De legendarische Silk Road Mountain Race in Kirgizië geldt als 1 van de zwaarste bikepackingwedstrijden ter wereld. De Vlaams-Brabantse Isabelle Scheyltjens schreef geschiedenis door deze extreme tocht van 2.000 km succesvol te volbrengen. Ze trotseerde ijskoude nachten, steile bergen en totale eenzaamheid op haar fiets. Een indrukwekkend avontuur dus.
Onmogelijke droom
Isabelle begon 7 jaar geleden met fietsen en ontdekte al snel haar passie voor het solofietsen. “2 jaar na mijn eerste ritjes deed ik mijn 1e soloreis. Ik kreeg meteen de smaak te pakken van het unsupported bikepacken. De Silk Road Mountain Race leek toen echt onbereikbaar voor mij. Het is een afstand van 2.000 km op extreme hoogtes. Je fietst in een afgelegen land zonder medische bijstand of telefoonbereik. Bovendien variëren de temperaturen van -16 tot wel 40 graden. De route staat bekend als extreem zwaar en ruig. Je moet eigenlijk al gek zijn om hier vrijwillig aan te beginnen.”
Een zware tocht in Schotland bracht uiteindelijk de ommekeer in haar denken. “Tijdens de Highland Trail 550 eerder dit jaar groeide mijn zelfvertrouwen enorm. Ik leerde dat er aan elk extreem traag stuk wandelen een einde komt. Als je stap voor stap blijft duwen, kom je er vanzelf wel. Mijn hoofd trekt me gelukkig niet snel in een negatieve spiraal. Die wetenschap gaf me de kracht om deze uitdaging in Kirgizië aan te gaan. Ik wist daarna zeker dat ik deze zware race kon uitrijden.”
De extreme omstandigheden onderweg zorgden dagelijks voor moeilijke en twijfelachtige momenten. “Ik vroeg me meerdere keren per dag af waarom ik dit deed. Soms stond ik om 6 uur ’s ochtends bij vrieskou in een rivier. Op andere momenten fietste ik urenlang over stoffige wegen in de brandende zon. Maar zodra ik omhoog keek naar het landschap, verdween die twijfel snel. Ik zie dit avontuur echt als een enorm privilege. Het is geen afzien, want ik kies hier zelf voor. Dit is simpelweg mijn eigen lichaam uitdagen en grenzen verleggen.”
De zwaarste nacht in de wildernis
Tijdens het zwaarste deel van de route overwoog Isabelle serieus om de strijd te staken. “Er was een moment rond de 1.700 km dat ik wilde stoppen. Ik was net over een extreem steile klim van 14 km gewandeld. De afdaling in het donker bleek echter nog veel zwaarder dan de klim. Ik moest mijn fiets door een gevaarlijke rotstuin naar beneden schuiven. De stenen rolden alle kanten op in de diepe duisternis. Ik dacht echt dat mijn fiets volledig vernield was door de stenen. Toch wilde ik per se het yurtenkamp bereiken voor een slaapplek.”
De volgende ochtend bracht gelukkig een heel ander perspectief op de situatie. “Ik zette mijn tent doodmoe op 50 meter van het kamp op. De volgende ochtend inspecteerde ik mijn fiets in het warme zonlicht. Wonder boven wonder was er nauwelijks schade aan de fiets. Ik had zelf ook geen enkele schram of blauwe plek opgelopen. Toen besefte ik dat ik geen enkel geldig excuus had om op te geven. Als ik nu zou stoppen, zou ik daar later spijt van krijgen. Je mag nooit ’s nachts beslissen om definitief te stoppen. Wacht altijd tot de zon opkomt, want dan ben je een ander mens.”
Het alleen onderweg zijn leerde haar om flexibel om te gaan met tegenslagen. “Ik leerde vooral om dingen te accepteren en los te laten. Plannen maken heeft weinig zin als de route plotseling heel zwaar wordt. Je moet je continu aanpassen aan de situatie van het moment. Het helpt ook dat andere deelnemers dezelfde zware momenten beleven. We verliezen allemaal tijd op die loodzware stukken in de bergen. Dat gedeelde lot geeft stiekem toch een beetje troost onderweg.”
Nieuwe kijk op het leven
De ongerepte natuur van Kirgizië maakte een onuitwisbare indruk op de Bierbeekse. “De Karakol-pas bij zonsopgang was 1 van de mooiste momenten. Ik zag daar voor het eerst de indrukwekkende gletsjers van dichtbij. Op dat moment moest ik echt een traantje wegpinken van emotie. Het was niet eens door de zwaarte van de klim zelf. Ik voelde me gewoon heel klein in dat gigantische, wilde landschap. Die herinnering zal me voor altijd bijblijven.”
Haar relatie met comfort en voeding veranderde compleet gedurende deze 14 dagen. “Vroeger was ik heel kieskeurig met eten en hygiëne. Nu is eten gewoon brandstof om weer verder te kunnen fietsen. Koude noedels of 15 Snickers smaken plotseling als een ware delicatesse. Ik heb me in 2 weken tijd slechts 2 keer kunnen douchen. Jezelf wassen in een ijskoude rivier voelt dan als pure luxe. Met een zak chips bij de tent was ik al dolgelukkig. Comfort zit echt in de kleine dingen.”
De ervaringen uit Kirgizië neemt ze nu mee in haar dagelijkse leven thuis. “Ik vertrouw nu veel meer op mijn eigen kunnen en kracht. Stap voor stap kom je uiteindelijk altijd op je bestemming aan. Plannen veranderen voortdurend en dat moet je simpelweg leren accepteren. Onze geest en ons lichaam kunnen veel meer aan dan we denken. In het drukke België maken we ons vaak veel te snel zorgen. We geraken er uiteindelijk wel, op de ene of andere manier. Alleen heb ik nu wel meer geduld met Belgische automobilisten gekregen.” (lacht)
