Er zijn zo van die bergen die al weken in je hoofd zitten voor je er nog maar aan begonnen bent. Die je torenhoge verwachtingen zelfs nog weten te overtreffen. De Col de la Bonette behoort zonder twijfel tot die categorie. Alleen al de naam roept beelden op van eindeloze haarspeldbochten, een maanlandschap en een weg zo hoog dat je de hemel haast kunt aanraken.
Bahamontes en Carapaz achterna
Het spookt op de Col de la Bonette. In elk geval toch de dagen voor we onze kans kunnen wagen om deze bucketlist-col te beklimmen. Stortregens, bliksems en temperaturen richting het vriespunt hartje zomer. Bij een klepper van dit formaat ben je nooit helemaal zeker wat je voor de kiezen krijgt. Gelukkig klaart de hemel een voormiddag open en vertrekken we richting de voet in Jausiers voor 23 km klimmen aan een gemiddelde van iets minder dan 7%.
Wie dacht dat Donald Trump de enige is die met fake news wegkomt, is nog niet in dit deel van de Alpen geweest. De Bonette wordt gretig weggezet als de hoogste geasfalteerde berg van Europa. Een mooi verhaal van de plaatselijke toerismedienst, maar in realiteit is het noch de hoogste, noch een col. Om net boven de 2.800 meter te eindigen, rekent men het extra lusje rond de Cime de la Bonette erbij. We laten het de pret niet drukken, wat ons betreft leidt het ons al meer dan hoog genoeg.
Federico Bahamontes rondde hier ooit 2 keer als 1e de top. In 2024 deed Richard Carapaz hem dat als laatste na. Dat jaar stak de Ecuadoriaan ook de bollentrui op zak, om maar te zeggen dat klimmers zich hier thuis voelen. Hoezeer we hier zouden kunnen strooien met Tour-anekdotes, deze klim heeft die geschiedenis niet nodig en spreekt voor zich.
Blues
De eerste 6 km beginnen gezapig, ideaal om het ritme en vertrouwen te vinden. We zijn omringd door groen, want de boomgrens hebben we nog lang niet bereikt. Net voor een dorpje passeren we een begraafplaatsje, waar de doden rusten met een prachtig uitzicht. We prevelen een schietgebedje om hier straks heelhuids terug te passeren. De ijle lucht die we tegemoet rijden, boezemt ons toch wat ontzag in. Op dit moment voelt de zwarte, desolate top echter nog ver weg.
Hoe hoger we klimmen, hoe mooier de omgeving wordt. De route baant zich slingerend een weg langs de bergwand. De schrik voor wat nog komt, drukt ons tempo. Waardoor we alle tijd krijgen om een rotspartij te bewonderen die tientallen meters hoog naast ons oprijst. We genieten, zeker wanneer een volgwagen de volumeknop opendraait en onze rit op geregelde tijdstippen van een streepje blues voorziet.
Was de klim tot nu toe al behoorlijk indrukwekkend, dan barst hij 10 km voor de top helemaal open. De bomen verdwijnen, hier scoor je hoogstens nog je volgende kerstboom. Dankzij het weidse landschap voelen we ons helemaal in het hooggebergte. We krijgen een overzicht over de vele haarspeldbochten die ons resten en merken nu helemaal hoeveel fietsliefhebbers ons op weg naar boven vergezellen. Het lijkt haast alsof de klim het peloton opblies en versplinterde over zijn lange rug.
Cime de la Bonette
Intussen bevinden we ons op 2.400 meter, ver boven de gevreesde 2.000 meter-grens. De benen voelen nog een stuk beter dan verwacht. Konden we al wennen aan de hoogte dankzij de andere 2.000 meter-cols die we met de fiets en te voet bedwongen? Of haalt de Bonette straks de hamer alsnog boven?
Even later doemen de ruïnes van een oud militair kamp op. Die herinneren ons dat anderen hier nog een stuk meer hebben afgezien dan de honderden fietsers die zichzelf straks op de top op de borst kloppen. Het moet een vreselijk bar bestaan zijn geweest van zodra de temperaturen zakten. Verderop waren er spoken rond in een gat waar een lange tunnel in de berg lijkt te verdwijnen.
In de laatste kilometers verschijnt de zwarte top in de verte, als een onheilspellende donkere woestijn. Het lijkt haast alsof die er opgeplakt werd voor de wielertoeristen. De slotkilometer helt aan een moordend stijgingspercentage omhoog. Plots komt dan toch die verwachte voorhamer en voelen we hoe de zuurstof plots uit de lucht wegstroomt. Ontsproot dit extra stukje aan de geest van een wielerhater die de fietsers wilde tergen? Of is het net de verrassing van een wielerliefhebber die nog wat extra punch wilde toevoegen aan een al onvergetelijke klim?
