Komend weekend staat het Belgisch Kampioenschap Veldrijden geprogrammeerd. Dat gaat door op de voormalige mijnsite van Beringen, beter bekend als ‘Be-Mine’. De Belgische selectie annuleerde de verkenning op woensdag wegens te gevaarlijk. Maar wij stuurden onze man toch richting Limburg. “Het wordt loodzwaar!”
Weersomstandigheden zullen alles bepalen
De op woensdag geplande verkenning van het parcours voor de renners werd dus afgeblazen. Dit om veiligheidsredenen. Geen overbodige luxe, want wanneer wij op dinsdagnamiddag op verkenning trekken, is het hele parcours nog besneeuwd. En bijgevolg heel verraderlijk. De weersvoorspellingen voor de komende dagen en zeker ook voor het weekend, ogen nog heel wisselvallig. Op woensdag worden temperaturen rond het vriespunt verwacht en bijkomende sneeuw. Op donderdag en vrijdag wordt er heel wat sneeuwval verwacht, maar zouden de temperaturen ’s namiddags boven de 5° uitstijgen. Op zaterdag daalt de temperatuur weer en zal het nogmaals sneeuwen. Op zondag wordt er zachter en zonniger weer verwacht.
Dat alles maakt dat verkennen op woensdag totaal geen zin heeft, want de omloop kan en zal er enkele uren later weer helemaal anders bijliggen. De renners moeten deels de mijnterril op en dus zou verkennen op een besneeuwde ondergrond voor de renners een onverantwoord risico op valpartijen en dus ook een mogelijke blessure betekenen.
We stappen het parcours dus te voet af. Het is nog een drukte van jewelste, want de mensen van Golazo en de stad Beringen zijn nog volop bezig met de opbouw van het parcours en de flankerende accommodatie. Een 1e gedachte die ons overvalt, is dat de organisatoren een groot deel van de omloop beneden in de buurt van gebouwen en parkings uitzetten. Voor start en finish en materiaalpost is dat de logica zelve. Maar het lijkt wat zonde om niet maximaal gebruik te maken van de ‘Avonturenberg’. Dat is het kleine broertje van de iets noordelijker gelegen ‘Terril van Beringen’, wiens top 135 meter boven de zeespiegel ligt.
Risico op veelvuldige lekke banden
Het hoogste punt van het parcours ligt ergens halfweg naar de top van de Avonturenberg. Een gemiste kans? Nee, helemaal niet. Maximaal gebruik maken van het hoogteverschil zou de omloop dermate zwaar maken dat de wedstrijd in gelijk welke categorie al na een halve ronde gereden zou zijn. Voor de spankracht is het dus een goede zaak dat men de selectiviteit – in tempore non suspecto – behapbaar heeft gehouden.
Beneden zijn er flink wat lussen getrokken rond de VIP-tent aan het ‘Sporenpark’ of net na de finish. Deels gaan die lussen door een speelpark met wat bultjes. Dan volgt een zone waar de renners 3 keer flirten met de Avonturenberg, maar meteen weer naar beneden draaien. Dat is echter slechts uitstel van executie, want finaal gaan de renners dan toch de berg op. Maar na goed 100 meter dalen ze reeds af naar de materiaalpost. De mecaniciens doen er goed aan om daar de ketting van de reservefiets op het voorblad te leggen, want meteen daarna volgt de langste klim. Die loopt – geschat – zo’n 350 meter aan zowat 10%, waardoor je dus een hoogteverschil van 30 à 35 meter moet overwinnen. Elke ronde. Volgt dan een technische afdaling om opnieuw aan de materiaalpost te passeren. Daarna volgt nog een relatief lang vlak en weinig technisch stuk tot de finish.
Diepe groeven
Ook al kunnen we de specifieke weersomstandigheden voor de komende dagen niet voorspellen, wat we wel met zekerheid weten is dat de koers hoe dan ook loodzwaar wordt. Ligt de terril besneeuwd, dan gaan de renners makkelijk ‘pattineren’ omdat de wielen weinig grip zullen hebben. Wat leidt tot krachtsverlies. Maar de 2 lussen op de terril liggen op de zuidflank. Dat wil zeggen dat zodra de zon erdoor komt, de sporen gaan ontdooien. En dan wordt de bodem enorm zwaar. Het steenkoolpuin absorbeert erg veel water, wat zorgt voor een vrij diepe zachte laag waar de tubes in zullen verdwijnen.
De dooi tussendoor zal ook zorgen voor erosie door het smeltwater. En dus zullen er diepe groeven worden uitgesleten. Met eigen ogen konden we vaststellen dat 1 van de beide hellende stroken nu al bestond uit slechts 2 diepe sporen (zie foto hierboven). Eens in zo’n spoor raak je er niet meer uit. Voorbijsteken wordt op die hellende strook lastig tot onmogelijk. En ‘en danseuse’ naar boven rijden, lukt daardoor ook al niet. Terwijl die klimmetjes toch tot 15% gaan hellen. Er zal dus klein geschakeld moeten worden. Een ‘grof’ bandenprofiel met minimale druk wordt een must.
Onze tiercé
In principe zal de sterkste renner hier winnen. Met dat ‘in principe’ maken we ook meteen wat voorbehoud. Want wat we ook opmerken: uit de laag van fijn steenkoolpuin steken hier en daar ook grotere brokken met soms scherpe hoeken. Weinig druk in de bandjes kan dan leiden tot een ‘snake bite’: een klap op de band tot op de velg, die een sneetje in de tube kan veroorzaken. Pech loert dus zeker om de hoek. Wie daarvan gespaard blijft – door goeie bandenkeuze, perfecte techniek of louter geluk – zal op z’n minst heel wat krachten sparen. Of de organisatoren zich hiervan bewust waren, weten we niet. Feit is wel dat de materiaalpost telkens net na de zones komen waar het risico op lekke banden het grootst is.
Na het zien van dit parcours moeten we onze mening over de potentiële nieuwe kampioenen deels herzien. Bij de vrouwen zien we weinig concurrentie voor Marion Norbert-Riberolle. Die kent op een zwaar parcours haar Belgische evenknie niet. Fleur Moors dichten we een 2e plaats overall toe en dus de titel bij de U23. Julie Brouwers moet brons kunnen halen. Bij de mannen ‘elite zonder contract’ zal het gaan tussen Wout Janssen en Anton Ferdinande, dat lijkt quasi zeker.
Bij de profrenners zal Thibau Nys veel meer concurrentie krijgen dan wat hij wellicht vooraf zelf had gedacht. Het zou ons niets verbazen als Emiel Verstrynge – wij bombarderen hem nu zelfs tot topfavoriet – en/of Joran Wyseure hem niet het leven zuur zullen maken. En ook Toon Aerts en Michaël Vanthourenthout zijn verre van kansloos, net zomin als Niels Vandeputte. Het wordt dus wellicht een heel spannend kampioenschap.
