Op 5 juni 2021 kletste Mark Padun ene Sepp Kuss uit zijn wiel richting La Plagne en won hij de koninginnenrit in de Dauphiné. De dag erna trok hij opnieuw in de aanval en zette hij ook de slotrit op zijn naam. Iedereen wachtte ruim 2 seizoenen op het vervolg van de Oekraïner, maar dat kwam er nooit. Deze winter verlaat hij vroegtijdig EF Education-EasyPost. Bij Corratec-Selle Italia staat hij voor de moeilijke uitdaging van zijn carrière meer te maken dan een verhaal van 2 dagen.
Niet uit het niets
Het is te kort door de bocht om te stellen dat Mark Padun uit het niets gekomen is. Als 2e jaars junior eindigde de jongeman uit Donetsk zowel op het EK als op het WK telkens in de top 30 van zowel de tijdrit als de wegrit. Bij de beloften voegde hij daar in zijn 1e jaar nog een ritzege in de Giro della Regione Friuli Venezia Giulia aan toe, voor Fausto Masnada. De Oekraïner kon toen dus al wat adelbrieven voorleggen. Op dat moment had hij in Kiev zijn diploma al behaald en vestigde hij zich in wielerland Italië.
In de Giro Ciclistico della Valle d’Aosta Mont Blanc bleef Padun in zijn 2e jaar bij de beloften richting Saint-Gervais Mont Blanc Nicola Bagioli en Enric Mas voor en na winst in de Trofeo Piva stond zijn naam op de radar van de grote WorldTour-teams. Toen hij in de Baby Giro ook nog eens een etappe won en 5e werd in het klassement, mocht hij stage lopen bij Bahrain. In die periode won hij de GP Capodarco. De Arabieren waren overtuigd.
In zijn 1e jaar als prof won Padun zowaar de slotrit in de Tour of the Alps na een late uitval op 3 km van de meet. In de Vuelta was een ritzege opnieuw het doel, al wilde hij zich er ook voorbereiden op het WK bij de beloften. In de 12e etappe was hij net als Thomas De Gendt, Dries Devenyns, Dylan Teuns en Victor Campenaerts mee met de juiste vlucht. Alexandre Geniez speelde het slimmer en won, Padun eindigde 3e.
WK met zwart randje
Op het WK voor beloften eindigde Padun uiteindelijk 5e op het loodzware parcours van Innsbruck. Het is een WK met een zwart randje, want met Bjorg Lambrecht en Gino Mäder eindigden er 2 renners voor hem die we inmiddels al hebben moeten afgeven. Naast wereldkampioen Marc Hirschi vallen ook de namen van Tadej Pogačar, Ethan Hayter en Jai Hindley op in de top 11. Om maar te zeggen: een prutser was Padun niet.
In 2019 won de Oekraïner het kampioenschap tijdrijden van zijn land en de Adriatica Ionica Race, 1 van de eerste rittenwedstrijden van de jonge Remco Evenepoel. Padun bleef ook in 2020 jagen op een ritzege in een Grote Ronde, maar in een spannende 2-strijd met Narvaez in de Giro, reed hij plat en moest hij de Ecuadoriaan laten rijden. 30 seconden werden er 10, maar de vogel was toch gaan vliegen.
En dan was er dus 2021. Plots vloog Padun in de Dauphiné. Hij dook op La Plagne op tussen de grote kanonnen, knalde Kuss zonder pardon uit zijn wiel en hield Richie Porte en Miguel Ángel López keizerlijk achter zich. Mark wie? Geen probleem, in de zware slotrit naar Les Gets maakte hij opnieuw deel uit van de kopgroep en knalde hij meer dan anderhalve minuut weg van zijn medevluchter Jonas Vingegaard. 1 van de 2 zou uitgroeien tot de beste ronderenner ter wereld, de andere zou nooit meer een grote koers winnen.
Giro
Je raadt het dus al: Padun liet in de voorbije 2,5 seizoenen eigenlijk niets meer van zich horen. Oké, bij EF won hij wel meteen de tijdrit in de Gran Camiño, maar dat was het dan ook. Bahrain had hij die winter verlaten, mede door zijn niet-selectie voor de Tour een jaar eerder, toen hij in de vorm van zijn leven zat. In zijn thuisland waren er de voorbije jaren oorlogsproblemen en op privévlak stapte Padun in het huwelijksbootje, maar verder is het ook niet geheel duidelijk waarom hij dit jaar sinds mei slechts 2 eendagswedstrijden en de Ronde van Polen uitreed.
Nu trekt Padun dus naar Corratec en dat ondanks een lopend contract. Het Italiaanse team van Niccolò Bonifazio, Kristian Sbaragli, Valerio Conti en Jakub Mareczko reed afgelopen seizoen de Giro en maakt van die Grote Ronde ook zijn hoofddoel. Het is ook op dit terrein dat de Oekraïner hoopt zijn beste benen terug te vinden. Na zijn prestaties in de Dauphiné wordt hij overal beschouwd als een ‘2-dagsvlieg’, wat hem naar eigen zeggen misselijk maakt. Een ritzege in Italië is welgekomen.
