Een blauw oog en een stijve hand zijn de tastbare herinneringen aan haar laatste training in 2025. Voor Joyce Vanderbeken (41) is het een kleine tegenslag in een seizoen dat bol staat van de successen. De geplande wedstrijd in Pétange op 1 januari 2026 schrapt ze, want zelfs een soms schijnbaar onvermoeibare Vanderbeken moet soms herstellen. Het tekent de West-Vlaamse renster: altijd voluit. Met 35 overwinningen is het andermaal een topjaar geweest voor de Elite 2-renster!
Grote vissen
Het voorbije kampioenschapsweekend, waar ze zowel haar Vlaamse als Belgische trui moest verdedigen, was geen routineklus. “Er komt toch wel wat stress bij kijken”, geeft Vanderbeken grif toe. “Iets dat je hebt, geef je niet graag af. Je leeft er op een andere manier naartoe dan voor een andere wedstrijd. Dan is het ook wel fijn dat je je titel – in casu de Vlaamse titel Veldrijden en de Belgische titel Beachracen, beide bij de Elite 2 – nog een jaartje langer hebt.”
Voor Vanderbeken zijn die truien meer dan een stuk textiel. “Dat is toch wel een mooie bekroning en iets dat op je palmares blijft staan. Het is een soort bevestiging dat je goed bezig bent”, vindt ze. Toch maakt ze een duidelijk onderscheid in haar ambities. De regionale titels zijn mooi, maar de echte doelen liggen hoger. “Het is vooral die Belgische trui, en dan in het gravel vooral de Europese en Wereldtitel. Dat zijn natuurlijk wel de grote vissen, naar mijn mening. Daar doe ik elk jaar opnieuw mijn best voor om die binnen te halen.”
Haar recente Belgische titel in het beachracen was daar een perfect voorbeeld van. Hoewel ze zich meer op het veldrijden focust, laat ze geen kans op een tricolore onbenut. “Het was mijn 2e wedstrijd in een weekend, na die Vlaamse crosstitel op zaterdag in Kerniel. De beachrace is een beetje een aanvulling, maar het is wel leuk uiteraard dat je daar ook die Belgische trui kunt veroveren. Alles wat offroad is, vind ik leuk om aan mee te doen.”
12 Belgische titels
Met 35 overwinningen in 2025 zou je denken dat elke zege in haar geheugen gegrift staat. Niets is minder waar. Op de vraag waar haar 1e overwinning van het seizoen was, moet ze even graven. “Het zal het BK Elite 2 geweest zijn in Zolder. Of misschien zelfs nog een B-cross ervoor.” Het is een detail dat haar weinig bezighoudt. Haar vader daarentegen, is de archivaris van de familie. “Het is hij die iedere keer zegt hoe het staat”, lacht ze. “Er was onlangs ook iemand op Facebook die vroeg hoeveel titels ik had. Ik zei 10 Belgische, maar mijn vader corrigeerde me: ‘Je hebt er eigenlijk al 11.’ Nu zijn het er dus 12. Ik was er al ene kwijt.”
Voor Vanderbeken tellen niet de nummers, maar de prestatie van het moment. Die mentaliteit is haar handelsmerk. “Ik sta altijd aan de start om te winnen, als dat mogelijk is. Als er een nummer op mijn rug hangt, of het nu een kleine wedstrijd of een grote is, het is altijd met volle goesting en volle inzet bij mij.”
Die winnaarsmentaliteit leverde haar dit jaar haar meest memorabele zege op: het Wereldkampioenschap Gravel. “Daar heb ik echt de wedstrijd gereden die ik wilde rijden. Het scenario dat ik op voorhand had bedacht, heb ik volledig kunnen uitwerken. All puzzelstukjes vielen daar in elkaar.” Maar ook kleinere overwinningen kunnen haar enorme voldoening geven. Ze haalt andermaal de Vlaamse titelcross in Kerniel aan. “Toen reed ik op een gegeven moment 20 seconden achterop. Ik had het niet meer gedacht dat ik nog zou winnen. Als je dan toch die remonte kunt maken, is dat ook heel leuk. Het is soms ook de manier waarop.”
“Ik ben geen coureur meer”
Het beeld van de onklopbare veelwinnares toont echter ook soms een manco. Ook Joyce Vanderbeken kent haar mindere momenten. Ze herinnert zich een mountainbikewedstrijd in Rotselaar. “Toen reed ik zo slecht dat ik al fietsend tegen mijn vader zei: ‘Ik ben geen coureur meer”. Ik heb toen zelfs een paar weken rust genomen en wedstrijden geschrapt.”
Die kwetsbaarheid staat in schril contrast met de publieke perceptie. “Mijn buren zeiden voor de strandrace: ‘Waarom moet jij stressen? Jij gaat dat toch winnen.’ Voor hen lijkt dat allemaal zo makkelijk, maar zo evident is het echt niet.”
Vooruitkijkend is het BK Veldrijden van 2026 in Beringen het volgende grote doel. Makkelijk wordt het niet, met sterke concurrenten aan de start. Maar de ambitie is er. Ontgoocheling is voor Vanderbeken echter geen kwestie van winnen of verliezen. “Als je op je waarde geklopt wordt, mag je niet ontgoocheld zijn. Maar als ik door een eigen stommiteit verlies, of als ik mijn hoofd laat hangen, dan moet je ontgoocheld zijn in jezelf. Als je hebt gestreden voor wat je waard bent, moet je vrede nemen met het resultaat. Vroeger had ik het daar moeilijker mee dan nu.”
