Voor de gemiddelde junior is de reis naar een Wereldbeker een kwestie van een korte vlucht of een autorit. Voor de Australiër Hayden Vimpani is het een wereldreis. Hij verruilt de verschroeiende zomerse hitte van 35 graden in Perth voor de Europese winter en vecht tegen een jetlag. Als enige Australiër trotseerde hij in Benidorm de logistieke nachtmerrie van een “dubbel crossseizoen”, simpelweg omdat hij wegwielrennen te saai vindt.
Jetlag
Toen het licht in Benidorm op groen sprong, vocht Hayden Vimpani niet alleen tegen zijn concurrenten, maar ook tegen zijn eigen bioritme. De jonge Australiër was slechts enkele dagen eerder uit West-Australië aangekomen en de aanpassing was op zijn zachtst gezegd bruut te noemen. Na de finish was de vermoeidheid dan ook van zijn gezicht te lezen. “De vlucht was ontzettend lang”, lacht Vimpani, zichtbaar uitgeput. “Het was heel, heel vermoeiend. Ik word nog steeds om 4 uur ’s ochtends wakker, wat niet ideaal is. Hopelijk ben ik tegen de volgende race in Hoogerheide weer helemaal de oude.”
Naast het tijdsverschil is de temperatuurschok immens. “Ik voel zeker dat het hier een stuk kouder is”, vertelt hij. “Ik kom net uit Perth, waar het de hele week 35 graden was. Om dan hier te komen… dat is een grote overgang, ook al is het hier in Spanje gelukkig niet zo koud als in België”, sprak hij afgelopen weekend in Benidorm.
Terwijl zijn Europese leeftijdsgenoten het hele jaar toewerken naar dit specifieke wedstrijdblok, staat Vimpani voor een uitdaging die uniek is voor renners van het zuidelijk halfrond. “In Australië zijn de seizoenen omgedraaid, niet alleen het weer maar dus ook de disciplines. Het wegseizoen is nu in volle gang bij ons, het crossseizoen eindigt in augustus met het nationaal kampioenschap.”
Dubbel seizoen
“Ik moet dus proberen om 2 keer te pieken, wat lastig kan zijn”, legt Vimpani uit over deze evenwichtsoefening. “Het betekent dat ik een dubbel seizoen draai, wat zwaar is. In augustus moest ik selecties afdwingen, maar ik moet nu, een half jaar later, ook in vorm zijn. Tegelijkertijd vergt het ook keuzes. Ik mis het wegseizoen in Australië nu. Dat is daar momenteel op zijn hoogtepunt met de Tour Down Under, die ik vanwege mijn leeftijd natuurlijk nog niet kan rijden.”
Waarom vliegt hij de halve wereld over, mist hij zijn eigen zomer en lijdt hij onder een jetlag voor een sport die in zijn thuisland een niche is? Het antwoord is simpel: adrenaline. “Het is zoveel leuker dan op de weg rijden”, stelt hij. “Wegwedstrijden kunnen erg repetitief zijn en missen vaak spanning. Cross is zoveel intenser. De parcoursen, het gedrum met tegenstanders door de wedstrijd, het is veel spannender om te racen. Het draait veel meer om vaardigheden waar ik beter in ben. Dus ik geniet er veel meer van. En dan zijn er natuurlijk ook nog de fans die voor een ongeëvenaarde ambiance zorgen. In België ben ik dat ondertussen gewend, maar ik had het hier in Spanje niet direct zo druk verwacht bij de Junioren.”
Dat plezier werd afgelopen zondag flink op de proef gesteld. Vimpani eindigde als 31e na een zware wedstrijd. “De start was goed, maar ik denk dat ik iets te hard van stapel liep”, gaf hij toe met een glimlach. “Ik voelde me zo slecht aan het einde van de openingsronde; het kostte me de rest van de race om me weer goed te voelen. De laatste ronde ging wel oké, maar de rondetijden verbeterden niet echt. Niet de beste race, maar het was oké.”
Opwaartse lijn
Dit is niet Vimpani’s 1e trip naar Europa. Vorig jaar reed hij ook al de Kerstperiode. In 2026 keert hij echter terug als een completere atleet. “In september reed ik in de UK de Hope Supercross Series, en daarna werd ik uitgenodigd voor het UCI-veldritkamp in Aigle. Dat heeft zeker veel geholpen”, analyseert hij. “Mijn techniek is wat beter geworden. Ik heb veel kleine dingen verbeterd, specifieke crosszaken die je niet hebt bij mountainbiken of op de weg, zoals het correct vasthouden van de fiets tijdens het lopen.”
Nu de schok van de reis achter de rug is, kijkt Vimpani vooruit. Hij richt zich op de laatste Wereldbeker in Hoogerheide. In de hoop dat zijn slaapritme en zijn benen eindelijk synchroon lopen voor het WK in Hulst. “Hopelijk ben ik bij de volgende race in Hoogerheide al goed”, besluit hij. “Ik ben hier en begin aan alles te wennen. Vanaf nu kan het alleen maar beter gaan. Ik heb mijzelf het ambitieuze doel van een top 25 op het WK gezet, dus daar ga ik alles voor doen.”
Wij geven met WielerVerhaal een SKS Trail Saddle Bag (L) cadeau aan een lezer. Heb je interesse om deze te winnen? Mail dan naar [email protected] naar waar je volgende fietstrip gaat en misschien ben jij wel de gelukkige! Gebruik ‘SKS Winactie’ in je onderwerpbalk en vermeld zeker ook naam en adres!
