Met het WK Mountainbike 2026 in Val di Sole in het vooruitzicht weegt bondscoach Jeff Luyten de kansen van de Belgische selectie af. Hoewel de delegatie relatief klein is, herbergt de nationale ploeg voldoende potentieel om in de subtop mee te strijden voor de ereplaatsen. Zeker bij de jeugd. Maar Luyten kijkt ook kritisch naar de langetermijnvisie voor de sport in eigen land. [Lees hier deel 1 van het interview]
Focus op het WK
Bij de junioren rekent de bondscoach vol vertrouwen op een sterke lichting die internationaal reeds meermaals zijn mannetje wist te staan. “We hebben bij de jongens een goede juniorenselectie met Aloïs Lorge en Jari Van Lee, die sowieso bewezen hebben op internationaal niveau dat ze tot de top 10 van de wereld behoren”, vertelt Luyten. “Ik denk dat we met hen ook echt wel op die top 10 op het WK mogen mikken. Bij de meisjes zet Liese Geuens elk jaar haar stappen, zij moet vooral genieten van de kans en de ervaring meenemen.”
In de beloftecategorie zijn zowel de selectie als de bijhorende verwachtingen veel beperkter. “Bij de U23 hebben we jammer genoeg enkel Sverre Van Lee aan de start, want Antoine Jamin en Adrien Anciaux hebben recent een blessure opgelopen en moesten forfait geven. Sverre heeft op het EK bewezen dat hij top 20 kan rijden, maar op een WK met landen als Canada en Australië erbij, zou een top 30 voor hem heel mooi zijn.”
De eliterenners kenden een wisselvallig seizoen, maar tonen net op tijd tekenen van herstel in aanloop naar de belangrijkste afspraak van het jaar. “Jens Schuermans en Pierre de Froidmont zijn aan een kwakkelig jaar bezig”, beseft Luyten. “Pierre heeft veel lekke banden gereden en Jens heeft een longvirus gehad. Maar die laatste heeft onlangs een heel goede hoogtestage afgewerkt. Ze zitten allebei weer op niveau. Bij de vrouwen is Emeline Detilleux echt aan een goed jaar bezig na een moeilijk vorig seizoen, zij zit in een goeie flow. We mikken in het algemeen op resultaten tussen plaats 8 en 16.”
Jeugdwerking
De beperkte omvang van de Belgische WK-delegatie heeft invloed op de interne concurrentiestrijd, denken we dan. “We hebben altijd maar een vrij kleine selectie”, duidt Luyten. “Maar als je een categorie hebt met 5 of 6 echt heel goede renners die op topniveau rijden, dan merk je wel dat die groep op training elkaar sterker maakt en de concurrentie groter wordt.”
“Maar ook binnen een afgeslankte selectie kunnen renners elkaar naar een aanzienlijk hoger niveau tillen door constructief en vriendschappelijk samen te werken. Ik zie dat nu ook tussen Jari en Aloïs bijvoorbeeld. Als je met 2 of 3 man bent die elkaar goed begrijpen en elkaar versterken, dan is dat ook al goed om mekaar tot het uiterste te doen stuwen. Al heb ik natuurlijk ook liever dat er iets meer concurrentie is zodat we als land ook meer UCI-punten kunnen scoren.”
De budgettaire keuzes van de federatie weerspiegelen de focus op de toekomst. “De jeugdwerking geniet de absolute prioriteit bij Belgian Cycling”, erkent Luyten. “We hebben vooral budget voor de juniorenwerking, ook dankzij Sport Vlaanderen. Daar kunnen we ook het meeste werk insteken. De meeste beloften en elites hebben een goeie teamomkadering en trekken vooral hun eigen plan. Al moeten we voor hen wel aandacht blijven hebben, want zij vormen uiteindelijk het uithangbord van onze sport.”
Positieve dynamiek
Om België als mountainbikeland duurzaam te wapenen, pleit Luyten voor een structurele verbetering van de binnenlandse competitie en de bijhorende infrastructuur. “We moeten proberen de mountainbikesport wat meer in de media te krijgen en jongeren te inspireren. Maar we moeten vanuit de federatie en organisaties ook perspectief bieden om in België weer een heel mooie competitie te krijgen met iets grotere wedstrijden en iets technischer parcoursen.”
Het realiseren van die doelstellingen vereist synergie tussen de wielerbond, de lokale organisatoren en de entourage van de renners. “Ik denk dat zowel de federatie, de organisatoren als de ouders aan dezelfde kant moeten staan en aan 1 zeel moeten trekken. In 1e instantie is het uiteraard de federatie die een aanbod moet creëren en zo goed mogelijk moet communiceren met de organisatoren.”
Er is in het verleden wel wat verdeeldheid geweest, maar de bondscoach merkt vandaag een hernieuwde, positieve dynamiek op het terrein. “Ik merk dat bepaalde organisatoren in Vlaanderen de koppen bij elkaar hebben gestoken om samen meer te organiseren en structureel samen te werken, zoals door materiaal uit te wisselen. We hebben de laatste jaren gezien dat het mountainbiken een schop onder zijn kont nodig had, maar er heerst nu echt een veel betere samenwerking. Dat doet me plezier.”
