Laten we het voor Nederland een troostprijs noemen. Puck Pieterse kroonde zich in Zürich tot wegwereldkampioene bij de beloften. Oranje ging voor de regenboogtrui bij de elite, maar daar greep Demi Vollering naast. Aan de 13e plaats had Pieterse genoeg om Nederland toch goud te bezorgen. Voor de Australische Neve Bradbury (15e) en de Duitse Antonia Niedermaier (18e).
Kritisch
De 22-jarige Pieterse werd vooraf in de spits van de wedstrijd verwacht. Door een probleem met haar versnellingsapparaat moest ze op een bepaald moment van fiets wisselen. “Ik moest klimmen op mijn 52×11, een veel te grote versnelling om naar de Bergstrasse te gaan”, verduidelijkt Pieterse. “Na die wissel moest ik een gat dichten. Vooraf heb ik geprobeerd om mijn ploeggenotes op de hoogte te brengen van het mechanisch probleem. Ik vermoed dat mijn landgenotes niet meer hadden verwacht dat ik nog zou terugkeren. Vandaar dat ze op een bepaald moment vol gas hebben doorgetrokken.”
Voor de wereldtitel bij de elite kwam ze niet meer in aanmerking. “Pas in de slotronde ben ik aan de titel voor beloften beginnen denken”, beweert Pieterse. “Ook omdat ik zag dat 3 van de voornaamste concurrentes in mijn buurt zaten. Het is voor mij een beetje vreemd dat ik zowel in het veld als op de mountainbike altijd WK’s bij de elite rijd, maar hier in aanmerking kom voor de U23-wereldtitel.”
Ondanks haar winst bij de beloften was Pieterse ook kritisch voor zichzelf. “Jammer genoeg kon ik niets betekenen voor de eliterensters in onze nationale selectie. Demi is uiteindelijk 5e geworden. Daarvoor kwamen we niet naar dit WK. Op de steile klim kon ik in de laatste ronde niet meer volgen. Eigenlijk heb ik voortdurend gedacht dat ik in de spits moest zijn bij Lotte Kopecky en Demi Vollering. Ik vermoed dat ik de benen niet had door de koude. Vooral in de afdalingen had ik het koud. Zelfs al van het begin van de wedstrijd.”
Pijnverzachtend
Met andere woorden: Puck Pieterse ziet de wereldtitel bij de U23 ook voor zichzelf als een troostprijs. Voor de renster van Fenix-Deceuninck is het de 2e regenboogtrui in enkele weken. In Andorra kroonde zij zich tot wereldkampioene mountainbike. Ondanks haar jonge leeftijd gaat ze nu al de geschiedenis in als de 1e Nederlandse die deze regenboogtrui veroverde. In het mountainbiken mikte ze ook op een Olympische medaille. Door een lekke band werd ze in Parijs pas 4e en ging het goud naar Pauline Ferrand-Prévot.
“Een 2e regenboogtrui hebben is leuk, maar het was nog beter geweest indien ik daar een Olympische medaille had aan toegevoegd”, geeft Pieterse toe. “Iedereen zag dat ik met de juiste vorm naar Parijs was gereisd. In de voorbereiding liep niets verkeerd. Voor het eerst trouwens. Daar leerde ik veel uit, maar jammer genoeg volgde niet het gewenste resultaat. Het goud op dit WK voor beloften verzacht de pijn een beetje.”
Veel tijd om te grienen over die gemiste Olympische medaille kreeg Pieterse toen niet. “Amper 2 weken later stond ik aan de start van de Ronde van Frankrijk”, blikt ze terug naar haar 1e Grote Ronde waarin ze de jongerentrui pakte. “En kort na de Tour kwamen al de wereldkampioenschappen mountainbike. Pas na de wedstrijd in Andorra begon ik meer terug te denken aan die lekke band op de Spelen. Toen had ik het wat moeilijker. Gelukkig hielp een hoogtestage me er bovenop. Daar kreeg ik alles weer draaiende. Zodat ik met de juiste vorm naar dit WK afzakte.”
WK Gravel
Het mag misschien vreemd klinken, maar komende zaterdag 5 oktober 2024 staat Puck Pieterse opnieuw aan de start van een wereldkampioenschap. Tussen Halle en Leuven doet ze mee aan het WK Gravel. Gezien haar talent om diverse wielerdisciplines te combineren is ze daar alles behalve kansloos. “Ik hoor dat veel rensters die hier in Zürich deelnamen ook dat WK rijden”, weet Pieterse. “Dat wordt dus een heel spannende bedoening.”
Voor Pieterse, begin dit jaar in het Tsjechische Tábor 3e op het WK Veldrijden, de 4e discipline dit jaar. “Ik kan moeilijk kiezen”, geeft de Nederlandse toe. “Mountainbiken ligt me het meest. Daar train ik het meest op.”
