Een lekke band in de laatste rechte lijn. Dat is het verdict dat Siel Vannoppen (14) van de Belgische titel hield bij de 1e jaars nieuwelingen in Beringen. Na een zenuwslopende race moest ze in de sprint de duimen leggen voor de Waalse Julia Boulton. De ontgoocheling was groot, maar al snel maakten trots en realisme plaats. “Er is niks meer aan te veranderen”, zucht ze. Papa Tom, voormalig prof, had er zichtbaar moeilijker mee.
Lekke band
Het was een strijd tussen 2 rensters op het zware en ijskoude parcours in Beringen. Siel Vannoppen, de kersverse Vlaams kampioene, nam de wedstrijd meteen in handen. Ze voelde zich duidelijk in haar sas op de heuvelachtige omloop op de mijnterril van Beringen. “Best wel goed”, beschrijft ze haar gevoel onderweg. “Die hellingen, dat is wel iets wat ik graag doe. De klimmetjes in de sneeuw gingen me goed af en zeker in de afdalingen kon je veel snelheid maken op dit parcours.”
Lange tijd reed ze alleen aan de leiding, maar de Waalse concurrente Julia Boulton gaf zich niet gewonnen. “Ik wist wel dat ik alles nog steeds moest blijven geven”, aldus Vannoppen. “Dat het niet zomaar gewonnen zou zijn. En dan kwam Julia nog terug.” Wat volgde was een beklijvend duel, waarin de 2 elkaar geen duimbreed toegaven. Ze doken samen de laatste ronde in, klaar voor een sprint die zou beslissen over goud en zilver.
Maar in die ultieme sprint sloeg het noodlot toe. Vannoppen voelde dat er iets niet klopte. “Ik stond lek, merkte ik. Daarom was het achteraf gezien een verloren strijd”, analyseert ze scherp. De vaststelling kwam op het slechtst denkbare moment. “Pas naar de absolute finale toe merkte ik het. Ik voelde dat ik de sprint moest aangaan met een handicap.”
Gewaarschuwd
De vraag die door ieders hoofd spookte, stelde ze zichzelf ook. Wat als? “Anders had er wel iets anders gekund volgens mij”, zegt ze met een zucht, terwijl vader Tom knikt. “Ik denk wel dat ik het had kunnen afmaken, want ik was ook op kop gestart in dat soort sprint.”
Die overtuiging wordt gedeeld door haar vader en techniektrainer bij Siel’s Woutim Dexters-ploeg. Tom Vannoppen, die zelf een mooie carrière bij elkaar fietste bij onder meer Palmans-Collstrop en ooit 2e werd op het WK Veldrijden in Heusden-Zolder, had de race met ingehouden adem gevolgd. “Het was natuurlijk stressvol langs de kant”, geeft hij toe. “Siel heeft een heel goeie wedstrijd gereden. Zonder die lekke band in de sprint ben ik er zeker van dat ze had gewonnen. Maar ja, dat hoort erbij. Het is een beetje wat we vooraf al vreesden: valpartijen of lekke banden. Jammer genoeg is het in de laatste rechte lijn gebeurd.”
De ironie wil dat net dat hetgene was waar hij haar voor had gewaarschuwd. “Hij zei dat ik heel hard moest opletten dat ik niet lek zou rijden”, bevestig Siel Vannoppen. “Extra jammer dat het dan toch gebeurt.”
Nog kansen
Ondanks de enorme teleurstelling kan de renster van het Woutim Dexters haar prestatie snel in het juiste perspectief plaatsen. Ze is pas 14 en rijdt nog maar haar 1e volledige seizoen in het veld. “Toen ik vorig jaar begon met crossen, was Beringen sowieso het doel. Het is niet ver van ons thuis”, legt ze uit. “Eerst werd ik Vlaams kampioene in Kerniel en dan hoop je natuurlijk op het hoogste BK-podium. Ik ben dus best wel teleurgesteld”, geeft ze eerlijk toe. Maar de knop wordt snel omgedraaid. “Dat moet wel. Er is niks meer aan te veranderen. Het is een gemiste kans, maar ik rijd nog maar 1 jaar en ik heb hier wel een medaille vast. Dat is waar.”
Vader Tom treedt haar bij. “Het is moeilijk, maar het is wat het is. Ze heeft al een mooie trui met die van het Vlaams kampioenschap. Er komen nog kansen genoeg.” En zo verlaat een teleurgestelde maar tegelijk trotse Siel Vannoppen het Belgisch kampioenschap. Met een zilveren medaille om de nek en de wetenschap dat die Belgische trui in de toekomst binnen handbereik ligt. Zonder pech, welteverstaan.
