Het is dan toch zover. Aan de vooravond van de Ronde van Catalonië 2026 kondigde Nairo Quintana aan dat hij eind 2026 een punt zet achter zijn carrière. Het decor was zorgvuldig gekozen, want de Catalaanse rittenkoers is al jaren een vaste waarde in zijn programma. In 2016 schreef hij de wedstrijd zelfs bij op zijn palmares. Een symbolische plek dus om vooruit te blikken op het einde van een rijkgevulde loopbaan.
Nationaal symbool
“Als ik vandaag terugkijk, dan zie ik niet alleen resultaten. Ik zie mensen. Ik wil dan ook iedereen bedanken”, opent Nairo Quintana de persconferentie waarin hij zijn afscheid aankondigt. “Elke ploegmaat, elk staflid. Iedereen die achter mij stond in een wedstrijd, herstelperiodes of moeilijke momenten.” Nairoman telt zijn zegeningen, ondanks de moeilijke laatste jaren. Doordat zijn gloriedagen al even achter de rug liggen, vervaagde de indruk die hij ooit maakte in de Europese cols. In eigen land koesteren ze hem echter nog diep en dat is gezien zijn palmares meer dan terecht.
In Colombia is Quintana nooit ‘gewoon’ een wielrenner geweest. Hij groeide uit tot een nationale held, iemand die een hele generatie opnieuw deed dromen van succes in Europa. Toen hij in 2013 als debutant 2e werd in de Tour de France, kreeg hij bij zijn terugkeer een ontvangst die eerder bij een wereldkampioen voetbal past. Duizenden mensen kwamen op straat, hij werd gehuldigd door de president en kreeg de hoogste nationale onderscheiding.
Zijn prestaties zorgden ervoor dat de wielerkoorts in Colombia opnieuw oplaaide. In een land met een rijke traditie van escarabajos – klimmers uit de Andes – werd Quintana het gezicht van een nieuwe generatie. Vooral het feit dat hij uit een eenvoudig gezin op pure wilskracht naar de wereldtop groeide, raakte een gevoelige snaar.
Van Andes naar Tour-podium
Een emotionele Quintana keert uitgebreid terug naar Boyacá, de bergachtige regio waar zijn wielerdroom vorm kreeg. Daar, op grote hoogte, leerde hij niet alleen fietsen, maar ook volharden. “Stap per stap, bouwde ik stilletjes aan mijn weg naar de top in Colombia. Bij teams die me de kans geven om te leren, vallen en terug op te staan. Daar besefte ik dat dit niet gewoon een sport is… maar een manier van leven.”
Het zijn die fundamenten die hem later naar de top van het internationale wielrennen brachten. Zijn overstap in 2012 naar Movistar bleek een kantelpunt. Onder leiding van Eusebio Unzué groeide hij uit tot 1 van de meest toonaangevende ronderenners van zijn generatie.
Zijn palmares spreekt boekdelen. In 2014 won hij de Giro d’Italia, 2 jaar later gevolgd door eindwinst in de Vuelta a España. In de Tour de France stond hij 3 keer op het eindpodium: 2e bij zijn debuut in 2013, opnieuw 2e in 2015 en 3e in 2016. Het bevestigde zijn status als ronderenner van absolute wereldklasse. Met 8 ritzeges in Grote Rondes en eindzeges in prestigieuze koersen als Tirreno-Adriático, Ronde van het Baskenland en de Ronde van Romandië drukte hij jarenlang zijn stempel op het WorldTour-peloton.
Toch vertellen cijfers dus niet het volledige verhaal. Quintana was meer dan een winnaar; hij groeide uit tot een symbool. Hij belichaamt voor veel Colombianen meer dan alleen sportief succes. Dat hij zich ook uitsprak over maatschappelijke thema’s, zoals de situatie van boeren in zijn regio, versterkte zijn populariteit alleen maar.
51 profoverwinningen
Opvallend is dat Quintana zijn afscheid niet als een einde ziet – integendeel. In zijn speech benadrukte hij dat er een nieuw hoofdstuk begint. “Ik wil projecten helpen uitbouwen, mee kansen creëren en zowel competitieve als recreatieve sportprojecten ondersteunen”, klinkt het. “Zo wil ik iets teruggeven, vooral aan de jongere generatie. Net zoals het fietsen voor mij alles heeft gegeven.”
Het zwarte gat hoeven we dus niet te vrezen voor de klimgeit. Quintana bedankt Movistar voor de kansen die hij kreeg, maar dat kan evengoed omgekeerd. In de 2 periodes die hij voor de ploeg reed (2012–2019 en opnieuw vanaf 2024), behaalde hij niet alleen overwinningen, maar veroverde hij ook een plaats in de geschiedenis van het team. Hij werd een uithangbord, een leider en een rolmodel.
Dat blijkt uit het feit dat hij na zijn tramadol-affaire opnieuw in de Movistar-familie werd opgenomen. Dat betaalde hij misschien niet meer terug in resultaten, maar hij geeft er wel andere zaken voor terug. In interviews klinkt vanuit de ploeg hoe sterk hij zich inzet voor de talenten van morgen. Met zijn 51 profoverwinningen kan hij hen veel bijbrengen, een rol die hij gretig op zich neemt.
