Sinds zijn vertrek bij Cibel-Cebon eind 2025 rijdt Jérôme Baugnies (39) als individueel renner in de vertrouwde kleuren van Josan. Achter die keuze schuilt een warme, decennialange vriendschap met de wielerfamilie De Nil, die hem in het verleden al eens redde van een vroegtijdig wielerpensioen. Dit is deel 2 van ons interview met Baugnies, deel 1 kon je hier al lezen.
Carrière gelanceerd
De kiem voor de hechte band met zijn huidige entourage werd al in zijn succesvolle beloftenjaren gelegd. “Mijn eerste 3 jaar reed ik bij Jong Vlaanderen, waar eigenlijk redelijk wat profs uit zijn gekomen à la Greg Van Avermaet, Francis De Greef, Maarten Neyens, Jelle Vanendert en Jurgen Roelandts”, vertelt Baugnies. “Ik denk dat mijn 3e jaar belofte eigenlijk mijn beste jaar was, want ik was toen 2e op het Belgisch kampioenschap. Het was echt wel een goed seizoen. Toen moest ik eigenlijk al prof geworden zijn, maar achteraf hoorde ik dat ze mij wat tegenhielden omdat de meesten al waren doorgestroomd en ik de enige was die de ploeg nog wat recht hield.”
Toen zijn langverwachte profdroom even onbereikbaar leek, bracht een toevallige ontmoeting in een lokale fitnesszaak alsnog soelaas. “Ik ben toen in contact gekomen met Willy Teirlinck, want Josan bestond toen al en Greg Van Avermaet had daar zijn 1e of 2e jaar gereden bij de beloften. We spraken eerder toevallig, want zijn zoon had in die tijd een fitness waar ik regelmatig naartoe ging. Zo ben ik mijn laatste jaar belofte bij Josan gaan koersen, waarna ik kort nadien toch prof ben geworden.”
Jaren later, toen hij zonder contract viel na een moeizaam avontuur, stond de familie opnieuw klaar om een volledige continentale ploeg rond hem te bouwen. “Samen met Willy en Freddy De Nil, de eigenaar van Josan die een jaar of 4 geleden overleden is, hebben we in de winter eens samengezeten. Eigenlijk uit het niets hebben ze een continentale ploeg opgericht waardoor we dat jaar echt wel een mooi programma konden rijden met de Ronde van België en profkoersen zoals de Primus Classic in Haacht. We reden toen een beetje het programma dat de huidige devo teams rijden. Dat was toen echt wel terug de lancering van mijn carrière.”
De harde realiteit van het amateurwielrennen
Vandaag de dag koerst hij dus opnieuw in het vertrouwde shirt, al brengt het individuele statuut wel wat nadelen met zich mee. “Je moet in principe naar niemand omkijken, dat is het grote voordeel. Het grote nadeel is echter dat er bij de Elite 2 momenteel een aantal ploegen zijn die vaak met meerdere mannen de finales rijden. Dat is wel moeilijk als je soms in een kopgroep van 8 zit en er zijn er 4 van dezelfde ploeg mee. Dan weet je dat het moeilijk wordt.”
Ook de povere financiële vergoedingen en de verre verplaatsingen in het huidige amateurcircuit stemmen Baugnies weleens tot nadenken. “Tegenwoordig is het in mijn ogen triestig. Als er in het voorjaar een koers is met 400 euro prijzengeld, dan kan er voor een 10e plaats misschien 12 of 15 euro af. Om daar dan een uur en een kwart voor in de auto te zitten en een uur en een kwart terug naar huis te rijden…. Al weet ik wel dat je het uiteindelijk als hobby doet.”
En zo zijn er aantrekkelijker alternatieven voor de verre koersverplaatsingen. “Ik speel geregeld padel en mijn vrouw doe dat ook, dat is ook een hobby. Dan rijd je 5 km en je bent aan het spelen. Op een bepaald moment maak je simpelweg de afweging. Wil ik mijn tijd nog steken in die verre koersen? Ik heb er vaak niks meer bij te winnen.”
Minder trainen
De dagelijkse combinatie van een voltijdse baan in de security en het wielrennen heeft een weerslag op zijn wekelijkse trainingsvolume. “3 of 4 jaar terug won ik 10 koersen per jaar bij de elites en dan zat ik met mijn koersen erbij snel aan 700 km op een week. Nu, als ik in het weekend 2 koersjes rijd, dan zit ik gemiddeld rond de 300 of 350 km. De reden daarvoor is gewoon tijd, want het koersen op zich is leuk. Maar om te zeggen dat ik na het werk ’s avonds nog 3 of 4 uur ga trainen, dat zal nu al 2 jaar geleden zijn.”
Is het einde van zijn loopbaan dan stilaan in zicht? “Goh, in principe is mijn carrière al gepasseerd. Ik mag dat misschien niet zeggen, maar ik moet daar soms wel een beetje om lachen wanneer sommigen beweren dat hun carrière stopt bij de liefhebbers. Ik wil niet kleinerend doen, maar van een carrière kan je pas spreken als je topsporter bent geweest. Als je vijf of tien jaar prof bent geweest, dan kan je spreken van een carrière. Bij de Elite 2 koersen, is pure hobby.”
