Het contrast kon haast niet groter. Waar op vrijdag nog de vuist in de lucht ging na een wereldtitel in de Mixed Relay met haar Nederlandse ploegmaats, daar overheerste een dag later de diepe teleurstelling. Shirin van Anrooij (23) kende op het WK Veldrijden voor eigen volk een offday. Terwijl Lucinda Brand naar de wereldtitel soleerde, vocht de Zeeuwse een anonieme strijd in de achterhoede. Eerlijk en onomwonden analyseert ze haar mislukte kampioenschap.
Diepe teleurstelling
Het contrast kon bijna niet groter. Op vrijdag was Van Anrooij nog de gevierde heldin in Hulst. Met een ijzersterke voorlaatste ronde in de gemengde estafette zette ze haar Nederlandse ploeg op koers voor de wereldtitel, die door slotrijder Tibor Del Grosso werd binnengehaald. Het voelde als een bekroning na een loodzwaar jaar. Een jaar dat begon met een succesvolle, maar ingrijpende operatie aan een vernauwde bekkenslagader in haar linkerbeen in het najaar van 2024.
Deze typische wielrennerskwaal had haar maandenlang parten gespeeld. De ingreep dwong haar het volledige veldritseizoen 2024/2025 te schrappen en ook haar rentree op de weg in het voorjaar van 2025 verliep, na een revalidatie van bijna 6 maanden, moeizaam. De successen van 2023 (winst in de Trofeo Alfredo Binda en de Ronde van de Toekomst) en begin 2024 (podium in de Ronde van Vlaanderen) voelden plotseling ver weg.
Maar die vrijdag in Hulst leek de oude Van Anrooij weer even helemaal terug. Strijdend, bepalend, winnend. De glimlach was breed, de toekomst leek weer te blinken. “Ik hoop dat ik deze benen morgen weer heb”, zei ze hoopvol vooruitkijkend naar de individuele wedstrijd op zaterdag.
Die hoop vervloog echter al in de eerste minuten van haar eigen WK. De start was dramatisch, de benen voelden leeg en de wedstrijd werd een lijdensweg. Na afloop stak ze haar diepe teleurstelling niet onder stoelen of banken. We stelden haar de vraag of ze zelf tevreden kon zijn. “Nee, zeker niet”, klonk het stellig. “Ik denk dat het wel duidelijk is dat ik niet heel tevreden kan zijn met deze wedstrijd.”
Voorjaarsklassiekers
Wat er misging? “Veel”, zucht ze. “De start was eigenlijk gewoon al meteen heel erg slecht. Ik heb gewoon heel de wedstrijd achter de feiten aan gereden. Het was gewoon een dramatische wedstrijd van mij.” De frustratie was voelbaar, juist omdat ze hier, op Zeeuwse bodem, zo graag wilde schitteren. “Ja, tuurlijk wil je het ook echt goed doen als je familie komt kijken. Ik wilde het heel goed doen in mijn eigen provincie, maar uiteindelijk proberen je overal wel ten volle te presteren.”
De fysieke en mentale strijd was zwaar. Ze probeerde zich terug te vechten in de wedstrijd, maar het lichaam wilde niet mee. “Er zat niks in mijn benen. Ik heb geprobeerd te blijven vechten, maar er zat gewoon niet meer in dan die 9e plaats.”
Het WK was hét grote doel van haar winter. Na een moeizaam wegseizoen had ze zich volledig op de cross gericht om weer op niveau te komen. De teleurstelling van de individuele race kwam dan ook hard aan. Toch probeerde ze direct de knop om te zetten. “Ik ga nu gewoon eerst lekker een weekje vakantie houden, even van de fiets af. Daarna bereid ik me voor op de voorjaarsklassiekers.”
De Zeeuwse is zich er pijnlijk van bewust dat de vergelijking met haar topjaren 2023 en 2024 constant wordt gemaakt. Een vergelijking die volgens haar mank gaat. “Ik denk dat 2025 wat minder was, ja. Maar ik denk ook niet dat je het eerlijk kunt vergelijken, want ik kwam uit een operatie. Ik ben eind oktober ’24 geopereerd en heb er 2 maanden uitgelegen. Vervolgens ben ik er halverwege de klassiekers met Milaan-Sanremo en de Ronde van Vlaanderen weer ingestroomd.”
Fysiek weer in orde
Haar crosswinter was er ene van vallen en opstaan. Ze toonde flitsen van haar oude vorm, maar de absolute top was nog een stap te ver. “Ja, het is gewoon lastig om terug te komen na 2 volledige winters. Het niveau is gewoon verschrikkelijk hoog. Je kan niet een paar procent minder zijn, dat zie je vandaag ook. Dan rijd je gewoon achter de feiten aan.”
Ondanks de bittere pil van het WK overheerst er een dubbel gevoel over haar wintercampagne. “Ik ben wel tevreden, maar ik besef ook wel dat er nog een stuk meer inzit voor mij.” De belangrijkste conclusie is echter dat haar lichaam de zware beproevingen weer aankan. Op de vraag of ze lichamelijk weer helemaal de oude is, klinkt het volmondig. “Ja, ik ben fysiek wel weer helemaal in orde.” Maar de weg terug naar de top vergt nog geduld, tijd en bovenal heel veel doorzettingsvermogen.
Wij geven met WielerVerhaal een SKS Trail Saddle Bag (L) cadeau aan een lezer. Heb je interesse om deze te winnen? Mail dan naar [email protected] naar waar je volgende fietstrip gaat en misschien ben jij wel de gelukkige! Gebruik ‘SKS Winactie’ in je onderwerpbalk en vermeld zeker ook naam en adres!
