Van een comfortabel appartement in België en een Chimay Bleue, naar de ijzige wind van Patagonië op een rammelende fiets. Ilse Praet en haar man Ryan Brown besloten hun leven on hold te zetten voor een 2-jarige droomreis van Ushuaia naar Alaska. Maar wat doe je als de start van je droomreis verandert in een logistieke nachtmerrie? Blijkt dat je zo’n reis nooit 100% kunt voorbereiden. En maar goed ook.
Nachtje slapen
Ilse Praet: “Wat is jouw droom in het leven, vroeg ik hem. “My dream is to cycle South and North America”, antwoorde hij. “Oh…” Daar stond ik dan, met mijn mond vol tanden. Enerzijds verbaasde zijn antwoord me, anderzijds had ik het ergens wel verwacht. Ryan en ik leerden elkaar kennen op de Pacific Crest Trail, een bekende trektocht in de VS. Sindsdien wandelen we samen door het leven. Het klinkt romantisch — en dat is het ook wel. Maar als internationaal koppel moeten er soms moeilijke knopen doorgehakt worden. Na een korte proeftijd in de VS waren we tot de conclusie gekomen dat België ons meer stabiliteit en financiële zekerheid kon bieden. En zo geschiedde: Ryan verkocht zijn auto en bezittingen, pakte zijn rugzak en stak met mij de grote plas over, klaar voor het burgerlijke leven. Of toch niet?”
“Onze aankomst in België verliep tamelijk vlot en al gauw kreeg Ryan groen licht om te gaan werken. Ons leven kabbelde voort en was comfortabel… Té comfortabel. Ik wist dat het niet lang zou duren vooraleer de reiskriebels bij 1 van ons weer zouden opspelen. Op een zinderende zomeravond zaten we op een terrasje met 2 Chimay’s Bleues en vielen in een diep gesprek over stiekeme dromen en gekke ideeën. Toen ik aan Ryan vroeg waar hij later echt spijt van zou hebben als hij het niet zou hebben gedaan, kreeg ik dit antwoord. Slik.”
“Ryans liefde voor avontuur was begonnen met mountainbiken en fietsen, later gecombineerd met klimmen en wandelen. Ook ik hou enorm van lange wandelingen in de bergen. We hadden samen al mooie avonturen beleefd, maar een 2-jarige fietsreis doorheen 2 continenten? Daar moest ik toch een nachtje over slapen.”
Welkom in Zuid-Amerika
Ilse Praet: “Ons leven on hold zetten, onze jobs en vrienden achterlaten, ons leuke appartementje opzeggen — dat zou pijn doen. Maar ik besefte wel dat reizen met de fiets een ongelofelijke vrijheid biedt. Je fietst op je eigen ritme. Elke nacht slaap je ergens anders. De fiets brengt je naar het strand, langs de woestijn of over de bergen. Je betaalt geen benzine of parking en leert andere fietsers kennen op de baan en hoort hun verhalen. Je leert je fiets door en door kennen. Sterker nog, je leert elkaar én jezelf door en door kennen. Met ups en downs, net zoals het fietsen zelf.”
“De volgende ochtend schudde ik Ryan wakker: “Let’s do it.””
“Fast forward naar 2 jaar later. Het was opnieuw tijd om de grote plas over te steken. Ditmaal vlogen we naar Ushuaia, het zuidelijkste punt van Zuid-Amerika. Onze 2 dappere Surly Ogres vlogen met ons mee, gedemonteerd in grote kartonnen fietsdozen en afgeplakt met kilo’s duct tape. 24 uur en 3 overstappen later landden we versuft maar blij in Ushuaia. Tot bleek dat onze fietsen en 2 fietstassen vol materiaal vermist waren. Welkom in Zuid-Amerika! Na 2 dagen te kamperen aan de luchthaven zagen we plots 2 medewerkers met onze vertrouwde fietsdozen richting de bagagehal sjouwen. Joepie!”
“Eindelijk herenigd met onze fietsen, begon de zoektocht naar de spullen die de luchtvaartmaatschappij definitief verloren was. In Ushuaia, geografisch gezien 1 van de meest afgelegen steden op aarde, was dit een beetje als zoeken naar een speld in een hooiberg. Uiteindelijk vonden we een gebruikte, nogal lompe achtertas die allesbehalve waterdicht was en een computertas die maar moest dienen als Ryans stuurtas. We namen genoegen met 2 minieme multitools, tweedehands handschoenen en de verkeerde remblokken. Beter verkeerde dan geen, zo redeneerden we. We wisten een outdoorwinkel te overtuigen om hun toonzaalmodellen aan ons te verkopen, aangezien ze tenten of kampeermatjes op voorraad hadden. “Iedereen komt hier goed voorbereid aan”, vertelden ze ons. Het blijkt maar weer dat je zo’n fietsreis nooit 100% kunt voorbereiden. En maar goed ook.”
Waar een wil is, is een weg
Ilse Praet: “Wat eerst aanvoelde als een enorme tegenslag, wisten we uiteindelijk om te buigen naar iets positief. Een week na aankomst vertrokken we uit Ushuaia. Voor we het wisten, passeerden de eerste honderden kilometers. Wat bleek? We kwamen verder dan we ooit hadden durven hopen met onze bijeengeraapte uitrusting.”
Onderweg ontmoetten we lokale fietsers die rondreden op antieke fietsen en die zelf oude kinderzitjes voor- en achteraan vastgesnoerd hadden. We leerden medereizigers kennen die zelf hun fietstassen uit plastic bidons hadden gemaakt, kapotte banden aaneen naaiden en touwen gebruikten om de boel bijeen te houden. Ryan en ik stonden keer op keer versteld van hun vindingrijkheid en creativiteit. Al snel schaamden we ons voor onze oorspronkelijke reactie. Want zonder het beste materiaal, onze Ortlieb-tassen en onze lichtgewicht tent kunnen wij deze reis toch niet beginnen?”
“Wat zaten we ernaast. Ver verwijderd van ons dierbare België, waar we omringd worden door Decathlons en fietsenwinkels, waar alles binnen de 2 werkdagen aan huis geleverd wordt, waren we plots op onszelf en onze fietsen aangewezen. En dat bleek net de allerbeste start te zijn van ons verhaal doorheen 2 continenten.”
