Lilly Hanna is de regerend Amerikaans kampioene Veldrijden bij de U15. De talentvolle renster uit Rexford New York verdedigt de kleuren van de Gray Ghost Stars en maakt komende winter de overstap naar de nieuwelingen. Ze wordt getipt als een groot talent vanwege haar enorme gedrevenheid. Ze geniet stiekem nog meer van trainen dan van koersen, en droomt ervan om in Europa te trainen op dezelfde plek als Wout van Aert en Mathieu van der Poel.
Opperste concentratie
Tiener en veldrijdster zijn in de Verenigde Staten voelt soms als het leiden van een dubbelleven. Je brengt uren door in de bossen, rijdt door de modder en zoekt continu je fysieke limieten op in de wedstrijden. Maar als je op maandagochtend de deuren van je middelbare school binnengaat, ben je omringd door leeftijdsgenoten die niet eens weten dat je sport bestaat. Het is zomaar een anekdote uit het leven van Lilly Hanna. “Ik denk niet dat ze op school begrijpen wat ik doe”, lacht de kersverse 1e jaars nieuwelinge.
“Dan vragen ze dingen als: oh, fiets je? Wat leuk, rijd je dan gewoon een rondje door de wijk? En als ik ze dan vertel over mijn weekenden, kijken ze me vol onbegrip aan en vragen ze waarom ik het halve land doorreis om even op mijn fiets te zitten. Dat kan hier toch ook gewoon?”, vervolgt ze. “Voor hen is fietsen totaal niet cool, maar voor mij is het mijn leven. Ik trek me er niks van aan. Ik ben gewoon in mijn element als ik het bos indraai.”
Hoewel ze verschillende offroad-disciplines combineert, ligt Hanna’s hart bij de cross. “Ik rijd mountainbikewedstrijden en veldritten, maar de cross is absoluut mijn favoriet”, klinkt het resoluut. “Ik hou ervan dat de wedstrijden relatief kort zijn, waardoor je je echt optimaal kunt focussen. De rondjes zijn korter, wat betekent dat je op elke sectie je lijnen perfect kunt uitkiezen. In langere wedstrijden raak je sneller afgeleid, maar in een cross kan ik van start tot finish in een absolute flow zitten. Ik raak in een soort waas van opperste concentratie.”
Stars en Stripes
Vorig jaar bereikte Hanna het voorlopige hoogtepunt van haar prille carrière door in Fayetteville de nationale titel bij de 13-14-jarigen te veroveren. “Het was zeker geen verwachte overwinning. Vooraf was ik niet de favoriete”, blikt ze bescheiden terug. “Bovendien had ik een behoorlijk slechte start. Toch wist ik goed in mijn ritme te komen en kon ik de meiden voor me 1 voor 1 oprapen. Ik besloot maar zo hard te rijden als ik kon, al wist ik niet in welke positie ik lag.”
Het resulteerde in een slot van de titelrace wat haast komisch te noemen was. “Ik had dus geen flauw idee dat ik aan de leiding reed”, vertelt de Amerikaanse vol enthousiasme. “Ik dacht echt dat ik nog steeds iemand aan het achtervolgen was. Op weg naar de finish dacht ik dat ik 2e of 3e lag, totdat de speaker ineens riep dat ik de nieuwe nationale kampioene was. Op dat moment bedacht ik me dat ik mijn armen maar beter in de lucht kon steken. Ik was ongelooflijk verrast en ontzettend gelukkig.”
Toch is het winnen van truien niet haar voornaamste drijfveer. Voor Hanna ligt het echte plezier in de dagelijkse trainingsarbeid. “Ik hou simpelweg van trainen. Er is geen beter gevoel dan je sterker voelen dan voor de training. Mezelf tot het uiterste dwingen is wat ik het allerleukste vind aan deze sport. Het helpt me mijn grenzen te verleggen voorbij wat ik ooit voor mogelijk hield. Daarom heb ik in deze week ook zo genoten van de EuroCross Academy. Elke sessie verbeterde ik mezelf dankzij de tips van fantastische coaches.”
Trainen in België
Die constante drang om zichzelf te verbeteren typeert haar, maar ontspanning is net zo belangrijk. In de winter skiet Hanna graag, maakt ze lange wandelingen of speelt ze pickleball met vrienden. Als ze écht tot rust komt, bingewatcht ze comedy’s als Ted Lasso en Modern Family. Daarnaast is het sociale aspect van de cross onmisbaar. In de VS, waar jeugdsporters voor wedstrijden vaak uren in het vliegtuig zitten, vormen haar ploeggenoten bij de Gray Ghost Stars een essentiële en ontspannen uitlaatklep tijdens de serieuze raceweekenden.
“Afhankelijk van de dag bedenken we met het team iets om samen te doen”, glundert ze. “Een paar weken geleden hebben we bijvoorbeeld allemaal ons haar geverfd. Enkele ploeggenoten zijn ook weleens in een winkelcentrum gaan bungeejumpen. We houden gewoon van dat soort kleine, gekke dingen.” Die speelsheid neemt ze het liefst ook mee het veld in. “Ik wil echt zoals Puck Pieterse worden. Zij heeft altijd zoveel plezier op haar fiets. Die technische hoogstandjes en wheelies, dat is gewoon geweldig.”
Komende winter wacht de sprong naar de zwaardere U17-categorie, een overstap die ze vol overgave aangaat. Zonder te focussen op uitslagen wil ze vooral fysiek en mentaal sterker worden, met 1 groot langetermijndoel in haar achterhoofd: koersen in de Europese top. “Ik wil zó graag in Europa crossen”, sluit ze af met glinsterende ogen. “Veel van mijn vriendinnen zijn er al eens geweest. Trainen op de beroemde parcoursen waar de beste renners ter wereld rijden, dat is fantastisch. En dan fietsen door België, in het kloppende hart van onze sport. Dat is de absolute droom.”
