De Col d’Allos is 1 van die klassieke beklimmingen die stilletjes uit het collectieve Tourgeheugen verdween. Nochtans legde hij de eerste decennia mee het fundament van La Grande Boucle. De Tour blijkt de laatste halve eeuw een koele minnaar en dat heeft deze bergpas wat ons betreft niet verdiend.
Vanuit Barcelonnette
Reisgidsen die waarschuwen voor natuurschoon en een smalle weg die geregeld geen ruimte laat voor kruisende wagens, dat klinkt als aantrekkelijk terrein voor fietsers! Het roept herinneringen op aan die gezinsvakantie waar we een gelijkaardige waarschuwing in de wind sloegen op een klim nabij Alpe d’Huez en bijna vast kwamen te zitten met de wagen. Een ideale uitvlucht dus om er met de fiets op uit te trekken om de col te ‘verkennen’.
Vertrekken doen we vanuit Barcelonnette, een perfecte uitvalsbasis om een portie Tourcols te bedwingen. De weg naar de voet van de Col d’Allos mist elke charme, maar dat maakt de beklimming zelf ruimschoots goed. Van zodra we de afslag naar Pra Loup rechts laten liggen, trekt de weg de broeksriem aan tot hij amper ruimte laat voor het verkeer.
Volgens MyCols overwin je in 16,9 km 1.067 hoogtemeters. Wil je indruk maken nadien, dan kan je daar nog de kleine 3 km vanuit Barcelonnette bovenop tellen. Die lopen slechts licht omhoog, maar dat hoef je er uiteraard niet bij te vertellen. Met een gemiddelde hellingsgraad van 6,3% lijkt de eigenlijke klim zeker niet onoverkomelijk. Vergis je echter niet: het blijft toch een col hors catégorie die eindigt op 2.250 meter hoogte.
Gelukkig blijkt niet elke HC-klim dezelfde te zijn. De Col d’Allos is vooral een vriendelijke reus. Tijdens de beginkilometers voelen we dat het onze 1e Alpencol van de vakantie is en moeten we de stramheid uit de benen trappen. Daarna raken we echter al snel in ons ritme. Je hebt zo van die beklimmingen die net de juiste steiltegraad voorschotelen om je vertrouwen te laten groeien en je even een echte klimmer te wanen. Ook al komen we hier en daar wat onregelmatigheden in het profiel tegen, toch klimt het wegdek vrij stabiel omhoog. Met cijfers rond de 7% wordt het nooit echt zwaar.
Slingeren langs de leegte
Zelfs begin augustus hebben we de klim bijna voor ons alleen. Wie graag in eenzaamheid fietst, vindt hier dus zijn ding. Af en toe kruisen ons auto’s, maar vervelend wordt het nooit. Toch blijft het oppassen omdat de weg geregeld versmalt en kruisende wagens plots stilstaan om elkaar ruimte te geven. 1 keer moeten we in allerijl uit het klikpedaal, maar verder mogen we niet klagen. Wel vervelend zijn de vliegen die het vanaf halverwege de klim op ons gemunt hebben. Zijn we er slechter aan toe dan we dachten? Of mogen we ons troosten met de gedachte dat we bijna hun enige potentiële slachtoffer zijn?
Dat kleine ongemak vergeten we snel dankzij de prachtige vergezichten. Aan de horizon tekenen zich indrukwekkende bergen af. Het asfalt slingert zich langs de bergkant, al beseffen we dat pas helemaal als we na het paaltje van de laatste 8 km een blik kunnen werpen op de weg die we reeds aflegden. Het is toch even slikken als je ziet welke leegte er naast de route gaapt. Hoe spectaculair het er ook uitziet, als we later dezelfde weg naar beneden nemen, voelen we ons nooit onveilig.
Net voor de laatste 8 km staat de slagboom gelukkig open. We zetten onze weg verder door een bosje dat ons even verkoeling biedt voor we terug de genadeloze augustuszon trotseren. Even onder de top volgt 1 van die momenten waarvoor we het doen. 2 marmotten staren ons bewegingloos aan, alsof ze zich afvragen waarom iemand een fiets opstapt om een berg op te rijden. Daarom dus!
Simon Geschke
Als we er Wikipedia op naslaan, zien we dat de Col d’ Allos prat kan gaan op een extreem rijke Tourgeschiedenis. Dat de naam desondanks bij veel liefhebbers geen belletje zal doen rinkelen, ligt eraan dat hij uit de gratie raakte. In de laatste 50 jaar werd hij slechts 2 keer beklommen. Het contrast met de beginjaren van de Tour kan niet groter zijn, want tussen 1911 en 1949 was hij vaste kost. Na François Faber in 1911, kwam Octave Lapize in 1912 als 1e boven.
Naar verluidt schreef Tourbaas Henri Desgragne daags na de passage van Lapize in L’Auto dat hij de parcoursbouwer niet bepaald dankbaar was voor de 17 meedogenloze kilometers. Alleen: de man die hij zo fijntjes ter verantwoording riep, keek hij eigenlijk recht in de spiegel. Uitgerekend Desgragne die de Tour steeds zwaarder wilde maken, klaagde over het monster dat hij zelf had gecreëerd. Een mooi staaltje drama van de Tourbaas.
De laatste passage staat op naam van Simon Geschke, die in 2015 het hoogtepunt van zijn carrière beleefde met winst die dag op Pra Loup. De daguitslag roept herinneringen uit een lang verleden op. Bondscoach Serge Pauwels reed nog ‘gewoon’ voor MTN-Qhubeka en Adam Yates was nog geen schakel in de UAE-trein.
