Ook Mitch Docker is in de Tour. De 36-jarige Australiër was tijdens z’n carrière al in de ban van podcasts. De besnorde coureur startte al in 2018, tijdens z’n loopbaan, ‘Life in the Peloton’. Ook in deze Tour praat hij in podcasts over ritten die voorbij zijn, etappes die komen, de sfeer die hij voelt, enzovoort. Voor Cycling Podcast van de Britse journalist Lionel Birnie. Maar eigenlijk komt hij niet te vaak meer in Europa.
Sprintetappes
Zoals heel wat Australiërs ging Mitch Docker op een bepaald moment z’n wielergeluk beproeven in Europa. Na enkele jaren bij het Drapac-Porsche opleidingsteam stootte hij door naar Skil-Shimano, later naar Orica-GreenEdge en de laatste 4 seizoenen van z’n wielerloopbaan reed hij bij EF Education. Winnen deed hij enkel in het begin van z’n carrière, maar hij werd onder meer 2e in Halle-Ingooigem 2009 (na Jurgen Van de Walle) en sloot 2 jaar later Gent-Wevelgem als 6e af. Tom Boonen stond dat jaar op 1. Tijdens z’n carrière verbleef hij in Andorra.
“Ik dacht dat mijn leven als professioneel wielrenner heel druk was”, aldus Docker het voorbije weekeinde in Bilbao. “Nu heb ik daar een andere kijk op. Eigenlijk is koersen redelijk ‘relaxed’. Nu, in de normale wereld, is het druk. Maar nog altijd prettig. Ik krijg de kans om te praten over wielrennen. Een fijne job als je het mij vraagt. Als je dit al een job kunt noemen. In de Cycling Podcast van Lionel Birnie praat ik over wat er in de etappes gebeurt, over de atmosfeer rond de Tour de France ook.”
Het klinkt wat eigenaardig, maar Mitch Docker kijkt meer uit naar etappes die op een sprint uitdraaien dan naar het pittige openingsweekeinde in Spanje en Baskenland. “Omdat ik in die sprintetappes altijd gefunctioneerd heb”, duidt hij z’n voorkeur. “Die ritten interesseren mij het meest van allemaal.”
Australië
Terwijl hij tijdens z’n carrière bijna altijd in Europa verbleef, beperkt hij sinds z’n wielerpensioen vluchten vanuit Australië. De najaarsversie van Parijs-Roubaix op 3 oktober 2021 was z’n laatste wedstrijd. “Het is een hele verre reis, 1 of 2 keer per jaar de oversteek maken is voortaan voldoende”, vindt Docker. “Vorig jaar was ik ook in de Tour, toen voor een documentaire. Dit keer om enkele podcasts te maken.”
Docker zit zelf nog op de fiets. “Ik moet eerlijk toegeven dat ik de passie voor het wielrennen wat verloor naarmate mijn professionele carrière vorderde”, gaat de Australiër verder. “Nu doe ik gravel en mountainbike, vooral offroad dus. Ik probeer weer te genieten van fietsen zoals het was toen ik bij de jeugd koerste. Dat plezier heb ik zeker teruggevonden.”
Maar langere periodes in Europa, dat ziet Mitch Docker niet meer zitten. “Na mijn carrière wilde ik terug naar huis”, geeft hij eerlijk toe. “Ik was graag in Europa, maar ik miste de Australische cultuur waarin ik opgroeide. Bovendien heb ik 3 kinderen. Dus leef ik weer in Melbourne. Het koersen zelf mis ik wel een beetje. In Parijs arriveren op de Champs-Élysées en bier kunnen drinken. Dat zijn dingen die ik mis.”
Harder
Nochtans reed Docker in z’n carrière nooit de Ronde van Frankrijk. Hij deed wel 7 Vuelta’s en 2 Giro’s. Van deze 9 Grote Rondes reed hij er 7 uit. “Ik heb in mijn carrière nooit Parijs-Roubaix gewonnen en ook geen wedstrijden van dat kaliber, maar ik heb het wel geprobeerd”, lacht de Australiër. “Spijt heb ik niet. Ik heb altijd gedaan wat binnen mijn mogelijkheden lag.”
Bovendien ziet Docker zichzelf nu niet meer functioneren in het profpeloton. “Na corona is koersen zoveel harder geworden, het gaat een heel stuk sneller”, oordeelt de ex-renner. “In zijn ontwikkeling ging iedereen een stap verder, de manier van trainen veranderde sinds de pandemie. Een vroege vlucht krijgt nu slechts anderhalve minuut. Dat gebeurde 5 of 6 jaar geleden niet. De intensiteit werd groter. Ik denk dat carrières korter zullen worden. Nu is het belangrijk om voor elke wedstrijd in vorm te zijn. Je kan geen lange periode op dat niveau blijven strijden, denk ik.”
Dat en meer zo’n zaken zijn te horen in de podcasts waaraan Docker meewerkt. In deze Tour in de Cycling Podcast van Lionel Birnie, in 2013 1 van de 3 stichters.
