Een waslijst aan DNF’s achter zijn naam. Dat was niet hoe Milan Donie het voorjaar van 2026 voor ogen had. De 3e jaars belofte van Lotto-Groupe Wanty, die dit seizoen normaal de stap naar de profs zou zetten, werd abrupt een halt toegeroepen. De fusie zette zijn ambitieuze plannen in de wachtkamer. Met nu ook nog een longbacterie te geselen, kan de West-Vlaming wel een mentale opkikker gebruiken. “Maar hier wordt ik sterker van.”
Ongrijpbare vijand
Het begon allemaal met een gevoel dat er iets niet klopte. “In Mallorca had ik het gevoel dat ik niet volledig in orde was”, vertelt Donie vanop zijn stage in Andorra. Daar zit hij sinds dit weekend met zijn ploegmaats Kamiel Eeman, Wouter Toussaint en Niels Driesen, die vorige week 2e werd in de Flèche Ardennaise. Het was het begin van een periode vol onzekerheid en frustratie voor Donie. Het lichaam wilde niet mee, de resultaten bleven uit. De zoektocht naar een oorzaak bleek een lijdensweg. “Het was een heel proces om erachter te komen dat ik een longbacterie had. Het is pas na Le Tour des 100 Communes van begin maart dat we dat ontdekt hebben.”
De diagnose bracht eindelijk duidelijkheid, maar was tegelijkertijd confronterend. De opluchting werd overschaduwd door de verloren tijd. Het contrast met 2 jaar geleden, toen hij de Flèche Ardennaise zelf won, of vorig jaar, toen hij het jongerenklassement in de Ronde van Rwanda op zijn naam schreef, kon niet groter zijn.
Terugblikkend op vorig seizoen overheerst een dubbel gevoel. “Na Rwanda liep het minder, al was ik wel sterk in de Ronde van de Isard (met een 6e plaats overall, red). Maar na de zomer ging het een stuk beter.” In Luik-Bastenaken-Luik voor beloften deed hij zijn werk voor de ploeg, wat resulteerde in winst voor ploegmaat Jarno Widar. “Ik heb daar mijn werk gedaan en heb mij op die manier laten zien bij de ploeg.” De stappen vooruit werden gezet, maar het was een proces met horten en stoten.
Uitgestelde profdroom door fusie
Alsof de fysieke malaise nog niet genoeg was, kreeg Donie eind vorig jaar 2025 ook mentaal een klap te verwerken. Het pad naar de profs, dat voor 2026 was uitgestippeld, werd plotseling omgeleid. “Normaal zou ik dit jaar al prof worden, maar dat is uitgesteld door de fusie. Dat was natuurlijk een opdoffer”, windt de West-Vlaming er geen doekjes om.
De teleurstelling was groot. Het gevoel van een gemiste kans knaagde. “Soms denk ik er wel aan dat ik nu eigenlijk bij die grote mannen zou rijden.” Toch was er ook het besef dat een extra jaar als belofte geen ramp hoefde te zijn, al was de aanpassing moeilijk. “Het was zeker mentaal een klik die ik moest maken.”
Intussen heeft hij de knop omgedraaid en ziet hij de voordelen van zijn verlengde verblijf bij de U23. Het biedt hem extra ruimte om te groeien en zich verder te ontwikkelen, weg van de druk van een jaar als neoprof. “Het maakt me inderdaad wel een jaar sterker. Ik kan straks nog iets meer bagage meenemen.” Bovendien verdwijnt hij niet volledig van het hoogste toneel. Hij reed al de Trofeo Calvià en de Trofeo Pollença op Mallorca en de GP Miguel Induráin. Later dit jaar staan de Ronde van Burgos en de Italiaanse najaarsklassiekers op zijn programma met de profs.
Giro Next Gen
Vandaag is de longbacterie volledig uit zijn systeem verdwenen. De focus ligt nu 100% op de heropbouw. “Ik ben volledig hersteld, nu is het een kwestie van de vorm terug op punt te krijgen en koersritme op te doen.” De motor moet weer op toerental komen en daarvoor is er maar 1 remedie: koersen.
Het plan is uitgestippeld. Donie trekt eind mei naar de Ronde de l’Isard en vervolgens naar de Vredeskoers om de nodige wedstrijdkilometers in de benen te krijgen. “Dat kan ik zeker gebruiken na mijn voorjaar.” Het zijn geen hoofddoelen, maar noodzakelijke stappen in de opbouw naar de belangrijkste afspraak van zijn seizoen.
Alle pijlen zijn gericht op de Giro Next Gen, de Ronde van Italië voor beloften. Dat is het moment waarop hij weer op zijn best hoopt te zijn. “Ik hoop tegen dan weer op mijn best te zijn.”
