Noah Brits (23) uit Duffel rijdt dit seizoen 2026 in de kleuren van het Benediction Banafrica Team. De belofterenner uit Duffel zette woensdag een knappe 2e plaats neer in Vrasene. De stap naar het continentale niveau vraagt aanpassing, zeker voor een lichtgewicht klimmer op de vlakke wegen. Tussen zijn halftijdse job door, bouwt hij gestaag aan zijn wielercarrière. Een gesprek over krampen in de finale, overleven op het Belgisch kampioenschap en de connectie met Rwanda.
Glenn Van Nuffelen
De prestatie in Vrasene was een opsteker voor Brits, al smaakte de finale enigszins bitter door krampen in de allerlaatste meters. Hij greep net naast de overwinning. “Ik zette aan en schoot direct met 2 benen in de kramp”, vertelt Brits over de ontknoping. “Dan moet je nog zo hard mogelijk naar de meet rijden. Er kwam uiteindelijk net iemand sneller over (Christophe Van Cauwenberghe van Kriekepot-Doltcini, red). Dat is terecht natuurlijk, maar als ik geen krampen had gehad, was het waarschijnlijk wel goed gekomen.” Het was voor Brits niet zijn 1e podium. Vorig jaar mocht hij al het zegegebaar maken na een kermiskoers in Merksplas en ook eind juni dit jaar stond hij in het Nederlandse Sint-Jansteen op het podium.
Zijn huidige team, het Benediction Banafrica Team, is een opvallende verschijning in het peloton. Het gaat om een continentaal project dat dit jaar debuteert op conti-niveau. “Het is een beetje een combinatie van Rwanda en België”, legt Brits uit. “Wij werken het Europese programma af. De Rwandese renners hebben in het begin van het seizoen de Ronde van Rwanda en de Ronde van Kameroen gereden. Omdat het een continentale ploeg is, mogen wij nu deelnemen aan de grotere Europese koersen.” De dagelijkse leiding ligt in handen van een divers duo. De Rwandees Benoit Munyankindi trekt aan de touwtjes samen met de Belgische ploegleider Luc Van Nuffelen, een oom van Brits’ ploegmaat Glenn Van Nuffelen.
Vorig jaar schreef Brits verschillende teams aan nadat duidelijk werd dat zijn toenmalige ploeg Young Cycling Talent D&D niet zou doorgaan in dezelfde constructie. “De ploeg is samengegaan met Van Mossel en het grootste deel van de renners is daar gebleven”, zegt hij. “Ik wilde er niet per se weg, want de sfeer was goed. Maar toen ik via via in contact kwam met Luc Van Nuffelen en van die ploeg een concreet voorstel kreeg om continentaal te rijden, was de keuze snel gemaakt. Als je een stapje hogerop kunt zetten en die kans krijgt, moet je daar niet lang over nadenken.”
Tussen de profs op het hoogste niveau
De stap naar het UCI-niveau is een stevig leerproces gebleken. De wedstrijden zijn beduidend langer, het tempo ligt strakker en de tegenstand is van een ander kaliber. “Het is tot nu toe redelijk goed gegaan, maar die UCI-koersen blijven wel wat zoeken”, geeft Brits eerlijk toe. “Ik had op dat niveau nog nooit gereden. In vergelijking met de beloften vorig jaar is het qua afstand en zwaarte van de koersen echt helemaal anders.” Desondanks laat hij zich regelmatig opmerken in de aanval. “Ik ben een aanvaller en zit er vaak bij in de kopgroep, maar het afmaken is tot nu toe het moeilijkste gebleken.”
1 van de zwaarste beproevingen van het seizoen was het Belgisch kampioenschap bij de profs. Brits wist zich daar uitstekend staande te houden in een peloton vol WorldTour-renners. “Dat ging eigenlijk heel goed”, blikt hij terug op de koers. “Ik zat mee in de grote groep tot de plaatselijke ronden in Brasschaat. Eerst was er een kopgroep van 28 man, waarna er nog 33 renners naartoe zijn gereden. In Brasschaat is dat het weer uit elkaar gespat en ben ik in de 2e of 3e groep binnengekomen.” De snelheid lag die dag ongekend hoog voor Brits. “Zeker als je de gemiddelde snelheid bekijkt, mag ik tevreden zijn. We hebben daar 49 km/u gemiddeld gereden over een lange afstand.”
Naast de Belgische koersen is Brits dit jaar opvallend vaak in Nederland te vinden. Een aanzienlijk deel van het programma van zijn ploeg speelt zich in de Holland Cup, een reeks van Nederlandse UCI-koersen”, verduidelijkt hij de kalenderkeuze. “We mogen van de organisatie in al die manches starten.” Die regelmaat in wedstrijden op een hoger niveau werpt zijn vruchten af. Ook in lastige Belgische eendagskoersen, zoals de Trofee Maarten Wynants waar hij 26e werd, toont hij zijn progressie. “Dat gebeurde opnieuw vanuit een ruime kopgroep. Ik merk dat ik stilaan de inhoud kweek om in die finales mee te spelen.”
Klimmersbenen op het vlakke asfalt
Fysiek gezien is Brits geen typische renner voor de vlakke waaiers of de massasprints. Met zijn lichte bouw is hij in het nadeel in de traditionele kermiskoersen. “Ik weeg tussen de 63 en 64 kilo”, rekent de Duffelaar voor. “Als je dan al die vlakke koersen moet rijden, moet je in vergelijking met die zware mannen veel harder trappen. Ik ben echt een type klimmer.” Om toch resultaten te boeken op het vlakke, moet hij rekenen op koersinzicht en timing. “Als je het moet afmaken, moet je soms het ploegenspel spelen of op de verrassing mikken, zoals ik in Vrasene deed met een aanval in de laatste halve kilometer”, beseft hij.
Wat de toekomst brengt, is voorlopig nog onzeker. Het Benediction Banafrica Team is een jong project en de plannen voor volgend jaar moeten nog definitief vorm krijgen. “Er is nog niets concreets over hoe we verdergaan”, stelt Brits afwachtend. “In het begin van het seizoen was er wel sprake dat we eventueel volgend jaar een stap verder zouden zetten als het goed liep. Ze wilden dan proberen om wat renners van hier naar de Ronde van Rwanda te krijgen. Maar ook dat is dus nog niet concreet.” Op korte termijn kijkt hij vooral uit naar het najaar. “In september rijden we een 4-daagse in Duitsland met flink wat hoogtemeters. Dat zou me beter moeten liggen.”
Om zijn wielerdroom na te jagen, combineert Brits de koers met een halftijdse baan. “Ik werk halftijds in een fitnesscentrum om alles gecombineerd te krijgen”, vertelt hij over zijn dagelijkse routine. Als begeleider stelt hij er trainingsschema’s op en helpt hij sporters met hun persoonlijke doelen. Het is een strak ritme dat veel discipline vereist, maar het stelt hem in staat om zonder al te veel druk aan zijn weg omhoog te timmeren. Met de klimmersbenen in vorm en de ervaring van de UCI-koersen op zak, kijkt hij vol vertrouwen naar de rest van het seizoen.
