Vanuit het atletiek en met een tussenstop in het triatlon verovert Antje Valkeneers (23) nu het wegwielrennen. Bij Carbonbike Giordana moet de Hasseltse nog veel bijleren. Maar ze toont in haar 1e seizoen ook al meteen haar kunnen. Al moest ze voor die 1e zege wel erg diep gaan.
Weinig reactie
“In het atletiek, ik deed vooral de 800m en 1500m, werd ik achtervolgd door stressfracturen en blessures aan mijn knieën. Ik was dat helemaal beu”, opent Antje Valkeneers ons gesprek. De Hasseltse zocht een oplossing en kwam uit bij triatlon. “Zwemmen en fietsen zijn minder belastend voor het lichaam. Tijdens de wedstrijden gingen die onderdelen ook perfect, maar dan kwam het lopen…. Mijn lichaam kon niet meer dan 50 km lopen per week aan, wat te weinig is om mee te kunnen met de top.”
“Daarom besloot ik om in 2025 een aantal kermiskoersen mee te pikken. Dat is mij heel goed bevallen”, zegt ze. “Wat ik echt leuk vind, is de adrenaline en het chaotische aspect dat komt kijken bij zo’n wedstrijd. In vergelijking met een triatlon, waarin je vooral mentaal tegen jezelf strijdt, is dat een wereld van verschil. Ik heb echt genoten van die koersen. Ook al miste ik het lopen soms.”
Op aanraden van haar coach ging Valkeneers toen al voorzichtig op zoek naar een wegploeg voor 2026. “Op mijn eerste mails kreeg ik weinig reactie. In de GP Van Eyck Sport in Nieuwerkerken-Aalst heb ik mij echt getoond door als enige de sprong naar de kopgroep te maken”, vertelt de Limburgse, die daar uiteindelijk 5e werd. “Toen kreeg ik toch een paar berichtjes van geïnteresseerde ploegen, waaronder Carbonbike Giordana. Volgens mijn coach de ideale ploeg op dat moment. De entourage is top, er hangt een warme sfeer.”
Bijleren en durven
Nu maakt de 23-jarige Valkeneers effectief deel uit van het team, een stap hogerop. “Het is een fantastische ervaring waarin ik veel bijleer. Mijn allereerste wedstrijd was meteen de Samyn Ladies, een grote wedstrijd. Alles is nieuw voor mij op zulke momenten”, vertelt ze. Vroeg in die 1e wedstrijd werd de uitdaging nog wat groter. “Er viel iemand voor mij en voor ik het wist moest ik achter een volgwagen weer richting het peloton rijden.”
“Het is een leerproces waarin je soms ook gewoon moet durven, zoals heel dicht bij de auto’s rijden. Zulke kleine dingen leren is fantastisch, maar zeker aan mijn positionering moet ik nog werken”, lacht ze. Na de Midwest Cycling Classic van 22 maart 2026 werd er een filmpje gretig gedeeld door wielervolgers. Het bleek Valkeneers te zijn die een halve tuimeling maakte. “Ik kreeg een tik in het peloton”, vertelt ze daarover. “Het was uitwijken naar de rensters links of de beek rechts. Het werd dat laatste.”
Sindsdien heeft de Hasseltse nog 1 wedstrijd gereden: de Gran Fondo World Series-manche in België, rond Les Lacs de l’Eau d’Heure. Op het parcours – met eerst een grote lus en nadien 5 plaatselijke rondes – werd het verschil pas gemaakt op het bittere eind, al was het bijna niet zover gekomen. “Ik wilde aanvankelijk niet echt meedoen aan de wedstrijd. Er stonden nog veel rensters aan de start met weinig ervaring en ik kan me niet permitteren om mijn seizoen in het water te zien vallen door een valpartij. Al klinkt dat wat vreemd uit mijn mond, gezien ik zelf ook nog niet zoveel wedstrijdkilometers heb.”
Halve meter
“Mijn trainer zei echter dat ik moest starten. In de wedstrijd diende ik vooral te focussen op positioneren, om daar toch ook wat op te oefenen. Er waren ook wel wat vrouwen present die me konden uitdagen”, vertelt ze. Het peloton was nog niet lang weg of de beslissende move werd al op poten gezet. “De wedstrijd brak open toen de mannen van de korte Gran Fondo ons voorbij staken. Amper 3 vrouwen waren mee.”
“De plaatselijke rondes bestonden uit een hellende strook van 7 km met daarna een golvend stuk waarop iedereen wat kon recupereren. De klim was echter niet zwaar genoeg om een definitieve kloof te slaan. We wisten dat het een sprint zou worden”, vertelt Valkeneers. “Sprinten is niet mijn sterkste punt, dus ik wilde vroeg aangaan.”
Valkeneers deed dat ook, op ruim 600 meter van de streep. “1 andere vrouw was nog mee, maar toen ik ging zitten, zette zij nog eens aan. Met een groep meesprintende mannen in haar wiel. Ik zat vast, ik kon niets meer doen”, zegt ze. “Ik ben nog 1 keer gaan rechtstaan aan de andere kant van de weg om het allerlaatste eruit te halen. Mijn tegenstandster schreeuwde het uit toen ze merkte dat ik haar op de streep had geklopt.”
