Martina Alzini won op zaterdag 11 juli Dwars door Wingene, dat anno 2026 voor het eerst een internationale vrouwenkoers is. De Italiaanse van Cofidis klopte in een sprint van een grote groep Lonneke Uneken en Marith Vanhove. Op een vlak parcours, met open wegen en weinig marge voor fouten, kwam haar profiel net bovendrijven: snel, gedisciplineerd en geduldig. De zege oogt misschien klein vergeleken met haar palmares op de piste, maar zegt veel over haar plaats in het vrouwenpeloton.
Lonneke Uneken
Alzini is 29, komt uit Legnano en rijdt in 2026 haar 5e jaar voor Cofidis. Op de teamwebsite staat ze omschreven als sprintster, 180 cm groot, een renster die haar kracht vooral kwijt kan in vlakke finales en gecontroleerde aankomsten. Dwars door Wingene was zo’n koers: 391 hoogtemeters, een finale zonder lastige hellingen en een aankomst die uitliep op een sprint met 70 rensters. Dat zij daar won, was dus geen toeval maar een logische uitkomst.
Wie alleen naar haar uitslag in Wingene kijkt, ziet een sprintster die haar werk deed. Wie breder kijkt, ziet een renster die al maanden op die bevestiging zat te wachten. In maart werd ze 2e in de Midwest Cycling Classic, waar ze na 137 km op fotofinish het onderspit moest delven tegen Lonneke Uneken – die ze in Wingene dus wél klopte. In juni won ze dan weer de 1e etappe van de Tour Féminin des Pyrénées, haar 3e profzege op de weg en de 2e voor Cofidis in 2026.
Alzini is geen renster die om aandacht vraagt met grote uitspraken of grillige koersstijl. Ze zit vaker in de schaduw van grotere namen. Haar vak bestaat uit overleven, positioneren en afmaken als de kans er ligt. In Wingene haalde ze 41,706 km/u gemiddeld en bleef ze overeind in een koers die op papier eenvoudig leek, maar door wind, nervositeit en de lokale rondes net moeilijk genoeg was om specialisten te scheiden van de rest.
Egmont Cycling Classic
Alzini’s fundament ligt echter op de piste. In een interview op de website van Cofidis noemt ze haar 1e internationale zege op het European Youth Olympic Festival in 2013 een kantelpunt. Ze verwijst ook naar haar 2 wereldtitels in de Ploegenachtervolging op de piste, in 2022 en 2025, als de belangrijkste prestaties uit haar loopbaan. Dat verleden zie je terug op de weg: Alzini rijdt met regelmaat, houdt van patronen en verspilt weinig energie.
De piste heeft haar geen glamour gegeven, wel precisie. In ploegonderdelen leer je timing, vertrouwen en het afwerken van een plan zonder improvisatiezucht. Dat sluit aan bij haar wegcarrière. Cofidis gebruikte haar al langer als afmaker, maar ook als renster die een sprinttrein begrijpt en geduld bewaart tot het juiste moment. In Wingene zat net daarin het verschil. Geen wilde uitval, geen heroïsche solo, wel het juiste wiel en de juiste versnelling.
Die combinatie van piste en weg verklaart ook waarom Alzini zelden spectaculair oogt en het toch goed doet zodra een koers op een massasprint uitloopt. Ze bouwde haar loopbaan niet op één grote triomf, maar op het stapelen van degelijke dagen, ereplaatsen en een beperkt aantal gerichte overwinningen. Zo was er vorig jaar 2025 nog winst in de Egmont Cycling Classic in Zottegem en ze pakte in 2022 de 1e overwinning op de weg voor de ploeg – de enige in dat debuutseizoen overigens. Wingene voegt wat extra gewicht toe aan haar palmares.
Weet wat ze kan
Achter de renster zit een profiel dat bijna even strak is als haar sprint. Martina Alzini erkende eerder al dat haar vader een centrale rol speelde in haar ontwikkeling. Hij gaf haar passie, geduld en vooral weerbaarheid mee. Ze noemt hem haar anker in moeilijke periodes, ook bij blessures. Dat is relevante informatie, omdat haar carrière niet leest als een rechte lijn naar de top, maar als een traject van volhouden en terugkomen.
Ook buiten de koers oogt Alzini eerder functioneel dan uitbundig. Ze heeft veel aan routines en laat weinig aan het toeval over. Op de piste start ze niet zonder een geel haarnetje dat als geluksbrenger dient. Daarnaast houdt ze van concerten, luistert ze graag naar Italiaanse rap en doet ze vrijwilligerswerk in een hondenasiel. Het zijn details die niet folkloristisch werken, maar tonen hoe gecontroleerd ze leeft en hoe bewust ze haar evenwicht bewaakt.
Dat evenwicht maakt haar zege in Wingene betekenisvoller dan de UCI-categorie 1.2 doet vermoeden. Voor een wereldkampioene op de piste is zo’n Belgische zomerkoers niet het allerbelangrijkste. Maar voor Alzini is het wel een plek waar alles samenvalt: haar sprint, haar geduld, haar routine en haar vermogen om op het juiste moment op te duiken. In Wingene won niet de luidste renster van het peloton. Wel een vakvrouw die al jaren weet wat ze kan, en het nu ook weer hard maakte.
