Op 25 januari 2026 trekt zich op het in duister gehulde maanlandschap van Lanzarote de 5e editie van de GranGuanche Audax op gang. Dat is een bikepacking wedstrijd langs 5 Canarische eilanden. Dat doe je onder meer met 4 ferry’s en in 3 seizoenen. En op 2.000 meter hoge wegen. Omdat 2026 al is uitverkocht, is dit misschien materiaal voor jouw bucketlist van 2027?
Lanzarote en Fuerteventura: maan en woestijn
Na de start aan het Ermita de Orzola klimt de zon langzaam aan omhoog over het woeste vulkanische landschap van Lanzarote. Waar in mei triatleten aan een rotvaart door het nog steeds actieve vulkanische Timanfaya-park hun Ironman afwerken, zijn het nu de ultrafietsers die zich reppen naar de 1e ferry richting Fuerteventura. Doel: op tijd aankomen in de haven van Playa Blanca. Het wordt een weerkerend thema tijdens dit avontuur: ferry-stress. Wie de boot mist, verliest uren, plaatsen, misschien wel de wedstrijd.
Eens aangekomen op Fuerteventura word je verwelkomd in een woestijnlandschap waar de wind vrij spel heeft. Bondgenoten zoeken is stellig aangeraden. De kans dat je interessante mensen leert kennen, is gelukkig groot. Je moet nu eenmaal een beetje gek zijn én uit het juiste hout gesneden zijn om deel te nemen aan de GranGuanche. Spontane allianties en vriendschappen zijn schering en inslag tijdens avonturen als deze. Ook de nieuwsgierige lokale fauna komt een kijkje nemen. Het eiland heeft dan weer weg van New Mexico: pueblo’s, woestijnen en dorre heuvels. Het asfalt schuift onder de wielen door. Tijd om uitgebreid rond te kijken is er niet, de volgende ferry staat alweer op vertrekken. Wie lost, blijft achter. Dat is ultra-racen.
De overzet richting Gran Canaria is de langste van allemaal. De reserves van de bar aan boord slinken zienderogen met een groep hongerige wielrenners aan boord. Pizza, koeken, cola, snoep. Eten is energie. Energie zijn kilometers. Ook dat is ultrafietsen.
Gran Canaria en Tenerife
Ergens rond middernacht meert de ferry aan in Las Palmas, de hoofdstad van Gran Canaria. Velen besluiten kort te slapen in een hotel en de volgende dag ’s ochtends vroeg aan te zetten. Sommigen bijten ook ‘s nachts door. De weg uit Las Palmas is ongewoon. Op de pechstrook van een snelweg kruipt het parcours bergop de stad uit. Stilaan komt het platteland en de grootste uitdaging van het eiland in zicht: de Pico de las Nieves. 25 km klimmen, van zeeniveau tot net geen 2.000 meter.
Alsof dat nog niet genoeg is, zijn ook de percentages niet van de poes. Niet zelden geeft de fietscomputer 15% en meer aan. Dit is geen souplesse, maar een betonmolen. De balans tussen een houdbaar tempo in Zone 2 en stilvallen… Dansen op een dunne koord. Boven is het koud en mistig. De gesluierde vergezichten verraden dat er in de verte nog een veel grotere uitdaging ligt.
Er is nog steeds 1 zekerheid, er loert een nieuwe ferry om de hoek. Dit keer zet hij koers richting Tenerife, waar de route ons langs 2 gebergtes leidt: het Añagamassief in het noorden en… El Teide, Spanjes hoogste berg. Het Añagamassief is prachtig: kronkelende wegen, zachte stijgingspercentages en een paradijselijk woud brengen de fietser in vervoering. De afdaling richting de voet van de Teide mag er ook zijn. Een passage door het dorpje Mercedes doet menig deelnemer dromen van luxueuze zitjes en extra benzine in de tank. Het ergste moet echter nog komen.
De hoogte op El Teide heeft een inverse correlatie met de temperatuur en misschien wel motivatie. Eventuele regen gaat over in ijspegels. Rillen tot en met. De temperaturen duiken geregeld onder het vriespunt, waanzin. 10 km/u, meer halen velen niet meer. Klapperend op 2.200m hoogte hulp zoeken, dromend van een groep toeristen met warmte in de aanbieding. Met de moed der wanhoop gaat de koers verder richting El Parador, het hotel dat elke winter voor hoogtestages afgehuurd wordt door profploegen.
Hemel van de hoogtestage
Bij het avondeten in het restaurant praten profs over het dagelijks leven. Bij de deelnemers van GranGuanche sluimert de volgende etappe door het achterhoofd. De vaste waarden van het peloton kijken met open mond naar de ultrafietsers, die het roadbook van de dag erna al bestuderen. Zelfs bij de profs zakt de moed in de schoenen. “Jullie rijden morgen door? Il va neiger demain! De afdaling zal bevroren zijn! Vous êtes fous, quoi?” We moeten door, opgeven is geen optie.
De weg glinstert, de temperatuur zit onder 0, de zon onder de horizon. Toch zetten enkele moedige deelnemers aan voor wellicht de gevaarlijkste afdaling van hun leven. Aan nauwelijks 30 km/u bochten aansnijden alsof je leven er van afhangt. Want dat doet het ook. Het toont nog maar eens dat de weergoden altijd het laatste woord hebben. Pas na Villaflor op 1.400m kunnen de remmen los. Met snelheden die de bebouwde kom niet verdraagt, vlieg je naar de haven van Los Cristianos.
La Gomera, the Lost World
Een draagvleugelboot zoeft in geen tijd over de golven naar het laatste eiland, La Gomera. Al vlug verlaat je de charmante hoofdstad San Sebastián. Vanaf dan is het klimmen van de ene haarspeldbocht naar de andere, vaak met de mond wijd open. Uit vermoeidheid? Nee, uit verbazing. La Gomera is werkelijk 1 van de mooiste plaatsen op Aarde. De bergen lijken door een Michelangelo gebeeldhouwd en de bossen zijn surreëel. Gigantische varens, met mos bedekte laurierbossen en lianen doen denken aan 1 ding, Jurassic Park.
The Lost World, zonder de dinosaurussen. Elke km gaat bergop of bergaf. Vlak bestaat hier niet. Een waanzinnige afdaling is alles wat nog voor de finish van de GranGuanche ligt. De wind staat hier zo strak dat het geen uitzondering is om na een bocht tijdens het dalen volledig tot stilstand te worden geblazen. Een koninklijke boulevard langs het strand voert naar de aankomst. De GranGuanche is meer dan een route, meer dan een race, het is the adventure of a lifetime.
Zelf de GranGuanche rijden? Meer info op: GranGuanche Audax Road – Outer Detours
