Na 50 jaar en duizenden kilometers langs de dranghekken legt Rien van Horik (70) de microfoon definitief neer. De Brabander neemt maandag 27 juli 2026 afscheid van het peloton tijdens ‘Daags na de Tour’, de Profronde van Boxmeer. Met zijn vertrek verdwijnt 1 van de meest herkenbare stemmen uit de Nederlandse wielersport. Zijn verhalen en onuitputtelijke historische kennis over de koers blijven echter goed bewaard.
Van plakboek tot microfoon
De liefde voor de fiets ontstond bij Van Horik niet in het zadel, maar langs de kant van de weg. Als 10-jarige werd hij door zijn ooms meegenomen naar het Brabants kampioenschap, waar hij dorpsgenoot Jan Spetgens zag winnen. Dat moment vormde de kiem voor een levenslange fascinatie. In een tijd zonder televisie verslond de jonge Rien wielertijdschriften en besteedde hij zijn zakgeld aan kranten om uitslagen uit te knippen. Samen met zijn broers fietste hij wekelijks tientallen kilometers om koersen zoals de Acht van Chaam met eigen ogen te zien.
Zelf in het peloton meerijden deed hij nooit. Wel organiseerde hij met buurtjongens de Toer der Lierup, een lokale variant op de Ronde van Frankrijk die werd verreden op gewone stadsfietsen. Van Horik fietste steevast vooruit om als juryvoorzitter de uitslag op te maken en de ritten van commentaar te voorzien via een geleende geluidsinstallatie. Zijn officiële debuut als speaker in het echte wielercircuit volgde in 1976. Het bleek het prille begin van een indrukwekkend avontuur dat hem langs vrijwel alle grote en kleine koersen in het land zou brengen.
Door de decennia heen ontwikkelde zijn stemgeluid zich van opvallend hoog naar de kenmerkende zware, dragende bas die het publiek zo goed kent. Hij leerde het vak van iconen uit die tijd en groeide zelf uit tot een vaste waarde in de Limburgse klassiekers. Zijn absolute hoogtepunt beleefde hij tijdens de Amstel Gold Race van 2019. Op basis van de koersradio en zijn eigen instinct riep hij Mathieu van der Poel al als winnaar uit nog voor deze de finishlijn passeerde, tot grote extase van het aanwezige publiek.
Gezondheid
De beslissing om op zijn 70e te stoppen komt niet volledig uit de lucht vallen. Van Horik gaf altijd al aan op deze leeftijd plaats te willen maken voor een jongere generatie, maar recente fysieke tegenslagen versnelden dat proces aanzienlijk. In het voorjaar van vorig jaar ontsnapte hij ternauwernood aan de gevolgen van een ernstig hartinfarct. Een alerte huisarts stuurde hem direct met spoed naar het ziekenhuis, waar bleek dat zijn kransslagaders nagenoeg volledig dichtzaten en direct ingrijpen noodzakelijk was.
Het herstel verliep aanvankelijk voorspoedig, waardoor hij in de zomer gewoon weer kon werken. Het noodlot sloeg echter opnieuw toe in het najaar tijdens een veldrit in Helmond. In de jurywagen werd hij overvallen door extreme draaiduizeligheid, wat na medisch onderzoek de ziekte van Ménière bleek te zijn. De aandoening bracht niet alleen balansproblemen met zich mee, maar ook constante oorsuizingen. Medicatie houdt de klachten nu onder controle, maar de aanhoudende vermoeidheid na een koersdag blijft zwaar wegen.
Naast zijn gezondheid ziet de aftredende speaker ook de wielerwereld zelf fundamenteel veranderen. De onvoorwaardelijke liefde voor de koers in de dorpen neemt af. Waar vroeger hele gemeenschappen uitliepen voor een criterium, stuit de organisatie tegenwoordig vaker op onbegrip van omwonenden die hinder ondervinden van wegafzettingen. Ook het aantal wedstrijden in zijn geliefde Peelregio is fors teruggelopen door een gebrek aan middelen en de opkomst van nieuwe fietsdisciplines die renners weghouden van de traditionele wegwedstrijden.
Lintje met een verrassend staartje
Zijn tomeloze inzet voor de sport bleef door de jaren heen echter niet onopgemerkt. Enkele jaren geleden werd Van Horik met een list naar het gemeentehuis gelokt voor een koninklijke onderscheiding. Hem was verteld dat ze een etappe van de ZLM-Tour naar zijn woonplaats Someren wilden halen en dat hij daarvoor als expert een draaiboek moest presenteren. Tot zijn grote verbazing trof hij een volle raadszaal aan, waar hij werd gehuldigd voor zijn decennialange bestuurswerk bij diverse lokale wielerclubs en stichtingen.
Typerend voor zijn karakter greep hij zijn dankwoord direct aan om zijn teleurstelling uit te spreken over het feit dat die beloofde grote wielerkoers slechts een dekmantel was voor de huldiging. Die brutale eerlijkheid wierp zijn vruchten af. Het gemeentebestuur pakte de handschoen op, wat erin resulteerde dat Someren een jaar later daadwerkelijk als startplaats fungeerde voor de slotetappe van de ZLM-Tour, compleet met wereldtoppers die voor de officiële start nog een lokaal ererondje door de kerkdorpen reden.
Na de koers in Boxmeer klinkt zijn stem niet meer over de finishlijn, maar van een geruisloos pensioen is geen sprake. De voormalig onderwijzer richt zich nu volledig op het schrijven van zijn persoonlijke memoires. Dat wordt zo ene 2e boek voor Van Horik. Daarnaast blijft hij achter de schermen actief met het organiseren van wielercafés en nostalgische avonden met oud-renners.
