Limburg heeft een nieuwe topcross! Een maand geleden raakte immers bekend dat Maasmechelen de plaats inneemt van het Nederlandse Rucphen op de kalender van de Wereldbeker. Uit het niets wordt er dus eind oktober gecrosst in het oosten van het land. Wij trokken alvast naar Terhills, waar we omver werden geblazen door de prachtige omgeving van deze hagelnieuwe veldrit.
Zero-waste
Even recapituleren: door “onvoorziene omstandigheden” werd de veldrit van Rucphen van de kalender gehaald. Bij Flanders Classics ging men op zoek naar een vervanger en de keuze viel op Maasmechelen. Nochtans hebben ze daar geen verleden met veldrijden, maar de gemeente is ambitieus. Niet alleen willen ze een Wereldbekermanche organiseren, op termijn moet deze ook de 1e zero-waste cyclocross ter wereld worden. Met andere woorden: de organisatie wil geen afval creëren en inzetten op recyclage.
Dat de veldrit uiteindelijk zal plaatsvinden aan Terhills is geen verrassing. Deze toegangspoort van het Nationaal Park Hoge Kempen is een uniek natuurgebied dat zich over een 6-tal gemeenten uitstrekt. Je zou het van Limburg niet meteen verwachten, maar de natuurlijke pracht wordt hier vooral gevormd door de hoge toppen van de mijnterrils in combinatie met de grote waterplassen. Dat levert spectaculaire panorama’s op. In coronatijden waren de wandelingen hier 1 van de topactiviteiten in de regio. En met foto’s op de sociale media raakten steeds meer mensen geënthousiasmeerd.
Om nog wat preciezer te zijn, vindt de veldrit plaats aan het National Park Visitor Center. Dat is bij Maasmechelen Village, nog zo’n toeristische trekpleister. En zo kan het plaatje helemaal kloppen wat betreft de gedroomde familie-uitstap. Terwijl de wielerliefhebbers naar de cross gaan kijken, gaat de rest gezellig shoppen. Om het parcours van de veldrit te vinden, is er trouwens nog een handige truc. Je kan immers gewoon op zoek gaan naar de 2 schachtbokken van Eisden, een aandenken aan het voormalige mijnverleden van de regio. Momenteel bekijken de parcoursbouwers zelfs of de renners hier door kunnen rijden.
Zwaar 1e gedeelte
Het parcours is in principe volledig uitgetekend. Aan de achterkant van Maasmechelen Village is men vanop de parking volop bezig met het plaatsen van de paaltjes en nadarhekken. Hier zal ook de start en aankomst gegeven worden. Vervolgens gaat het via een tussenstuk naar het natuurstukje aan de Kleine Plas. De renners worden geregeld op en af de heuveltjes gestuurd. Zoals je het tegenwoordig in veel moderne veldritten ziet, zoeken de parcoursbouwers naar schuine kanten.
Al vrij snel bereiken de renners het zwaartepunt van het parcours, zijnde de lange helling door het bos. Door de regenval van de voorbije week is het daar nu al ploeteren geblazen. Het wordt afwachten wat het weer nog doet de komende week om te zien of het 1 grote ploeter- en loopzone zal worden. Dit is in elk geval voor klimmers. Je kan het stukje vergelijken met de helling in Asper-Gavere. Eli Iserbyt en Michael Vanthourenhout zullen dat wellicht liever horen dan Laurens Sweeck. En ook Quinten Hermans moet dit kunnen. Wie in Luik op het podium kan staan, kan Limburg ook wel aan.
Na de beklimming gaat het in vele lussen en over een aantal hellingen terug naar de materiaalpost. Het 2e deel van het rondje oogt minder lastig. De renners zoeken de schachtbokken op en rijden door een speeltuintje. Dat zal leuke beelden opleveren, maar is in principe minder veeleisend dan het eerste gedeelte.
Geen beklimming van terril
Maasmechelen kiest bij de 1e organisatie dus voor de traditionele recepten van een veldrit. Nochtans bestond de mogelijkheid om 1 van de 4 terrils te beklimmen, wat dan weer heel erg zou doen denken aan Beringen. Dat zou van het geheel ook een halve mountainbikewedstrijd maken, wat misschien een reden is om het niet te doen. Zo missen ze wel het mooiste uitzicht van de hele regio, want als je boven op de terril naar de Grote Plas kijkt, voel je je plots ontzettend klein in de bijzonder indrukwekkende natuur.
Gezien de timing zal Maasmechelen dit jaar nog vooral een testcase zijn. We sluiten dus ook niet uit dat men op termijn met nieuwe vondsten zal komen. In Zonhoven doken de renners in de eerste jaren ook nog niet in de kuil. Qua natuur heeft de organisatie wel goud in handen. Wedden dat jij ook verlekkerd zal toekijken wanneer men op zondag een luchtbeeld op televisie toont?
