Amper 3 maanden nadat ze haar schaatsen aan de haak hing, heeft Sandrine Tas de wielerwereld verbaasd met een indrukwekkende prestatie in de Bretagne Ladies Tour 2026. De voormalige schaatsster sprintte naar 2 etappezeges en een 2e plaats in het eindklassement. Een bliksemsnelle en succesvolle overstap die haar eigen verwachtingen overtreft. “Het is héél zot dat het ons 2 keer gelukt is”, klinkt het bij een gelukkige de 30-jarige Oostendse.
Amalie Dideriksen
De 1e etappe, tussen Ploemeur en Plouay, bleek meteen een schot in de roos. In een sprint met een uitgedunde groep toonde Tas zich vrijdag met overmacht de snelste en veroverde ze meteen de leiderstrui. Een overwinning die ze vooraf stiekem in het vizier had. “Ik wist op voorhand dat dit een rit was die me zou liggen”, vertelt ze. “We kwamen ook nooit in de problemen. De hele koers lang zaten we met de ploeg attent voorin.”
Die goede positionering was cruciaal om haar snelle benen te kunnen uitspelen. “Ik weet dat ik een goede sprint in de benen heb en dat ik er dicht bij zou zijn als die eruit kwam”, analyseert Tas. Het plan kwam perfect uit, al was het nipt. “Ik ging net iets te vroeg aan, maar viel uiteindelijk nooit stil. Amalie Dideriksen kwam nog naast me, maar ze geraakte nooit over me.”
De dag erna stond een individuele tijdrit van 25 km op het programma. Daarin moest Tas tevreden zijn met een 6e plaats, waardoor ze de leiderstrui moest afstaan aan Jasmin Liechti. Een ontgoocheling was het echter niet. “Ik reed niet mijn allerbeste tijdrit. Door de warmte had ik moeite om echt diep te gaan”, geeft ze toe. “Ik heb wel veel geleerd met het oog op het Belgisch kampioenschap Tijdrijden, waar ik ook aan de start zal komen. En die 6e plaats is uiteindelijk mooi meegenomen.”
Zwaarbevochten beloning
De zege in Bretagne was geen toevalstreffer. 2 weken eerder imponeerde Tas al met een 3e podiumplaats in de Omloop der Kempen, achter wereldtoppers Lorena Wiebes en Charlotte Kool. Toch was de context helemaal anders, benadrukt ze. “De Omloop der Kempen was vlakker dan vlak en ik reed er tegen de beste sprintsters ter wereld.”
De overwinning in Frankrijk voelde dan ook als een nieuwe, zwaarbevochten beloning. “Hier moest ik eerst 110 km overleven, met heel wat hoogtemeters, voor ik aan sprinten kon denken”, legt Tas uit. Het was pas in de slotfase dat het geloof in een goede afloop groeide. “Pas in de laatste ronde, toen ik voelde dat er nog wat op de benen zat, kon ik beginnen nadenken over hoe ik die sprint zou aanpakken.”
Met een 2e plaats in het klassement na de tijdrit, bleef alles mogelijk voor de slotdag. Tas bleef er nuchter onder. “Er staan nog heel wat rensters dicht bij elkaar in het klassement en sommigen zullen morgen wellicht de aanval openen”, liet ze zaterdagavond nog optekenen. “Met bonificaties alleen zal ik er niet komen”, voorspelde ze. “Als ik de eindzege wil pakken, zal ik echt het verschil moeten maken. Ik heb daarnaast ook nog de puntentrui te verdedigen. Het wordt dus vooral zaak om vanavond goed te eten en voldoende te slapen, en dan te kijken met welke benen ik morgen wakker word.”
Hectische finale
En of de benen goed waren. In de 3e en laatste etappe, tussen Cossé-le-Vivien en Laval, deed Tas haar huzarenstukje nog eens over. Opnieuw was ze de snelste in de sprint van een uitgedunde groep, goed voor haar 2e ritzege in 3 dagen. “Pas toen ik me in een goede positie wist te wringen, net voor de laatste bocht, wist ik dat winst er opnieuw in zat”, vertelt ze. “Toen ik aanging, voelde ik dat er nog voldoende kracht in de benen zat. Daarna was het een kwestie van volhouden tot aan de finish.”
De zege was het orgelpunt op een perfect uitgevoerd plan van de ploeg. “We hadden met de ploeg het plan gemaakt om eerst de bergtrui van Annelies Nijssens veilig te stellen”, blikt Tas terug. “Daarna wilden we bij de 1e tussensprint bonificatieseconden pakken om mijn 2e plaats in het algemeen klassement te verdedigen. Vervolgens lag mijn focus vooral op goed positioneren en mijn concurrenten voor het klassement in de gaten houden.”
Het werd een hectische finale. “De koers begon behoorlijk furieus, met veel actie en beweging. Tussendoor verliep het iets rustiger, waarna de finale opnieuw hard openbrak op het lokale parcours. Eenmaal daar werd het écht heel hectisch”, beschrijft Tas. “Het was bovendien een pittig parcours, maar ik ben blijven vechten en proberen.” Dat resulteerde niet alleen in een 2e ritzege en een 2e plek in het eindklassement, maar ook in de bergtrui voor ploeggenote Annelies Nijssen. Een meer dan geslaagd weekend. “Ik heb een heel fijn weekend met de ploeg achter de rug. En het is héél zot dat het me 2 keer gelukt is om te winnen.”
