Het wielervoorjaar zit er weeral op. Als liefhebber blijven we telkens opnieuw verweesd achter, maar hoe moet dat dan voelen voor een organisator? Een jaar lang werk je naar die ene dag toe en dan is het alweer in een flits voorbij. En hoe beleef je een koersdag wanneer je even scherp moet zijn als de renners?
Zwarte gat
Wat een editie was het alweer: zo zinderend dat je pas achteraf beseft dat je van de stress je nagels afgebeten hebt. Ook in 2026 bewees de GP Jean-Pierre Monseré dat je geen grote obstakels nodig hebt om een razend spannende wedstrijd te creëren. “Misschien wel”, lacht Stijn De Zaeytijd vanuit de organisatie op de vraag of hij in een zwart gat viel na de wedstrijd. “Maandenlang werk je daar naar toe, staat de boog gespannen. Die dag is om voor je het beseft. Het contrast is groot: plots valt de drang weg om elke 10 minuten je mails te checken en heb je terug vrije tijd.”
Een koers organiseren betekent vele uren en dagen vrijwilligerswerk, dan moet de wielerkoorts je serieus te pakken hebben. Daar schuilt meteen het medicijn tegen dat zwarte gat. “Het leuke is dat het wielervoorjaar nog niet voorbij is na onze wedstrijd. Daarna kan je daardoor weer gewoon fan zijn en de koers terug van dichtbij opsnuiven. In Dwars Door Vlaanderen stond ik weer als supporter aan de kant.”
Renners getuigen wel eens dat ze geen oog dicht doen de dag voor een belangrijke wedstrijd. Hoe zit dat eigenlijk voor een organisator? “Ik sliep in elk geval weinig”, grinnikt De Zaeytijd. “Zaterdagavond ontvingen we de wielerbond en de UCI, dus ik lag al laat in bed. De wekker stond al opnieuw om 5u, maar ik was natuurlijk al vele uren voordien wakker door de adrenaline en maalstroom aan gedachten.”
Felgroen UCI-rapport
Tijdens de wedstrijd zelf vonden we De Zaeytijd terug in de commandopost met voorzitter Rino Vandromme, bij de politie aan de finish. “Veel van de koers op zich zagen we dus niet, want we zaten niet middenin de wedstrijd. De prioriteit op dat moment is de koers veilig helpen verlopen. Je staat stand-by, lost last-minute problemen op”, schetst hij zijn dag.
“Het moment dat de renners over de streep komen, is wel een kippenvelmoment. Vanaf dan maakt de concentratie plaats voor iets anders. Verschillende gevoelens gaan dan tegelijk door je heen: voldoening, maar ook ergens opluchting dat alles veilig verlopen is. Zie het als een thriller met goede afloop.”
De organisator glundert dan ook van het UCI-rapport dat ze net ontvingen, een maand na de koers. “Uiteindelijk realiseren we dit allemaal dankzij de hulp van 150 vrijwilligers”, stipt hij aan. “Dat we een professioneel niveau kunnen realiseren en daarvoor ook erkenning krijgen van een onafhankelijke instantie, is iets waar we heel trots op zijn.”
Het UCI-rapport kleurt over de hele lijn groen: van veiligheid, over de beleving bij de supporters en accommodatie voor de ploegen, tot de TV-uitzending. Om dat te realiseren bouwt de organisatie elk jaar verder. “We veranderden de aankomststrook, om een veilige sprint te verzekeren. Op anderhalve km van de streep moesten de renners daardoor wel een rotonde nemen, wat wel spannend was”, klinkt het. “Het is echter vlekkeloos verlopen. We moesten in het diepe najaar zelf met Sporza gesprekken aangaan rond de TV-uitzending, maar ook dat kwam helemaal goed.”
Dylan Groenewegen
De mooie momenten moet je plukken, dat beseft ook De Zaeytijd. “We dronken vlak na de aankomst een pintje met een aantal leden van het bestuur om even te genieten, voor we aan de afbraak begonnen”, deelt hij. “’s Avonds na de wedstrijd zaten we samen met het volledige bestuur om onze beleving van de dag uit te wisselen. Dat zijn eigenlijk wel de mooiste momenten, succes moet je altijd delen en vieren. Het zou leuk zijn om dat ook met onze vrijwilligers te kunnen doen, bijvoorbeeld de maandag na de wedstrijd. Maar dat is helaas praktisch niet mogelijk, dus plannen we ons vrijwilligersfeest later.”
Dat de evaluatie positief is, mag duidelijk zijn. “Het was een voltreffer over de hele lijn, zeker ook door onze nieuwe plaats op de kalender. We zaten daardoor plots middenin het voorjaar, met een pracht van een deelnemersveld. Het verhaal van Dylan Groenewegen die 3 op een rij scoorde, creëerde natuurlijk ook extra aandacht. We organiseerden het startgebeuren voor het eerst met muziek. Samen met de duo-presentatie van Philippe Bracke en Bert De Backer voegde dat echt iets toe aan de beleving.”
Ondanks de geslaagde editie gaat de blik al meteen naar de toekomst. “Je ziet altijd dingen die beter kunnen, die je meeneemt naar het jaar nadien. We delen allemaal de passie om de lat steeds hoger te leggen. Daar spelen we op in wanneer die drive bij iedereen nog heel vers zit. Een maand na de wedstrijd volgt nu de grote evaluatie.”
