Vandaag dinsdag 17 maart 2026 is het exact 7 jaar geleden dat het leven van de 19-jarige beloftevolle wielrenner Stef Loos abrupt eindigde. Tijdens de Mémorial Alfred Gadenne in Dottignies werd een groep renners, waaronder Stef, verkeerd gestuurd door een gebrek aan seingevers. Ze belandden op een onbeveiligd kruispunt en een bestelwagen reed in op de groep. Stef overleed een dag later in het ziekenhuis. 7 jaar later is er voor zijn vader, Kris Loos, enkel een juridisch eindpunt.
Proces als wake-up call
In januari 2024, bijna 5 jaar na het fatale ongeval, kwam de rechtbank in Doornik tot een uitspraak. De koersdirecteur en de organiserende vzw werden schuldig bevonden aan de dood van Stef. De rechter oordeelde dat er onvoldoende seingevers waren en de organisatie nalatig was geweest. “Het is me er zeker niet om te doen dat zware straffen worden uitgesproken”, benadrukte Kris Loos al voor het proces. “Ik wil wel schuldbekentenissen van de personen die nalatig waren.”
Die schuldbekentenis kwam er in de vorm van een veroordeling. De koersdirecteur kreeg een voorwaardelijke celstraf van 3 maanden. Voor Kris Loos was dit vonnis een belangrijk signaal. “Het proces diende als een ‘wake-up call’ voor organisatoren”, stelt hij. De veroordeling heeft volgens hem een juridisch precedent geschapen. Organisaties worden nu gedwongen de veiligheidsprocedures strikter na te leven om strafrechtelijke vervolging te voorkomen.
De focus op veiligheid in kleinere wielerwedstrijden is sindsdien aangescherpt. Er wordt strenger toegezien op het aantal en de positie van seingevers. Om te voorkomen dat renners opnieuw op een onbeveiligd parcours terechtkomen. Ook de internationale wielerbond UCI voert continu updates door in de veiligheidsreglementen, waarbij ook voor amateur- en beloftekoersen hogere eisen worden gesteld aan de signalisatie en beveiliging van kruispunten.
Ogen van seingevers openen
Kris Loos heeft zich na het verlies van zijn zoon actief ingezet om het bewustzijn rond de cruciale rol van seingevers te vergroten. “Ik wil de ogen openen van organisatoren en seingevers over hun verantwoordelijkheid”, legt hij uit. “Zij moeten bewust gemaakt worden van de mogelijke gevolgen van nalatigheden.” Zijn inspanningen hebben bijgedragen aan een grotere alertheid tijdens wedstrijden.
Toch blijft de vraag of de mentaliteit echt veranderd is. “Ik weet het eerlijk gezegd niet”, geeft Kris Loos toe. Hoopvol is hij wel. “Ik hoop alleen maar dat het ongeluk van onze Stef de ogen voldoende geopend heeft bij alle mensen die betrokken zijn bij de organisatie van wielerwedstrijden of andere sportwedstrijden.”
Zijn wens is eenvoudig en tegelijk hartverscheurend. “Hopelijk kunnen er daardoor verdere ongelukken, hoe klein of groot ook, vermeden worden.” Het is de drijfveer die hem al die jaren staande hield in zijn zoektocht naar gerechtigheid en verandering.
Leven met het verlies
De juridische strijd is nu voorbij, maar het persoonlijke verdriet krijgt nooit een eindpunt. De wielerwereld, die ooit zo’n belangrijke plaats innam in het leven van het gezin Loos, is een plek geworden die Kris nu mijdt. De herinneringen zijn te pijnlijk, de confrontatie te zwaar. “Ik kom niet meer op wielerwedstrijden”, geeft hij toe. De passie heeft plaatsgemaakt voor een diepe pijn die elke keer weer naar boven komt. “Ik heb het enkele keren geprobeerd, maar alles komt dan zo heftig binnen dat ik me er zelf geen plezier mee doe.”
Het is een leven dat voor altijd getekend is door die ene fatale dag in Dottignies. Een leven waarin de hoop op een veiligere sport de enige troost kan bieden. “Als onze Stef niet vergeten wordt, blijft men ervan bewust dat een ongeluk heel snel gebeurd kan zijn”, besluit Kris Loos.
