Timothy Dupont is op zoek naar een ploeg voor volgend seizoen. Dat is een opmerkelijk gegeven, want de Gistelnaar was de laatste jaren altijd goed voor zeges, ereplaatsen en/of UCI-punten. Wij vroegen de 35-jarige sprintbom om de 5 mooiste overwinningen in zijn carrière uit te kiezen en te beschrijven. Het lijstje maakt meteen ook duidelijk: deze man is nog niet klaar om te stoppen.
Handzame (2003) – de allereerste
Bij de 2e jaars nieuwelingen wint Timothy Dupont zijn allereerste wedstrijd in Handzame, een typische West-Vlaamse wielergemeente. “Het gebeurde in een massasprint”, herinnert hij zich nog. “Ik had dat op dat moment niet verwacht. Ik was een jaar aan het koersen en eigenlijk ontwikkelde ik me vrij snel. Natuurlijk is het heel mooi om voor het eerst het zegegebaar te mogen maken.”
“Het zou tot bij de junioren duren voor ik nog eens zou winnen. Als 1e jaars junior nam ik 1 bloemenruiker mee naar huis. Als 2e jaars junior behaalde ik 8 zeges en was ik helemaal gelanceerd. Ik herinner me nog een paar van mijn tegenstanders natuurlijk. Nielsen Raedt bijvoorbeeld, en natuurlijk Nicholas De Craemer.” Die laatste duikt later nog opnieuw op in de verhalen van Dupont.
Nokere Koerse (2016) – de doorbraak
In 2016 beleeft Dupont de grote doorbraak. “Ik had eerder al de 2e etappe gewonnen in de Driedaagse van West-Vlaanderen. Toch is Nokere Koerse nog wat anders. Dat is een semiklassieker en die staat nog wat hoger aangeschreven. De aankomst bergop ligt me sowieso en op de kasseien heb je een speciale techniek nodig om het af te maken. Je moet je lichaam zo stil mogelijk houden. Die dag ging het normaal niet voor mij zijn binnen de ploeg Veranda’s Willems. Toch kon ik uiteindelijk de sprint doen. Groenewegen eindigde 3e, ook mooi om hem mee op het podium te krijgen.”
Kampioenschap van Vlaanderen Koolskamp (2016) – de strafste
Dupont kan in 2016 niet stoppen met winnen. Ritzeges in Normandië en de Elzas en verder onder meer Dwars door de Vlaamse Ardennen, de GP Criquielion, de Memorial Philippe Van Coningsloo, de Antwerpse Havenpijl en de Kustpijl staan op zijn palmares. Uiteindelijk verzamelt hij 17 overwinningen. “Het was ongelofelijk. Op dat moment gaat alles vanzelf en besef je niet dat zo’n zegereeks wellicht maar 1 keer in een carrière gebeurt. Alles liep als een trein en ik voelde binnen de ploeg veel geloof in mij. Dat werkt natuurlijk enorm.”
“In Koolskamp versloeg ik Fernando Gaviria. Vandaag is hij een beetje op zoek naar zichzelf, toen was dat echt 1 van de beste sprinters ter wereld. Als je rekening houdt met de vorm van het moment is dat misschien wel de strafste die ik ooit heb geklopt. Dat jaar was het WK in Qatar en op een bepaald moment viel mijn naam ook. Ik begon er wel op te hopen. Er was echter ook nog Tom Boonen, die daar een groot doel van had gemaakt. Uiteindelijk heb ik nooit een WK gereden en dat is wel jammer.”
GP Jef Scherens (2017) – de bevrijding
2017 was niet het jaar van Dupont. Hij sukkelde wat met omstandigheden en zou een paar maanden op zoek zijn naar de renner die hij een jaar eerder was. “Bovendien had ik begin dat jaar afscheid moeten nemen van Nicholas De Craemer. Hij was een jeugdvriend, we fietsten lange tijd samen. Door een zware hersentumor was het voor hem niet langer leefbaar en uiteindelijk koos hij voor euthanasie. Ik beloofde hem plechtig dat mijn volgende overwinning voor hem zou zijn. In Leuven was het zover en de bloemen waren natuurlijk voor Nicholas.”
“Leuven zou net als Nicholas altijd een plekje in mijn hart behouden. Het is een wielerstad en ik kom er graag. Een jaar later werd ik er al opnieuw 3e en ook in 2019 stond ik op het podium. Ondertussen had ik ook een fanclub gekregen. De mannen van Taverne Wembley uit Middelkerke kwamen over van Tom Boonen. Ze zijn me altijd trouw gebleven en nog steeds steunen ze me massaal. Ik weet niet of je er echt sneller van gaat rijden, maar het doet altijd enorm veel plezier om te zien hoe ze met bussen naar de koers komen. Daar ben ik hen erg dankbaar voor.”
4e rit ZLM Tour (2022) – de bevestiging
Dit jaar legde Timothy Dupont er iedereen op in de 4e rit van de ZLM Tour. In Mierlo verwees hij Olav Kooij en Elia Viviani naar de dichtste ereplaatsen. Het was er eentje die kon tellen, want Kooij zou niet al te veel massasprinten meer verliezen in 2022. “Die zege gold als de bevestiging voor mij. Ik kan het dus nog steeds. Bovendien kwam ik uit een zware periode. Mijn partner Cindy was haar beide ouders verloren, ik moest afscheid nemen van mijn vader. Dat gebeurde allemaal in 5 weken tijd.”
“Die zege kwam dus welgekomen. In de zomer bewees ik dat ik nog steeds mijn rol kan spelen in de massasprints (Dupont werd 7e op het BK, 3e in de openingsrit van de Ronde van Denemarken, 6e in Izegem Koers en 5e in het Kampioenschap van Vlaanderen en de Memorial Briek Schotte). Dit hoeft voor mij dus niet het einde te zijn. Ik heb mijn plaats nog in het peloton.”
