar jaar op zijn retour. Hij was een generatiegenoot van Petr Dlask en Jiří Pospíšil en koerste zelfs nog samen met de in onze contreien nog steeds klinkende naam van Radomír Šimůnek senior. Hij was geen veelwinnaar, zelfs niet in Tsjechië. Eerder genoemden waren hem meestal iets te snel af. Begin deze eeuw was hij echter wel een vast waarde in de top 10 van de grote crossen.
Hij diende echter op te boksen tegen een sterke generatie Belgen – De Clercq, Vervecken, Wellens, Berden, Sven Vanthourenhout en Nys – en Nederlanders – De Knegt en Groenendaal. Af en toe kon hij zich tussen die mannen plaatsen. Zo was hij 5e in Hofstade in 2001 en 5e in Baal in 2003. De zware Koppenbergcross lag hem het best: begin jaren 2.000 werd hij er 3 keer op rij 6e. Op het legendarische WK in Tábor in 2001 – Vervecken werd wereldkampioen door een manoeuvre van De Clercq – werd Václav Ježek senior 10e, net na Tom Vannoppen.
Vandaag is de Tsjech zeer nauw betrokken bij het sterke Brilon-team, dat wel een kweekschool van talenten lijkt. En daar heeft senior een flinke hand in, want hij is de physical trainer van het team, waarvan zijn zoon Tomáš de teammanager is. Zo traint hij onder meer Anna Panušová, die vanaf maart 2026 voor het Belgische Velopro-EGS Group zal rijden. Panušová werd in Niel 12e en was daarmee 1e belofte. Ook Kateřina Hladíková, 6e op het EK voor beloften, zit in die ploeg. Net als John Antonin, ‘Toni’ voor de vrienden, 3e bij de junioren in Niel, behoort tot het team. Hij is ook trainer van de gebroeders en aanstormende talenten Adam en Simon Kment, die volgend jaar 2026 voor het Cannibal Victorious U19 team uitkomen.
Hulst
Naamgenoot en zoon Václav Ježek junior, timmert intussen ook aan een wielercarrière. Hij begon uitstekend aan dit seizoen met 3 overwinningen in Tsjechië en 1 overwinning in Slovakije. Niettegenstaande het Tsjechische veldrijden duidelijk weer stappen vooruit zet, was het toch nog afwachten wat dit allemaal voorstelde in vergelijking met de internationale top. Daar zou het EK in Middelkerke een perfecte graadmeter voor zijn. “Ik had ergens gehoopt op top 10, want ik koerste dit jaar dikwijls met ‘Bori’ (Michael Boroš, red) en we waren aan elkaar gewaagd. Dus wist ik dat mijn niveau toch niet helemaal zou verbleken bij de tegenstand. Maar dat ik 5e zou worden en tot op het einde zelfs zou meestrijden voor de medailles, had ik totaal niet verwacht.”
“Ik startte heel goed en zat meteen in de kopgroep. Dat gaf me extra vertrouwen. De Italiaan Agostinacchio was duidelijk te sterk, maar de strijd om zilver en brons lag nog helemaal open. Op het einde maakte ik echter een foutje en de Nederlander Haverdings reed me daardoor aan, waardoor mijn ketting er af ging. Gelukkig kon ik dat snel herstellen, maar daardoor was ik wel 2 plaatsen kwijt. In de laatste halve ronde werd er getwijfeld. De Fransman Sparfel wilde niet meer overnemen, we reden nog aan amper 80%. Daardoor kwamen er nog enkele renners uit de achtergrond terug. Net voor de sprint tik ik nog tegen het wiel van Sparfel, waardoor wij nog slechts voor de 5e plek kunnen sprinten. Achteraf bekeken denk ik toch dat er meer in had gezeten. Maar dat moet dan maar op het WK in Hulst.”
Of hij zich na Lombardsijde als een zandspecialist ziet? “Nee, zeker niet. In Tsjechië zijn er zo goed als geen zandomlopen. Er is bij mij in de buurt wel een gebied met wat zand en daar had ik de voorbije weken veel getraind met het oog op het EK. Ik heb ook veel gelopen, tot 3 à 4 keer per week. Dat merkte ik ook wel op het kampioenschap. Op de loopstroken maakte ik meters goed.”
De 2 laatste ronden in Niel reed hij in het gezelschap van zijn oudere landgenoot Boroš, maar in de zandbak nam hij zijn landgenoot te grazen. “In de koers vechten we met het mes tussen de tanden, maar voor en na de wedstrijd zijn we vrienden. Ik heb veel aan ‘Bori’ te danken, hij leert me de kneepjes van het vak. Door telkens op het scherp van de snee met hem te moeten vechten, word ik zelf ook steeds beter”, bekijkt Ježek het nuchter.
Geen druk van papa
Václav Ježek ambieert dan ook om in de Wereldbekers voor U23 goed te zijn, te beginnen met de 1e manche in Tábor over 2 weken. “Ik zou graag toch minstens 1 keer op het podium eindigen in zo’n Wereldbekermanche. Ik kom naar België terug voor de Wereldbekers in Koksijde en Dendermonde en de X2O-manches in Hofstade en Baal. In de Wereldbekers moet ik goed zijn, want daar kan ik punten scoren die nodig zijn om op het WK in Hulst op de 1e rij te kunnen starten. Een ander hoogtepunt moet het nationaal kampioenschap in Ostrava zijn. Kijken of ik Bori kan kloppen. Vanaf januari word ik prof en ploegmaat van Bori, bij het Elkov-Kasper team. Ik ga ook wat meer op de weg koersen, maar de focus blijft toch op het veld.”
Hoe is het om op te groeien als zoon en jongere broer van 2 goeie crossers. Werd hij dan verplicht om ook met veldrijden te beginnen? “Nee, ik heb nooit enige druk ondervonden van mijn vader”, benadrukt Václav Ježek junior. “Hij heeft me nooit gepusht om te gaan koersen. Integendeel, hij probeert me constant met de voeten op grond te houden. Hij en mijn broer gaven me – zeker toen ik nog jonger was – wel tips en advies bij het trainen of tijdens de wedstrijden. Maar ze nemen eerder druk weg dan die te verhogen. Ik denk dat ik ook nooit verwend ben geworden. Ik koerste altijd met prima materiaal, maar zeker nooit met de allerduurste fietsen of wielen. Ik heb veel aan mijn ouders te danken.”
