Noem de Col de Cayolle gerust een buitenbeentje tussen de naburige cols, die haast gebukt gaan onder de verhalen uit de Tour. Met slechts 3 passages die al dateren uit de jaren ’50 en ’70 mist hij wielergeschiedenis. In dit geval blijkt dat meer een zegen dan een vloek. Net daardoor voelt hij als een ongerept, verborgen juweeltje.
27 km onversneden genieten
Soms trek je tijdens een fietstocht onverwacht je ogen open. Als je nog 1 cartouche over hebt na de Col de la Bonette, laat je keuze dan op deze Col de Cayolle vallen. Een prachtige beklimming met 2 gezichten. De eerste kilometers wijst nochtans niets op de pracht die we even later zullen tegenkomen. De weg leidt ons eerst langs een rivier, dan weet je dat het maar flauw bergop gaat. Mooi is deze aanloop zeker, zonder er echt uit te springen. Na een aantal km komen we plots in een schitterende kloof terecht. Nu eens rijden we links van het water, een andere keer rechts. De zon krijgt geen grip op ons tussen deze hoge rotswanden. We genieten dan ook van de verkoeling, onwetend dat de zonnestralen later in de klim keihard zullen toeslaan.
Na een tijdje begint de weg geleidelijk op te lopen weg van de rivier. Op papier is dit een gemakkelijk te verteren klim, want gemiddeld loopt de weg slechts aan 4,4% omhoog. Met mondjesmaat voegt de col in de komende 10 km een tikkeltje toe aan het stijgingspercentage. Pas daarna wordt het echt steiler in de slotkilometers.
Toch valt deze klim serieus tegen en moeten we ons richting de top wringen. Ligt het aan de warmte of speelt ons hoofd spelletjes met ons? Met zijn 27 km is de Cayolle best een lange beklimming. Na 10 km klimmen confronteert een paaltje langs de weg ons keihard met nog 17 resterende klimkilometers. Zorg ervoor dat je goed bevoorraad aan de voet komt, want de zon brandt en onderweg kom je maar 1 gelegenheid tegen waar je kan bijtanken.
Vechten tegen de berg
Opvallend genoeg gaan de korte stukjes waarin het asfalt richting 6-7% trekt ons beter af. We vechten hier niet langer tegen onszelf, maar tegen de klim. Een externe vijand valt blijkbaar gemakkelijker te bekampen. Tussen 12 en 10 km van de top vlakt het even af, waardoor we vliegensvlug een eind verder gevorderd zijn. Mentaal scheelt dat toch een slok op de borrel: een stukje klimmen later rest ons plots nog slechts 9 km.
Na die verpozing lijkt het haast alsof we een nieuwe col aanvatten. Plots slingert de weg zich als een gewonde slang langs de bergwand en trekt een ruig decor zich open. De ene prachtige rotspartij ruilt zich in voor een al even mooi exemplaar. Ondanks de lange droogte storten zich verschillende watervalletjes naar beneden langs de kant van de weg.
De route blijkt favoriet terrein voor motorrijders, maar net voor de steilere slotkilometers trok iemand blijkbaar een blik fietsers open. Geregeld zien we een stip in de verte opdoemen, die we telkens beetje per beetje groter zien worden. Iedereen weet hoe motiverend dat werkt. We voelen ons met de klap een stuk sterker dan bij het begin van de klim.
Modderstroom
Waar de kilometerpaaltjes ons de laatste 10 km psychologisch omhoog trekken, blijken ze in het slotstuk plots spoorloos. Een beetje gedesoriënteerd fietsen we door een mini-dal en doemt plots het einde op. We rijden nog zo’n 100 meter verder, om de beloning van het prachtige uitzicht aan de andere kant van de berg te innen. Op meer dan 2.300 meter hoogte word je op dat vlak natuurlijk niet snel teleurgesteld.
Mentaal helemaal bijgetankt dalen we af, waarbij we het de eerste 6 km voorzichtig aan doen door het korrelige asfalt. De vele bochten zijn regelmatig verraderlijk, waardoor we een paar keer te ver uitsturen. Geen goed plan met deze smalle weg en het tegenliggende verkeer, dus vertragen we nog iets meer. Elk nadeel heeft zo zijn voordeel. Waar we normaal amper horen door de wind, vangen we nu het geluid van de fluitende marmotten op. Een prachtige soundtrack bij een evenwaardig mooie omgeving.
Als we onze ontdekking een paar dagen later met ons gezin willen delen, blijkt de pas plots afgesloten. Blijkbaar beklommen we de Cayolle net op tijd, want een modderstroom maakte de col tijdelijk onberijdbaar. Informeer je dus goed voor je hem aanvat. Het herinnert er ons aan dat de natuur op deze hoogte even mooi als meedogenloos is en het weer snel kan omslaan.
