Een 6e plaats in de Omloop Het Nieuwsblad voor beloften is een knap resultaat, maar voor Gilles Dockx van het Aarco Cycling Team voelde het na afloop dubbel. De hele dag toonde hij zich bij de allerbesten op een verzwaard parcours, om in een hectische sprint net naast de verhoopte podiumplek te grijpen. “Ik wil niet arrogant klinken, maar ik voel dat ik mijn voet kan zetten naast veel profs.”
Uitputtingsslag
“Het was toch wel een zware dag”, klinkt Gilles Dockx. “Ik denk dat dat voor veel jongens zo is geweest. Maar ik heb me ook heel goed geamuseerd.” De lastigheid zat hem volgens Dockx vooral in de aanpassingen aan het traject van de U23-Omloop. “Ik merkte dat de organisatie het links en rechts lastiger had gemaakt, er zat meer uitdaging in. Vooral op km 37 was er de Eikenberg die er nieuw was ingelegd”, preciseert hij. “Het lokale parcours was ook volledig veranderd. Iets lastiger, waardoor het een echte uitputtingsslag werd.”
Een scherprechter op het einde van de wedstrijd moest de koers nog pittiger maken. “In de laatste ronde, op 3 km van de streep, lag er nog een lopende klim. Daardoor zakten sommige sprinters er wat door. Ideaal eigenlijk voor mij, het zorgt altijd voor wat uitdunning.”
Het vernieuwde parcours bleek een kolfje naar de hand van Dockx. Hij voelde zich duidelijk in zijn sas op de Vlaamse hellingen en kasseien. “Zeker. Ik denk dat ik op elke klim of elke kasseistrook niet buiten de top 10 ben opgedraaid. Ik voelde mij ook heel goed.” Die goede vorm was ook de ploegleiding niet ontgaan. “Mijn team wist dat ook, we hadden op voorhand gezegd dat ik een vrije rol zou krijgen. We zijn weggereden met een groepje van 20 op de Molenberg en draaiden goed rond.”
Ontgoocheling van de sprint
In de diepe finale leek een selecte groep te gaan strijden voor de overwinning. Na de Muur van Geraardsbergen en de Bosberg reed een kopgroep weg. Uiteindelijk bleef daarvan enkel winnaar Bart Kortleve net uit de greep van een aanstormende groep, waar Dockx de sprint voor de 2e plaats moest aanvatten. “Die ene jongen is ultiem nog kunnen voorblijven”, vertelt hij. “We hebben de kopgroep in de laatste ronde nog teruggepakt, maar hij was net weg.”
Daardoor overheerst toch een gevoel van teleurstelling. “Ja, ik ben wel ontgoocheld”, geeft hij grif toe. “Na de finish kwamen er veel mensen naar me toe die me proficiat wensten en zeiden dat ik een sterke koers had gereden. Omdat ik overal bij de besten bovenkwam en oogde als 1 van de sterkste renners. Zo voelde ik me ook.” De wetenschap dat er meer in zat, knaagt. “In de sprint werd ik ook wat opgehouden door iemand die net een lead-out had gedaan, waardoor ik wat moest uitwijken uitwijken.” Het podium was binnen handbereik. Zijn frustratie is dan ook voelbaar. “Ik voelde dat dat podium toch wel heel dichtbij kwam. Dat had wel mooi geweest”, zucht hij.
Het is nochtans niet allemaal van een leien dakje gelopen de voorbije maanden. “Mijn seizoen is een beetje wisselvallig”, legt Dockx uit. “Ik begon heel sterk en ik voelde me steeds zelfverzekerder. Maar na Circuit des Ardennes ben ik ziek geweest en daar heb ik toch wel 2 weken mentaal mee gezeten. Ik wist dat ik niet top was en liet daardoor sneller een kopgroep lopen. Ik was mezelf niet in koers.” Een gesprek met zijn ploegleider Kévin Van Melsen bracht de ommekeer. “Hij vertelde mij dat het erin zit, dat hij weet dat ik het kan. Zo’n dingen geven natuurlijk motivatie.”
Profleven
De overstap naar het Aarco Cycling Team brengt ook een andere dynamiek met zich mee dan hij gewend was bij de opleidingsploeg van Intermarché. De onzekerheid over zijn toekomst speelt een rol. “Ik voel bij mezelf dat er veel onzekerheid is voor volgend jaar. Vandaag heeft het team een fantastische job gedaan, maar je voelt wel dat iedereen ook voor zijn contract rijdt. Op het einde denkt iedereen ook een beetje aan zichzelf.”
Toch voelt Dockx dat hij stappen zet richting het profniveau. “Ik vind dat misschien een beetje arrogant om te zeggen, maar ik voel dat ik mijn draai gevonden heb. Als ik tussen de profs rijd, voel ik dat ik niet moert onderdoen.” De belangrijkste werkpunten liggen volgens hem niet enkel op fysiek vlak. Zijn coach, Christophe Prémont, benadrukt dat er nog veel groeimarge is. “Vooral het geloven in mezelf is een werkpunt. Als ik geen vertrouwen heb, ben ik een totaal andere renner. En het profleven kan ook nog beter. Links en rechts durf ik al een beetje losser te zijn met eten of te weinig slaap. Maar daar wordt ook aan gewerkt.”
