6 top 10-plaatsen en 2 podiums, maar nooit de winst. Zdeněk Štybar heeft dan ook een haat-liefdeverhouding met Parijs-Roubaix. De Tsjechische voormalig wereldkampioen Veldrijden was er meermaals dichtbij. Maar een toeschouwer en een innovatieve Specialized-fiets stonden zijn ultieme droom in de weg. “Mijn palmares zou er anders hebben uitgezien.”
Tom Steels
Zijn overstap van de cross naar de weg bij het Belgische Quick-Step was cruciaal om hem in een ‘klassieke mindset’ te krijgen. Het wierp meteen zijn vruchten af. Bij zijn debuut in 2013 werd Štybar 6e, met slechts 1 volledig wegseizoen in de benen. “Voor mijn 1e Roubaix stuurde onze ploegleider Tom Steels ons video’s van alle kasseistroken”, herinnert de Tsjech zich. “Ik heb die vele malen bekeken om elk detail van de stroken en elke aanloop ernaartoe te onthouden.”
Die voorbereiding, gecombineerd met zijn achtergrond, gaf hem een voordeel. “Vanaf de allereerste keer voelde ik me op mijn gemak op de kasseien. Mijn veldritervaring hielp ook om op elk moment de best mogelijke lijn te kiezen. Ik was meestal behoorlijk ontspannen op de kasseien, alsof ik de situatie onder controle had.” Toch liep het in die 1e deelname mis. In de laatste meters van Carrefour de l’Arbre raakte Štybar, op het wiel van de latere winnaar Fabian Cancellara, een fan langs de kant van de weg.
Hij vermeed een valpartij, maar zijn kansen waren verkeken. De ontgoocheling was groot, want een echt topresultaat was binnen handbereik. “Zonder dat incident had ik daar al podium kunnen rijden”, betreurt hij. Het was een pijnlijke kennismaking met de onvoorspelbaarheid van de Helleklassieker, waar een overwinning en een ereplaats flinterdun van elkaar gescheiden zijn.
Zo dichtbij
2 keer zou de Tsjech het podium halen. De 1e keer, in 2015, was er geen discussie: John Degenkolb was op de piste van Roubaix een klasse te sterk voor hem en de 5 andere medevluchters. 2 jaar later, in 2017, leed hij echter een bittere nederlaag tegen Greg Van Avermaet. Het was de laatste Roubaix voor Tom Boonen en de hele Quick-Step ploeg reed in zijn dienst voor een sprookjesachtige overwinning.
“Ik heb die dag veel energie verspild met het dichten van gaten. Ik zat alleen in de kopgroep in de finale omdat Tom de slag had gemist en ik op het wiel van de andere vluchters moest blijven zitten”, blikt Štybar terug. Pas op 5 km van de finish kreeg hij vanuit de ploegwagen te horen dat hij voor zijn eigen kans mocht gaan. Na een mislukte aanval, die snel werd gepareerd door Van Avermaet en Sep Vanmarcke, besloot Štybar te wachten op de sprint.
Op 50 meter van de streep lag hij nog voor op de Oost-Vlaming, maar Van Avermaet kwam er net op tijd over. “Als ik achteraf die sprint bekijk, had ik het niet beter kunnen doen. Het was 1 van de beste sprints van mijn leven.” Waarom verloor Štybar dan? “Door een idee dat ik aan Specialized had gegeven, reden we dat jaar op fietsen met vering die niet geblokkeerd kon worden. Toen ik de sprint in slow motion zag, keek ik naar mijn stuur en het ging op en neer, alsof ik op een mountainbike sprintte. Ik heb geen spijt dat ik die fiets heb gebruikt, want hij deed het uitstekend op de kasseien. Maar het was uiteindelijk de reden waarom ik die koers daar niet won.”
Winnen en verliezen in een superploeg
De pijn van die 2e plaats was immens. “Ik was in 2017 op weg om Roubaix te winnen”, treurt Štybar. “2015 was een ander verhaal. Ik was super blij dat ik op het podium stond van een Monument als Roubaix, met al zijn mythes, geschiedenis en uitdagingen. Mijn 2e podium was echter moeilijk te verteren. Ik had echt moeite om mijn nederlaag te accepteren, omdat ik super teleurgesteld was.”
Hij gelooft dat een overwinning zijn carrière had kunnen veranderen. “In het heetst van de strijd maakt het niet veel uit of je 1e of 2e wordt. Maar uiteindelijk zou mijn palmares er anders uitzien en zou ik de droom van elke wielrenner hebben verwezenlijkt. Toch zou het de persoon die ik ben niet hebben veranderd.” Als renner van 1 van de meest op klassiekers gerichte ploegen, vierde hij ook de zeges van ploegmaats Niki Terpstra (2014) en Philippe Gilbert (2019). “Toen Niki won, voelde ik me geen deel van de overwinning”, bekent hij. “Toen Phil won, was het een echte teamoverwinning.”
Velen hebben Štybar gevraagd waarom hij niet eerder van team veranderde om de enige kopman te zijn. “Het is waar dat we bij Quick-Step vaak meerdere jongens in de Roubaix-selectie hadden die voor de overwinning konden gaan. Toch denk ik niet dat ik in een ander team 70 koersen per jaar zou hebben gewonnen. We hadden een solide kaart om te spelen in elke wedstrijd waar we aan deelnamen. Misschien had ik een paar koersen meer voor mezelf kunnen winnen, maar niets overtreft het gevoel om elke dag met het team te kunnen winnen. Dat is iets wat je niet kunt kopen.”
